Ruination Record Co. mengt Scree seng Mini-Album 'Live at the Owl Music Parlor Volume Two' un

Op hirem Studio-Debüt 2023 Jasmine on a Night in July, d'Brooklyn-baséiert experimentell Trio Scree huet sech mat enger suite vu progressivem Jazz presentéiert, déi d'geféierlech Katharsis vun engem orchestralen Tondichtung kanalisierte. D'Grupp huet hir Improvisatiounsheavy Performancen mat Uergelen a Synthesizere complementéiert, déi dacks d'Gravitas vun enger symphonischer Sträng- oder Blechbläsersektioun bidden. Als Kontrapunkt zu Jasminehirer weitsiichteger Visioun, huet d'Grupp entscheed, hir nächste Verëffentlechung sollt d'Grupp - déi aus dem Gittarist/Komponist Ryan El-Solh, dem Upright-Bassist Carmen Quill an dem Batteur Jason Burger besteet - an hirem meeschten elementaren Zoustand presentéieren. Opgeholl um Site vun hirem éischte Release (2019) Live At the Owl), dëst Joer seng Live at the Owl Music Parlor Volume Two ass eng beweeglech Testament vun der Band hirer Evolutioun wärend hirer bal e puer Joer laanger Presenz zu New York City, déi eng Stréim vun hirer Perséinlechkeet immortaliséiert, déi all Studiosopnam net kéint erfassen. Hei erreecht d'Band hir héchst emotionell Spëtzen op Plack. An hirer ekstatischer formal Béi an hirem Sënn vu Sehnsucht a Ruhelosigkeit evoquéieren déi Lieder d'Erfaarung vun der Neifokaliséierung an dem Bleiwen am Moment, wärend si no Hoffnung a Zweck an enger düsterer Welt sichen.

De vun Onofhängege gefouert Venue The Owl Music Parlor, e klengt Sall mat Sëtzplazen am Prospect Lefferts Garden-Distrikt vun Brooklyn, war zanter der Grënnung vun der Grupp d'Heembase fir Scree seng Optrëtter. Den Original Live at the Owl dokumentéiert eng Band am Prozess vun der Schafung vun enger gemeinsamer Sprooch, déi eng indie-rock-gefärbt Vokabulär mat méi jazz-äercher Diversiounen syntheséiert. Mëttlerweil presentéiert Scree hir reegelméisseg Concerten an dësem Venue wéi frësch nei Büneproduktiounen. Dacks spillen si do a vergréisserten Besetzungen, an presentéieren eenheetlech Kollektiounen vu neiem Material, dat aus ënnerschiddlechen Ecken vum musikalesche Geescht vun El-Solh kënnt. Et ass sécherzestellen, datt vill Scree-Projete vun den leschte puer Joren ni ënnerholl goufen, wänn et keen zuverlässeg Heem fir d'Grupp hirer Ideen gëtt - rar a schwéierer Zäit fir kleng Museksariichtungen.

Exzerptéiert aus zwee Sätz de 6. Januar 2024, Live at the Owl Muisc Parlor Volume Two ass Scree déi een nëmme kann gesinn um The Owl a voller, ongemilderter Display. Et weist eng breeder Spektrum vun der Expressivitéit wéi all fréier Scree-Verëffentlechung, an d'Album enthält e variéierte Repertoire, dorënner zehn Joer al Theemen (“Being Realistic”) an spilleresch nei Experimenter ("Chestnut" oder "Wintry Mix", déi lescht geschriwwen gouf bei der Sound-Check). Wann eng Opnam gewielt gouf, fir d'Band bei hirem meescht technesch beeindruckendem ze weisen, kéint et "Exclamation Point" sinn, ee vun El-Solh sengen neisten Kompositioune vum Set. D'chromatesch Lead-Melodie bënnt sech wéi eng Accordion an trëppelt iwwer sech, an ruff Frustratioun mat den eidel Leeschtungen vum alldägleche Liewen erëm ("Firwat muss all drëtt Sätz vun engem E-Mail mat engem Ausruffzeechen ennen?" froe sech El-Solh.). De Spannung vun der Ufanksmelodie gëtt fräigelooss mat der opgerullter offener Akkord, deen den Solo-Deel ufangen, an degt Resignatioun un, déi fir de Moment wéi Fridden feelt. Vun do u follegt El-Solh eng gezackter Punkt vun der melodischer Inspiratioun, an vertraut dorop, datt d'Harmounie sech ëm e rëm bilden wäert an Quill sengem Bass-Spill. Burger seng Drumming ënnersträicht an gëtt Form zu hiren Gedankenzich. (El-Solh zitéiert d'Zesummenhäng vun Keith Jarrett sengem Wierk mat Charlie Haden a Paul Motian als eng Inspiratioun.) A Momenter wéi dësem gëtt et eng begeisternd Gefill vun fräiem Fall, méi ongebunden a kühner wéi alles op Scree sengen fréieren Verëffentlecher.  

