leon todd johnson brengt de tweede single "kei" uit van zijn nieuwe album wa kei sei jaku op Whited Sepulchre Records op 07.25.25

Leon Todd Johnson uit Indianapolis heeft sinds 2020 opnames gemaakt onder de naam Airport People. Onder deze naam flirtte Johnsons boeiende neoklassieke werk met Windham Hill/ECM-jazzinvloeden, terwijl het een diepe melodische gevoeligheid incorporeerde die als een rode draad door zijn opgenomen werk loopt. Zoals de naam weerspiegelt, benutte het werk van Airport People Johnsons herinneringen aan reizen over de hele wereld met zijn familie, die de werkzaamheden van zijn grootvader, een burgerrechtenleider, in Afrika ondersteunden - een toestand die hij beschreef als "tussen waar we naartoe gaan en waar we waren, en we hebben niet veel te zeggen".

Johnsons tweede plaat voor Whited Sepulchre Records vindt hem opnieuw geïnspireerd door reizen, maar zoals de naamsverandering aangeeft, wordt zijn werk niet langer gedefinieerd door de ruimte tussen een plaats en een andere. In plaats daarvan richt het zich op reizen naar buiten en het vinden van een thuis in zichzelf - zowel filosofisch als muzikaal.

Johnson is altijd al aangetrokken geweest tot het werk van Ryuichi Sakamoto. Terwijl hij nummers voor deze plaat schreef, keerde hij terug naar enkele late werken van Sakamoto, zoals Andata en verschillende soundtracks voor films, met name Minamata. Met deze muziek in gedachten en een praktijk van Zen-meditatie begonnen, reisde Johnson naar Japan voor een lang verwachte reis. Toen hij thuiskwam, begon hij deze vier nummers te compileren toen hij een interview hoorde met Mine Somi Kubose over de traditionele Japanse theeceremonie. Het interview werd in 1977 opgenomen in de Boeddhistische tempel van Chicago door Chungmoo Choi en bewaard in de Library of Congress; het was precies wat het album nodig had.

Ochtenden hebben altijd een prominente plaats ingenomen in Johnsons werk. Van Nine Mornings - zijn vorige plaat voor Whited Sepulchre Records - compileerde hij zijn ochtendmuzikale schetsen tot volledig uitgewerkte nummers. Veel luisteraars hebben zijn werk beschreven als de ultieme ochtendmuziek, die hun eerste kop koffie of thee begeleidt. Voor deze meest recente plaat reflecteerde Johnson op de vier principes van de Japanse theeceremonie

• Wa (和): Harmonie of eenheid
• Kei (敬): Respect of eerbied
• Sei (清): Puurheid of schoonheid
• Jaku (寂): Tranquilliteit of stilte

In deze principes vond Johnson een analogie met de nummers die hij aan het opnemen was. Elk leek een principe te belichamen toen hij terugluisterde, waarbij hij samples uit het interview door het hele album heen weefde.

De vier nummers op wa kei sei jaku bouwen op de weelde van From Nine Mornings. De vredige pianomelodie van "wa" wordt vergezeld van enkele van de meest expressieve baspartijen die Johnson heeft opgenomen - gedempte runs mengen zich met strijkers om harmonie te verkennen. "Kei" bouwt op tot een serene climax met arpeggierte piano en viooltegenmelodieën, terwijl "jaku", zoals de naam al aangeeft, pianomelodieën in de lucht laat hangen met net genoeg tijd om te landen.

In verbinding met het thema op een meer persoonlijke manier, voegde Johnson veldopnames van verschillende theehuizen in Japan toe, evenals geluiden uit zijn eigen ochtendtheeritueel, aan de composities. Percussieve elementen, ruimtegeluiden en het tinkelen van metaal tegen porselein vangen zijn dagelijkse praktijk - één die wordt gedeeld door fans die zijn muziek gebruiken om hun dag te beginnen. Het album zal worden gevierd met een gezamenlijke uitgave van Cincinnati-based Wendigo Tea, die een beperkte editie van een theeblend zal aanbieden die is geïnspireerd door de plaat.

Het is niet verloren op hem dat in het midden van de wereld-opkomende ervaring van eerste keer ouderschap, hij wegstapt van een moniker en met vertrouwen deze nummers doordringt met zijn volledige zelf - zo veel als het zelf ooit volledig kan worden bekend.

Tracklijst:

wa
kei
sei
jaku
wa (instrumentaal)
kei (instrumentaal)
sei (instrumentaal)
jaku (instrumentaal)