BUNNIES teilen hir nei vollstänneg LP "Horror Spectrum", haut op digitaler an Vinyl-Form

"Mat Horror Spectrum stierzt Bunnies kopfvirst an d'Schattenuwend vun hirem Art-Rock-Multiversum, an entdeckt Klänge, déi sech beweegen, glänzen a schreiwen.

Gläich Deeler vun psychedescher Halluzinatioun, Krautrock-Rituel, an Noise-Rock-Exorzismus, féiert dëse Plack sech un, wéi de sonoresch Nofollge vun verréckte Wëssenschaftler, déi duerch en analoge Synthesizer, deen si aus engem verfluchte Graf ausgebuddelt hunn, Geeschter ruffen. Et ass manner en Album an méi en Experimment, dat délicieus falsch goung - eng Séance, déi d'chaotesch Energien vu Dimensiounen, déi besser onberücksichtegt bleiwen, kanaliséiert.

Vun de raumfrëmmende Pulsatiounen vu “Eyer of Ire” bis zu der technicolor Bliss vu “That Evil Ghoul,” ass Horror Spectrum eng siwe-tracks-Odyssee, déi d'Grenzen vun de Bunnies scho schockéierte Katalog detonéiert. Dës Stécker zéien dich un de Knöchelen an d'Reimer, wou de Sound Zännt huet, d'Zäit an verformte Regenbägen schmiltzt, an d'Musek sech uféiert, wéi wa se eppes Sinistres plangt. Wéineg Bands wagen sech, wou Bunnies kühn hoppe, mä hei sinn se, an mythologesche Klanglandschafte mat der Fräiheet vu Kartographen, déi an hirer eegener Kreatioun verluer gaange sinn.

Dës friemesch Entitéit vun engem Plack ass déifgroundend onheelig an ongewéinlech opregend. Horror Spectrum ass de Sound vun enger Band, déi an hirem Unbewosste grabt an iech invitéiert, sech an dem Labyrinth ze verlieren.

Wësst du, wéi du erausfanns?

"An wann et sou gutt klingt, warum net einfach bleiwen?" (vum Kënschtler)

"Dat ass net Pop-Rock, nee, dat ass eng äussere Variatioun vun Prog-Rock. An net déi glat, sophistizéiert "Beweis vu Musizitéit" Typ vu Prog. Dat ass rau, an si pëschen net sou vill, wat dir denkt, well si et net solle. An dat ass, warum ech si esou gär hunn." (Roger Miller, Mission of Burma)