Trompettist Michael Sarian is een veteraan van een myriade van iconische jazzpodia, van het Kennedy Center tot het Blue Note, tot het Montreux Jazz Festival. Hij is een gevestigde componist en improvisator die meerdere uitgaven op 577Records heeft, opnames met Olec Mün op piano en coffee records, en met zijn eigen kwartet op ears&eyes en Shifting Paradigm Records. Hij speelt op zijn eigen custom “SARIAN” mondstukken, gemaakt in Frankrijk door Atelier Donat. En hij is in grote vraag en onuitputtelijk als sideman, spelen op stadionpodia met huishoudelijke naam popgroepen.

Op zijn laatste, Esquina, leidt de Toronto geboren, Buenos Aires opgegroeide en NYC gebaseerde muzikant zijn kwartet door meer dan vijftig vijf minuten van ontwapenende, hoekveranderende jazzverkenning die fans van Miles Davis’ elektrische periode en Jeff Parker’s ETA IVtet zal verwennen.

Wat is vooral opmerkelijk –– behalve de opmerkelijke muziek zelf –– is dat Sarian hier werkt met dezelfde muzikanten die hij heeft gewerkt op zijn vorige drie uitgaven. Die platen waren meer of minder werken van kamermuziek, voornamelijk akoestisch, vol van mooie en heldere melodieën, en trekken vergelijkingen met artiesten als ECM-veteraan Kenny Wheeler. Esquina, echter, is een doelbewuste en dapper scherpe omkeer in pulsatievolle jazzfusie, gemarkeerd door wilde, Jon Hassell-achtige verwerkte trompet, synthesizers en elektrische orgels en piano’s, en galopperende ritmes die niet uit de toon zouden vallen op Agharta of On the Corner.

Geboren uit Sarian’s behoefte om zichzelf en zijn medewerkers uit te dagen, is de muziek die Esquina omvat, opgenomen met weinig tot geen repetities en volgt grafische scores die waren gevormd uit tekeningen en schetsen die Sarian maakte tijdens down-time terwijl hij op een vier maanden durende stadiontournee was als popband-sideman. In geen geringe zin kan Esquina dan ook worden beschouwd als een soort schaduwwerk. Ofwel doelbewust, intuitief, of ergens tussenin, reageerde Sarian op deze maanden van mainstream popmuziek en een rigide tour-schema met experiment, avontuur en spel. En niet in geringe mate, reageerde hij op de stabiliteit die hij zelf had opgebouwd door te spelen met Nathan Ellman-Bell, Marty Kenney en Santiago Leibson. Sarian had natuurlijk kunnen kiezen voor een andere band, speciaal ontworpen om de soort esthetiek te leveren die hij voor ogen had. Maar door een herinrichting te coächeren uit deze gevestigde crew, geeft hij Esquina een gevoel van diepgaande maar speelse uitdaging, en bouwt hij op de bijna telepathische band die deze spelers delen.

Als kunstenaar is Michael Sarian niets dan in beweging, geestdriftig tekenend en volgend zijn eigen pad. En Esquina is een hoek veranderd.

Over de track zegt Sarian: "Ik groeide op met Portishead's Glory Box – ik was een kind toen het werd uitgebracht, en toen werd het een onderdeel van de popcultuur, verschijnt overal op TV en films, en het bleef bij me hangen. De mix van zielsverklikkende vocale prestaties en trip-hop beats voelde uniek. Terwijl ik aan Esquina werkte, besefte ik dat de track goed kon passen binnen de meer geïmproviseerde, losjes gestructureerde experimentele sound die ik ontwikkelde. Het emotionele gevoel en de atmosferische kwaliteit van het origineel leek iets dat ik kon herinterpreteren in een frisse manier. Het voelde als een perfecte gelegenheid om een nummer te herwerken dat bij me was blijven hangen, terwijl ik het in een nieuwe richting nam."