Nate Terepka, Not Yet albümünü oluştururken, ilişkisinin yükselişini ve düşüşünü izlemeyeceğini beklemiyordu. EP'nin beş şarkısı, yazıldıkları sırada sıralanır ve bu nedenle tutkulu, sevgi dolu ibadetten gözü kapalı kalple ve kapanışa doğru gider. Bu kısa kayda ilişkinin tümü, oldukça hızlı bir şekilde gerçekleşir. Ancak Terepka'nın çalışmasının duygusal ve kompozisyonel derinliği, zamanın geçişini temsil eder. Not Yet, o, bu ilişkiyi yükseliş ve düşüşünü izlemeyeceğini beklemiyordu. EP'nin beş şarkısı, yazıldıkları sırada sıralanır ve bu nedenle, tüm sevgi dolu ve tutkulu bir tutkuyla başlar, ardından şok edici bir kalp kırıklığı ve kapanışla sona erer. Bu kısa kayda göre, tüm bu olaylar oldukça hızlı bir şekilde gerçekleşir. Ama Terepka'nın çalışmasının duygusal ve kompozisyonel derinliği, zamanın geçişini temsil eder.

2010'lerin sonlarında, Terepka Brooklyn psikedelik pop grubu Zula'nı kurdu. Grup, Village Voice, SPIN ve Stereogum gibi yayınlardan büyük bir sevgi aldı. Grup, "herhangi bir belirli tür konvensiyonlarına uymak istememe" nedeniyle övgü aldı. Zula 2019'da dağıldıktan sonra, Terepka müzik öğretmeye odaklandı ve sonunda Portland, OR'ye taşındı. "O anda," Terepka diyor, "benim profesyonel bir sanatçı olarak 'başarılı olmak' için bir hayalim vardı, gerçekten özgürleştiriciydi. Kendime, organik ve gerçek bir şekilde hissettiğimde yeni müzik üzerinde çalışmayacağıma söz verdim." Village Voice, SPIN, ve Stereogum, Zula'nın 2019'da dağılmasının ardından, Terepka'nın müzik öğretmeye odaklanmaya başladığı ve sonunda Portland, OR'ye taşınmasına yol açtı. “O anda,” Terepka diyor, “ben profesyonel bir sanatçı olarak 'başarılı olmak' için bir hayalimden vazgeçtim, gerçekten özgürleştiriciydi. Kendime, organik ve gerçekçi hissettiğimde yeni müzik üzerinde çalışmayacağıma söz verdim.”

Bu şarkılar, Terepka'nın yazma ve kaydına geri döndüğünü gösterir ve bu nedenle, Not Yet , organik bir zorunlulukla doludur. "Find Me Where You Look," ile electropop'un hafif, parlak, glisandolu synthesizerleri ile, sevgiyi kutlama niteliğinde, ancak kendinden şüphe duymadan, dikkatlice inşa edilmiş bir şarkıdır. "The Woods" da aynı derecede dikkatli ve belki daha da içe dönüktür, Terepka'nın, yaşamının her yılını kronolojik sırayla düşünmek için birkaç saatlik bir yürüyüş yaptığını ve her şeyi hatırlamaya çalıştığını anlatan bir disiplinli egzersizdir. Piyano ve synthesizerler, sabit bir ritme serpantin yollar izler, bu da Robert Wyatt'ın eserlerini hatırlatabilir. Bu şarkı da, sonunda beklenmedik bir şekilde dağılan sevgiyi referans alır. "Biliyorum ki şimdi seni seviyorsun / bu ghost'ları atmak istiyorum," Terepka, bir ağrı anında öngörüde bulunur. Organik zorunluluk, Not Yet'in tümünde devam eder. Robert Wyatt’ın Ruth Is Stranger Than Richard. Bu şarkı da, sonunda beklenmedik bir şekilde çözülen aşka atıfta bulunur. “Biliyorum ki şimdi seni seviyorsun / bana bu ruhları atmak istiyorum,” Terepka, bir ağrı anında kehanetçi bir anı söylemektedir. Organik necessityin hissi, Not Yet, derinleşen kapanış parçasıyla. “Saying It” bir süper bir piyano sürüklemesi ki, Dennis Wilson’un “Thoughts of You”i kadar Sparklehorse veya Amen Dunes.

Bu albümün sonuna benzeyen çöküşa rağmen, Not Yet herhangi bir şekilde tatlı değil. Kendi varlığıyla kurtuluyor. “Bu yeni şarkı ve kayıtlar üzerinde çalışmak çok saf ve temiz hissettiriyordu,” Terepka diyor. “Bu, ben bir gençken ilk kez kendim için müzik yapıyordum, herhangi bir tür başarı için bir sahne içinde herhangi bir tür başarı için değil. Bu yüzden bu projeye bu kadar iyi hissediyorum.”