De groussen Highlight vum Set - deen atemloosenden néngminüttegen “Nocturne with Fire” - baut op en ähnleche Grad vu Féierlechkeet, awer gëtt him eng räichhalteg dramateschen Zesummenhang. Wéi e puer vun de Lidder op der Plack, mécht “Nocturne” mat enger droneléier Expositioun uff, déi El-Solh, wéi hie et seet, Zäit gëtt, fir “zich ze setzen”. Nodeem véier Minutten vun solo Gittar-Meditatioun, huet d'Lidd seng zentral, modal-blueség Chordprogressioun, déi d'Saachen an e weiche Fokus bréngt, an déi d'Nuecht-Mise-en-scène vum Titel evokéiert. “Nocturne” hëlt formal Cues vun de feierndste Performancen vu John Coltrane sengem klassesche Quartett (kuckt “Crescent” oder “Spiritual”). Nodeem d'Band patienterch duerch d'rubato Introductioun an komponéiert Material geet, dréift se an en e subtil wiessle Groove-Sectioun, déi et El-Solh erlaabt, d'Lidd am Bild vum Moment nei ze gestalten. An der Opnam, déi op d'Album gespillt gouf - gespillt géint Enn vun der Nuecht - huet hien seng meescht devastéierend a ausdrécksstäerkst Spill op Plack, déi ronderëm gebroch Motiver a klengt Voicings kreest. Quill schwiewt iwwer d'Barlinn, äntwert op El-Solh sengen décken Echtzäit-Melodie-Schafungen, wärend Burger sech op en donnernde Peak opbaut, e Fill leeë, dee wéi zeréckféierend Munitioun klenge géint. Dat ass de Signal, datt d'Déckel erreecht gouf; d'Band stierft, reid op der flüchtiger zentraler Riff, vollstänneg exorziéiert. Déi Detailer vun Scree senger Rees an an d'Déifte vum Turbulenzen verkörperen déi essentiell Qualitéiten, déi se sou eng onimitéierbar Ensemble maachen.

Op villlechen Aarten ass awer de manner méi ënnerschiddlech "Four Waltzes" déi emotional a ideologesch Zentrum vum Set, trotzdeem eppes vun enger stylistescher Ausnam, fungéiert. Inspiréiert duerch klassesch Wierker wéi Brahms seng Piano-Intermezzos, huet El-Solh sech ausgeduecht, e Stéck mat elaboréiert moduléierenden Variatiounen ze schreiwen, déi um selwechten Plaz ufangen a soss ennen. Dezentralt Thema representéiert d'Onmidddebarkeet an d'Stabilitéit vum Present, wärend déi Mëtt vun all Walz sech op enger anerer Plaz ofspillt - all engem aneren Evenement prozesséierend oder ënnerschiddlech Interpretatioune vun der selwechter Szén. Ultimativ fungéiert de Haaptmotiv wéi e Mantra an der Meditatioun - e Fokuspunkt, deen de Protagonist hannescht drift, wéi seng Gedanken op wäit verstreete Plaze wandere, déi wëllkomm an onwëllkomm sinn.

"Four Waltzes" kaart op spezifesch schwéier Evenementer am El-Solh sengem Liewen of, mä gouf entworf als en oppe Framework, duerch deen vill potenziell Erënnerungen a Verbindungen passéieren kënnen, Dat ass am breede Sënn wouer fir de Material op dëser Verëffentlechung: d'Lieder sinn geschriwwen, fir all Kéier wéi se gespillt ginn, eppes ganz anescht ze bedeiten, an si sinn gutt ugepasst un d'Noutwendegkeete vun de Museker, déi eng onbestëmmte, stänneg ändernd Welt navigéieren. D'Musek - an deem Sënn, all Element vum kreativen Prozess hanner hir an d'Umständ vun hirer Leeschtung - betount offene Gedanken, an mécht Plaz fir déi Diefte vun der Reflexioun, déi duerch d'Halten un familiar Praktiken (d'bewosst Leeschtung an de Lieder sengen Ufankssektiounen, d'Gefill vun der Recapitulatioun an der Neiuerdnung an hiren Schlussmomenter) zougänglech sinn. D'Leeschtungen fillen bal devotional un, an verkörperen eng perennial Sich no enger déifere Essenz oder enger regeelernden Prinzip jenseits vun den alldäglechen Abléckungen - fir eng Schutzwall am proverbialen Stuerm ze fannen. D'Leeschtungen, déi op Live at the Owl Music Parlor Volume Two déi dacks Konflikter an Onrou suele maachen, mä d'Trio seng kleng Léischtung an géigesäiteg Uwiesen féiert si ëmmer erëm zu deem, wou se ugefaangen huet - zu engem, wat wéi en zentrale spirituelle Schwerpunkt gefillt.