Leon Todd Johnson, die sinds 2020 onder de naam Airport People opneemt, heeft een neoklassiek werk dat flirt met jazz-invloeden van Windham Hill/ECM, terwijl hij een diepe melodische sensibiliteit heeft die als een doorlopende lijn door zijn opgenomen werk loopt. Zoals de naam aangeeft, hanteerde Airport People's werk Johnson's herinneringen aan zijn reizen over de wereld met zijn familie, terwijl hij zijn grootvader, een burgerrechtenleider, in Afrika steunde - een staat die hij beschreef als "tussen waar we heen gaan en waar we waren, en we hebben niet veel te zeggen."

Johnson's tweede album voor Whited Sepulchre Records vindt hem opnieuw geïnspireerd door reizen, maar zoals de naamverandering suggereert, is zijn werk niet langer gedefinieerd door de ruimte tussen twee plaatsen. In plaats daarvan richt het zich op het reizen naar buiten en het vinden van een thuisblijven binnen zichzelf - zowel filosofisch als muzikaal.

Johnson is al lang geïnteresseerd in het werk van Ryuichi Sakamoto. Terwijl hij liedjes schreef voor dit album, keerde hij terug naar verschillende late-ere stukken van Sakamoto, zoals Andata en verschillende soundtracks voor films, vooral Minamata. Met deze muziek in gedachten en een praktijk van Zen-meditatie beginnend, reisde Johnson naar Japan voor een langverwacht bezoek. Na zijn terugkeer thuis begon hij deze vier nummers samen te stellen toen hij een interview met Mine Somi Kubose over de traditionele Japanse thee-ceremonie hoorde. Het interview was in 1977 opgenomen in het Boeddhisme-temple van Chicago door Chungmoo Choi en werd bewaard in de Library of Congress; het was precies wat het album nodig had.

Morgens hebben altijd een prominente rol gespeeld in Johnson's werk. Van Nine Mornings - zijn vorige album voor Whited Sepulchre Records - compileerde hij zijn ochtendmuzikale schetsen tot volledig uitgewerkte nummers. Veel luisteraars hebben zijn werk omschreven als quintessentieel ochtendmuziek, die hun eerste kop koffie of thee begeleidt. Voor dit meest recente album reflecteerde Johnson op de vier principes van de Japanse thee-ceremonie

• Wa (和): Harmonie of eenheid
• Kei (敬): Respect of eerbied
• Sei (清): Zuiverheid of schoonheid
• Jaku (寂): Rust of stilte

In deze principes vond Johnson een analogie met de tracks die hij opnam. Elk leek een principe te vertegenwoordigen terwijl hij terugluisterde, terwijl hij samples van het interview door het hele nummer heen mengde.

De vier tracks op wa kei sei jaku bouwen op de rijkdom van From Nine Mornings. Het vredige piano-melodie van "wa" wordt ontmoet met enkele van de meest expressieve baswerk dat Johnson heeft opgenomen - gemuteerde runs mengen zich met strijkers om harmonie te verkennen. "Kei" bouwt op tot een serene climax met arpeggiëerde piano en viool-tekeningen, terwijl "jaku", zoals de naam suggereert, laat piano-melodieën zweven in de lucht met net genoeg tijd om neer te komen.

Verbindend met het thema op een persoonlijk niveau, mengde Johnson veldopnamen van verschillende theehuis-tuinen uit zijn reis naar Japan, evenals geluiden uit zijn eigen ochtendthee-ritueel in de composities. Percussieve elementen, ruimte-scrapes en het tintelen van metaal tegen porselein vangen zijn dagelijkse praktijk op - een praktijk die door fans wordt gedeeld die zijn muziek gebruiken om hun dagen te beginnen. Het album zal worden gevierd met een samenwerkende release van Cincinnati-based Wendigo Tea, die een beperkte editie zal aanbieden geïnspireerd door het album.

Sinds het opnemen van wa kei sei jaku is Johnson een vader geworden. Het is hem niet ontgaan dat in de wereld-verrassende ervaring van het eerste ouder worden hij zich terugtrekt van een monnikernaam en vertrouwelijk deze nummers met zijn volle zelf invult - zoveel als het zelf ooit volledig kan zijn.

Tracklijst:

wa
kei
sei
jaku
wa (instrumentaal)
kei (instrumentaal)
sei (instrumentaal)
jaku (instrumentaal)