Eamon Fogarty Yeni LP'si 'I'm An Animal Now'u Yayınladı. Bugün Orpehan Kiosk Records'ta Çıkıyor

Eamon Fogarty'nin "I'm An Animal Now" adlı yeni albümü bugün çıktı. Şarkı koleksiyonunun bu mücevherinde Ryan Jewell'in çarpışması ve Sunwatchers'ın Jeff Tobias'ın bas clarineti var. Bu albüm Psychic Temple'ın Chris Schlarb tarafından sevgi dolu bir şekilde karıştırıldı. Aynı zamanda Will Stratton ve Hannah Frances'in ses haromi ve Nora Predey'nin bas katkısı var. Geçen ay Eamon'un bu şarkılardan bazılarını canlı olarak oynadığını görmekten mutluluk duyuyorum ve bu albüm o günden beri benim günlerimi dinliyor. Aşağıdaki Andy'nin açıklaması umduğumdan daha net ve ayrıntılıdır, ancak bu albümün gerçekten özel bir şekilde hayatınıza uygun olacağını biliyorum.

Son on yıl veya daha uzun süredir, Eamon Fogarty sessizce şarkıcı-şarkı yazarı idiomunu kendine özgü vizyonuna uydurmak için yeniden düzenledi. Şarkıcı-şarkı yazarı, bu hantal ad, Fogarty'nin I’m an animal now adlı yeni ve muhteşem albümünde neler yaptığını yaklaşık olarak tanımlamak için türün dilinin sunduğu en iyisidir, ancak yine de çok yetersiz kalır. Besteleri, standart formlara uymak yerine kendi hayal ettikleri yollar boyunca ilerler. Enstrümantasyonları, folk veya rock kadar oda müziği ile de ilgili. Alıştığımız şekilde tanımlayabileceğimiz çok az koro var: Fogarty bir melodi'nin tekrarına ulaştığında, aradaki zaman zarfında o kadar çok tematik materyal geçirdi ki, yeni bir söz önceki tekrarlanan sözden daha doğal bir şekilde geliyor. Şarkılar sürekli arıyor, temiz çözümler sunmuyor. Bunun biraz zor müzik olduğunu düşünebilirsiniz, çünkü bestelemesi chắc chắn bir zorluktu ve asla dinleyicilerin şarkıya eşlik etmek için parlak işaretlere ihtiyacı olduğuna dair fikre inmez. Ancak I’m an animal now'u sevmek oldukça kolay. Şarkıya eşlik etmek de öyle. Fogarty'nin sesi, kıskanılacak bir enstrüman: dolu ve yankılı, net kenarları ve özellikle üst kayıtta coşkulu bir romantiklik özelliği var. Yüksek bir nota ulaştığında, etkisi, bazı çılgın kahramanın size next köşeyi dönerken takip etmeniz için davet etmesi gibi bir etki yaratıyor. Dizeyi melodiye eşleştirmede gerçek bir yeteneği var: "alternatif bir gerçeklikten gelen posta" gibi bir cümleyi pozitif bir şekilde melodik kılan bir şarkıcı-şarkı yazarı. Şarkı sözleri, epik seyahat günlükleri, günlük anlık görüntüler ve rüya parçaları, hepsi bir arada sarılmış. Fogarty geçmişteki albümlerini çoğunlukla yalnız besteledi, ancak bu albüm için süreci açtı, müziğin ilerlemesi sırasında sevdiklerinden ve müzisyen arkadaşlarından geri bildirim istedi ve dahil etti. Onların tavsiyesi, kendi içgüdüsüne olan inancını güçlendirdi ve daha önce keyfi yer tutucular olarak düşündüğü satırları şarkıların nihai formlarına dahil etmesini teşvik etti. "Aslında her zaman bilinçaltı çamurundan geliyor" diyor. "Anlamını bile bilmediğiniz, ancak bir şeyleri ifade eden cümleler var. Bunlar, sorduğunuz sorunun merkezindeki gizemli çekirdeği oluşturuyor." I’m an animal now metinlerinin oluşturduğu kalabalık barlar, sendeleyen kartallar, parlak balonlar ve Berlin Duvarları'nın bir tekrarlanan görüntüsü, kameranın görüntüsüdür. Bu, şarkılarının genellikle, yüzeyde veya bilinçaltı çamurunda, yaşanılan deneyimin ifade edilemez ayrıntısını kaydetme ve koruma girişimlerinin boşluğunu ele aldıkları bir albüm için uygun bir motif. Fogarty, "Aduantas" adlı muhteşem bir balad olan ve asimilasyonun silmeğini, tarihi ve günlük hayatı yeniden büyülemek için bir fırsat olarak yeniden düzenleyen bir genç adamın uzun zaman önce yaptığı yolculuk hakkında şunları söylüyor: "Sadece bir veya iki fotoğraf çekebilmek için ne verirdim/ Maalesef bir kamera satın alamadı/ Modern bir makinenin tüm renkleri/ Amerika'nın tuhaflığını içermeye yetmezdi."

Örneğin, “Aduantas”da Amerika hakkında çizgiden kısa bir süre sonra, “I Talk to the Wind” adlı pastoral psikolojik pop müzisyenlerinden biri olan King Crimson, “I Talk to the Wind” adlı albümüne katkıda bulunmuştur. “I’m an An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An An

Karşılaştırmalar listesine Grizzly Bear'i ekleyebilirim, çünkü non-rock enstrümanlarının akıllıca kullanımını ve şarkı yazımını ve ses heykeli yapımı arasında denge kurma yeteneklerini takdir ediyorum. Fogarty, şarkıların küçüklüğüne dikkat çekiyor, bunlar, büyük bir sahne yerine, özel bir sözlük ve dostça kenar notları dolu, arkadaşlar arasında paylaşılan hikayeler gibi geliyor. "Hisler, stadyumları doldurmak için tasarlanmadı" diyor. "Stadyumları dolduran hislerin neler olduğunu bilmiyorum ve belki de onları istemiyorum. Çünkü stadyumlarda sadece kötü şeyler olduğuna inanıyorum." Bir dakika duraksıyor. "Belki de Bruce Springsteen konserleri dışında." I’m an animal now ilk başta gözdağı verici gelebilir, ancak onu içine alırsanız kalbinize nhanh bir şekilde yerleşecektir. Karmaşık yapıları ve yan yana anlatılan hikayeleri, kibirin hiçbir izini taşımayan, sert ve samimi bir şeyler var, bunu tam olarak ne hakkında şarkı söylediğinden emin olmasan bile anlayabiliyorsun. Fogarty, bu şarkıları, çünkü onlar kendisine ifade etmenin en doğru yolunu sundukları için yazıyor, diye düşünüyorsun. -Andy Cush

Eamonn Forgarty, 'Junk Mail', müzik videosu: