Rock ve Roll tarihinin birçok örneği, bandoların sanatlarına olan bağlılıklarıyla kolektif yaşamlarını radikal olarak yeniden yapılandırmalarına yol açtı. Bu, The Band'ın Big Pink'ten çıkardığı sakin bir kaçıştan, Captain Beefheart ve Father Yod'un karanlık totaliterizmine kadar uzanır. Cincinnati beşlisinin dördüncü, tam uzunlukta albümü Sunbeam Dream'in sesi, bandonun varoluşunun toplu doğası ile içsel olarak bağlıdır.

In The Pines'in merkezi sinir sistemi, Cincinnati'nin karşı kıyısındaki Dayton, KY'deki Masonik tapınağın yeniden amaçlı bir multi-use alan olarak kullanılmasıyla ilgilidir. Grup, bu geniş labirentin bir köşesindeki alt kata yerleşir ve Foleytronics - bir vintage pro audio onarım dükkanı - ve dünyanın yalnızca birkaçı gibi bu tür bir dükkanı işletmek ve eski dijital efektleri onarmak için gereken yeteneklere sahip bir dükkan. Bu dükkanın doğal bir sonucu, bandonun üyesi Peter'in alt katındaki stüdyodur, çeşitli vintage efektler, kaset makineleri ve synthesizerler bulunan bir odada, Sunbeam Dream'in tamamını kaydettikleri ve ürettiler. Sunbeam Dream'de kullanılan tüm kayıt cihazları, bandonun kendisinin kurtardığı, onardığı ve çalışır hale getirdiği belirli bir kaderin pençesinden kurtarılmıştı. Bu cihazların limitlerini bilerek ve isteyerek kullanmaya hazırlanmışlardı. Bu gibi bir kavramın, şiir ve matematikte Oulipo gibi, yaratıcılık ve problem çözme, bu limitlerin açık bir anlayışından ve sürekli testinden kaynaklanır.

Kayıt süreci, In The Pines'in ilk kez minutia için tutkulu olmalarına izin verdi - yalnızca doğru akustik gitar sesini bulmak için bir günün geçmesi, bir parça Scotch bantının kordun üzerinden yayılmasıyla; veya bir koro veya köprü için çeşitli cymbal kombinasyonlarını denemek için saatlerin diğer stüdyolarda lüks sayılması. Grup, onarım dükkanları gibi, kayıt alanını da oluşturdu ve aşırı odaklanma ve detaylara dikkat etme, yalnızca izin verilen değil, tam olarak kabul edilen bir yer haline geldi.

Bu tutkulu düzeydeki kontrolün sonucu, In The Pines'in bugüne kadar en başarılı çalışması oldu. Sunbeam Dream, bandonun shoegaze-influanslı psik-rock'ünü yükseltti ve synths'te daha ağır bir vurguya yer verdi. Bu, 1971'de diriltilen Mellotron'un yardımıyla, bandın sesinin bir ana karakteri haline geldi. Bu, The Verve'in A Northern Soul albümü veya The Charlatans (UK) kendi albümünün grandürlüğünü ve kabağını taklit eden bir dizi albümün soyundan geldiklerini iddia ediyorlar. Sunbeam Dream ile her şey, hem daha parlak hem daha net, aynı zamanda her bir öğenin etrafını saran bir karanlık hüznün içinde harika bir şekilde yüzen bir his veriyor. Michael'in sesinin, frenk lead'e karşı keskin bir netlikle keskinleşmesi, "Reticon" adlı şarkıda özellikle Peter'in üzerine bir ışık tutması, Kid A'nın bilgisayar konuşma patolojisinin bir göndermesi ile birlikte, transcendent synths ve synths.

Albümün etkileyici ortasındaki daha pastoral mizahlar, "Time Shakes" ve "Delirium" ile bandı doğrudan psik-rock'a iten, ancak shoegaze crunch'un kalıntılarını koruyan şarkılarla ortaya çıkıyor. "Hide The Sky" ve "Oubliette" gibi bir amaç olarak, "bulutlar beni görmemezlikten gelemez" gibi bir ifade, tam olarak ortaya çıkıyor gibi görünüyor - bu şarkılar, akustik gitarlarda çalınabilir, ancak buzzing synths, çarpan cymbal ve ezici gitarların bir yuvasında evde olabilir.

Albüm, "All This Noise" ile sona eriyor - bir tema olarak bu albümün nasıl oluşturulduğunu yansıtan bir şarkı. Barış, odaklanma ve zamanı yavaşlatan dikkat, sürekli bir kargaşadan bizi uzaklaştıran türden gerçek sevgimiz için bir antidot gibi görünüyor. - limitler ve tüm. - çalışma, eğer bir çalışma olabilir - bize doğrudan (PKD tarzı) bir rüyayı gönderiyor, bir güneş ışığının tam spektrumunda.