Componist & Producer Gabriel Birnbaum deelt sterke single "A Feeling Unbroken"

Hallo iedereen - vandaag deel ik "A Feeling Unbroken" het laatste nummer van mijn nieuwe plaat Patron Saint of Tireless Losers, het eerste record met nummers dat ik uitbreng sinds het co-produceren van Mutual Benefit's Growing at the Edges en het schrijven van strijkers/spelen van saxen op Katie Von Schleicher's A Touch of Schleicher in the Night vorig jaar.

LP Smartlink

Bandcamp

A Feeling Unbroken is een lied van iemand die achterblijft, probeert een waardige verliezer te zijn, voelt liefde en verontwaardiging allemaal geruïneerd en verdraaid.De manier waarop mijn stem breekt en precies op hetzelfde moment terugkomt op beide neemt is zo wild.

'A Feeling Unbroken' Songtekst:

ik weet dat je het zult begrijpen
alles wat me doodt, maar
ik weet dat je het nu niet kunt stoppen
niet dat ik het je zou vragen, je weet
misschien vind ik op een dag een verhaal dat past bij de val
je draagt de dag, ik weet dat geen hand je naar beneden zal slaan
niemand zal je neerslaan

nu je op weg bent
hoe voelt het om te herinneren
vanaf dertigduizend voet
naar die appartementen waar de lucht naar beneden drukte
naar beneden op je keel, je wordt wakker en stikt in de hel
nu draag je de dag, ik weet dat geen hand je naar beneden zal slaan
niemand zal je neerslaan

god is een ongebroken gevoel
lang moge je rennen in het open veld
god is een ongebroken gevoel
lang moge je rennen in het open veld
ik zal toekijken

"Op zijn geprezen LP's met zijn experimentele rockband Wilder Maker, heeft de Brooklynse zanger-songwriter Gabriel Birnbaum zijn animus laten zien door mallen te breken. Albums zoals het uitgebreide conceptalbum van 2018 Zion en de schatkist van vorig jaar met gastzangers Male Models heeft de neiging van de 38-jarige musicus tot formele avontuurlijkheid, stilistische wendingen en lyrische woordrijkdom benadrukt - het soort dat de stroom van een warme en geestdriftige conversatie weerspiegelt, en verraadt een fascinatie voor invloeden van Bob Dylan tot Billy Woods. Op zijn albums die zijn toegeschreven aan Gabriel Birnbaum, richt hij zich op economie en directe emotionele resonantie, waarbij hij klassieke Amerikaanse liedvormen naar zijn hand zet. Na 2019 Not Alone— en komend na een drukke periode van productie- en arrangeerwerk voor artiesten als Mutual Benefit en Katie Von Schleicher — zijn prachtige nieuwe solo-album Patron Saint of Tireless Losers is de meest directe en narratief kaleidoscopische verzameling nummers in zijn carrière - zowel diep persoonlijk als enigmatisch op een manier die aanmoedigt tot herhaalde luisteringen. Met gevoeligheid en geduld snijdt Birnbaum recht door naar de spirituele essentie van de personages die hij bewoont, en schildert hij ontroerende en liefdevol getekende scènes die worden ondersteund door kathartische hooks.

Opgenomen in de diepe winter, Patron Saint—alsof Not Alone—gebruikt de productiemethode van Neil Young en Crazy Horse: gemaakt in een paar dagen zonder dat een van de spelers het materiaal van tevoren had gehoord. Birnbaum - een ervaren saxofonist, evenals gitarist en zanger - heeft een voet in de wereld van NYC-jazz en avant-garde-muziek en werkt met spelers die indie-rock- en Americana-bonafides combineren met free-improv-instincten: Will Graefe (gitaar/bas), Adam Brisbin (gitaar/bas) en Jason Nazary (drums). De spontaniteit van het spel vormt de dramatische situatie in elk nummer; soms bouwen ze op tot het punt waarop ze de akkoordstructuur verhullen en het tempo laten ontploffen - zie Nazary die het turbulent denkproces van de verteller in "Same As You" nabootst. Elders nemen ze een meer atmosferische rol aan, waarbij ze teruggaan om de mise-en-scène van het verhaal op te roepen, zoals in de prachtige, zacht rusteloze "A Drunk". Elders nemen de nummers en arrangementen een meer ingetogen presentatie aan, gebaseerd op opvallende melodische tegenpunten, waardoor ze Wilco of Elliott Smith in hun meest barokke vorm doen denken.

Deze gevoelige arrangementen benadrukken een duizelingwekkende en indrukwekkende verspreiding van thema's en dramatische scenario's. Bijna elk lied speelt zich af vanuit het voordeel van een ander personage, waaronder jonge vrouwen, oudere vaders, paranoïde preppers in een post-apocalyptische wereld, en eenzame mannen die verbinding zoeken. De grens tussen deze individuen is dat ze meestal moeite hebben om de werkelijkheid die ze vasthouden - vaak met weinig wanhoop - te verzoenen met een bredere, harder werkelijkheid waarvan ze zich net bewust worden. Birnbaum citeert een van zijn favoriete verzamelingen korte verhalen, James Joyce's Dubliners als inspiratie. „Veel van mijn liedjes overlappen met de scenario's in dat boek: mensen die

De barrières waar de vertellers van de plaat vaak tegen aan lopen, zijn zowel echt als ingebeeld. Ze klagen over hun eigen concrete mislukkingen, maar fantaseren ook over tegenstanders van stro en hun eigen naderende sterfelijkheid. Net als bij veel releases onder leiding van Birnbaum, komen hun momenten van inkeer, of het nu positief of negatief is, vaak voor in bars of feesten. De opener "Laughing Backwards" komt van een feestelijke maar ontwijkende hang, waarin de scène van de misdaad wordt herbezocht - de bar waar ze de verkiezingen van 2016 hebben gevolgd - en waar ze een goede tijd hebben tussen de somberheid die nog steeds over de wereld hangt. Elders confronteert de verteller van "Same as You" zelfhaat en desillusie in een menigte op een concert; in de verbrandende "The More They Come Around" omarmen ze chaos in de context van een breder gevoel van politieke malaise en culturele nihilisme.

Iedereen die een deel van Gabriel Birnbaums diverse en onvermijdelijk boeiende muzikale ondernemingen de afgelopen paar decennia heeft gevolgd, weet dat zijn overheersende impuls altijd is geweest om voor de hand liggende perspectieven en vertrouwde banaliteiten te vermijden. Net als een van zijn eigen geprezen patronen - Paul Simon - stelt Birnbaum zichzelf voor elke opname nieuwe uitdagingen, waarbij hij de kneepjes van zijn liedjes schrijven verfijnt en onverwachte nieuwe esthetische contexten voor ontdekt. (Hij heeft zijn vermogen aangetoond met pakkende AM-rock-earworms, lange blues-exegeses, besmettelijke riff-rock, au courante R&B en meer.) De weelderige en psychedelische folkrocknummers op Patron Saint of Tireless Losers Net als alles wat Birmbaum in de wereld heeft gezet, is het een tour de force die gedijen op zowel zelfvertrouwen als rusteloosheid - tekens van een cruciale en voortdurend evoluerende kunstenaar wiens werk het onmogelijk is om terug te keren zodra je de frequentie ervan aanraakt. "

- Winston Cook-Wilson