Toen Nate Terepka begon te werken aan wat zou worden Not Yetdoet denken, hij had niet verwacht dat het de opkomst en ondergang van zijn relatie zou volgen. De vijf nummers op de EP verschijnen in de volgorde waarin ze zijn geschreven, en gaan dus van een uitdrukking van absolute, liefdevolle toewijding, tot verblinde hartzeer en afsluiting. In de loop van deze relatief korte opname gebeurt alles vrij snel. Maar de emotionele en compositie-diepte van Terepka's werk staat effectief in voor het verloop van tijd.

In de jaren 2010 was Terepka co-frontman van de onvermoeibare Brooklyn psychedelische popband Zula. De groep kreeg veel liefde van de Village Voice, SPIN, en Stereogum, die de kwartets "weigering om zich te houden aan enige specifieke genreconventies" prees. Na het uiteenvallen van Zula in 2019, richtte Terepka zijn aandacht op het lesgeven in muziek, en verhuisde uiteindelijk naar Portland, OR. "Op dat moment," zegt Terepka, "liet ik mijn ambitie los om het 'professioneel te maken' als artiest, wat echt bevrijdend was. Ik zei tegen mezelf dat ik geen nieuwe muziek zou maken totdat ik me organisch en oprecht zo voelde."

Deze nummers markeren Terepka's terugkeer naar het schrijven en opnemen en dus, niet verwonderlijk, Not Yet “Find Me Where You Look”, met zijn boeiende, elektropoopgevoel en warme, schitterende, glissando synthesizers, is een intuïtieve viering van de liefde, nauwkeurig geconstrueerd maar grondig vrij van zelf-twijfel. “The Woods” is even nauwkeurig en misschien zelfs nog introspectiever, het vertellen van een gedisciplineerde oefening die Terepka heeft ondernomen, een paar uur durende wandeling in het bos terwijl hij door elk jaar van zijn leven in chronologische volgorde denkt, probeert zich alles te herinneren wat hij mogelijk kon. Robert Wyatt’s Ruth Is Stranger Than Richard. Ook dit nummer verwijst naar de liefde die uiteindelijk, onverwacht, zou verdwijnen. "Ik weet dat je me nu liefhebt / dat maakt me willen afschudden van de rest van deze geesten," zingt Terepka in een pijnlijk moment van voorspelling. Het gevoel van organische noodzaak gaat door in Not Yet, verdiepend tot het afsluitende nummer. “Saying It” is een omvattende piano-gedreven drama dat Dennis Wilson’s “Thoughts of You” evenveel als Sparklehorse of Amen Dunes.

Ondanks de ineenstorting die dit albums afsluiting kenmerkt, Not Yet “Het werk aan deze nieuwe set van nummers en opnames voelde erg puur,” zegt Terepka. “Het was de eerste keer sinds ik een tiener was dat ik muziek maakte voor mijn eigen expressie, onverminderd door ambities voor een bepaald soort succes in een scène.