Trębacz Michael Sarian Wydaje Cover Portishead "Glory Box" przed Premierą Nowej Płyty ESQUINA w Greenleaf Records

Trębacz Michael Sarian to weteran wielu ikonicznych scen jazzowych, od Kennedy Center do Blue Note, po Montreux Jazz Festival. Jest uznany kompozytorem i improwizatorem, który ma kilka wydań na 577Records, nagraniach z Olec Mün na pianinie i coffee records, oraz ze swoim kwartetem na ears&eyes i Shifting Paradigm Records. Występuje na swoich własnych, specjalnie zaprojektowanych "SARIAN" ustnikach, wykonanych we Francji przez Atelier Donat. I jest poszukiwany i niezmożony jako muzyk towarzyszący, grający na stadionach z zespołami popowymi o nazwach znanych w każdym domu.

Na swojej najnowszej płycie, Esquina, Toronto-born, Buenos Aires-raised, i NYC-based muzyk prowadzi swój kwartet przez ponad pięćdziesiąt pięć minut porywającej, zakręcającej eksploracji jazzowej, która zadowoli fanów okresu elektrycznego Milesa Davisa i zespołu Jeffa Parkera ETA IVtet.

To, co jest szczególnie godne uwagi – poza samą niezwykłą muzyką – to fakt, że Sarian pracuje tutaj z tymi samymi muzykami, z którymi współpracował przy swoich trzech poprzednich wydaniach. Te płyty były mniej lub bardziej dziełami jazzu kameralnego, w większości akustycznego, pełnego pięknych i klarownych melodii, i porównywalnych do artystów takich jak weteran ECM Kenny Wheeler. Esquina jest jednak zamierzoną i śmiało ostrą zmianą kierunku w stronę pulsującej fuzji jazzowej, cechującej się dzikim, przetworzonym trąbkiem w stylu Jona Hassella, syntezatorami i elektrycznymi organami i pianinami, oraz galopującymi rytmami, które nie wyróżniałyby się na Agharcie czy On the Corner.

Powstały z potrzeby Sariana, by wyzwolić siebie i swoich współpracowników, muzyka, która składa się na Esquina, została nagrana z minimalnymi lub żadnymi próbami i opiera się na graficznych partyturach, które powstały z rysunków i szkiców, które Sarian wykonał podczas wolnego czasu, gdy był na czteromiesięcznej trasie koncertowej jako muzyk towarzyszący popowej grupie. W pewnym sensie Esquina można więc uznać za rodzaj cienia pracy. Niezależnie od tego, czy celowo, intuicyjnie, czy gdzieś pomiędzy, Sarian odpowiedział na te miesiące muzyki pop i sztywny harmonogram trasy koncertowej eksperymentami, przygodą i zabawą. I w znacznym stopniu odpowiedział na stabilność, którą sam zbudował, grając z Nathanem Ellman-Bellem, Marty Kenneyem i Santiago Leibsonem. Sarian mógłby oczywiście po prostu zebrać inną grupę, zaprojektowaną specjalnie do dostarczenia rodzaju estetyki, którą miał na myśli. Ale zachęcając do przekształcenia tej ustalonej grupy, nadaje Esquina poczucie głębokiego, ale zabawnego wyzwania i buduje na niemal telepatii, którą dzielą ci muzycy.

Jako artysta, Michael Sarian jest wszystkim, tylko nie stacjonarny. Jest w ruchu, duchowo rysując i podążając za swoją własną ścieżką. I Esquina jest zakrętem w tej drodze.

O utworze Sarian mówi: "Wychowałem się słuchając Portishead's Glory Box – byłem dzieckiem, gdy został wydany, a potem stał się częścią tkanki kultury pop, pojawiając się wszędzie w telewizji i filmach, i zawsze pozostawał we mnie. Mieszanka soulowych wokali i bitów trip-hop wydawała się unikalna. Podczas pracy nad Esquina zrealizowałem, że utwór mógłby się znakomicie wpisać w bardziej improwizowany, luźno ustrukturyzowany dźwięk eksperymentalny, który rozwijałem. Emocjonalna atmosfera i jakość oryginału wydawały się czymś, co mogłem zinterpretować na nowy sposób. Wydawało się to idealną okazją, by przerobić piosenkę, która była ze mną przez tak długi czas, jednocześnie prowadząc ją w nowym kierunku."