Trębacz Michael Sarian to weteran wielu ikonicznych scen jazzowych, od Kennedy Center do Blue Note, aż po Montreux Jazz Festival. Jest to uznany kompozytor i improwizator, który ma kilka wydań na 577Records, nagrania z Olec Mün na pianinie i kawie oraz z własnym kwartetem na ears&eyes i Shifting Paradigm Records. Wykonuje na własnych, specjalnie zaprojektowanych przez niego "SARIAN" ustnikach, wykonanych we Francji w Atelier Donat. Jest on w popycie i nieustannie aktywny jako sideman, grając na stadionowych scenach z domenimi nazwami zespołów pop.

Na jego najnowszym, Esquina, Toronto urodzony, Buenos Aires wychowany i NYC opalony muzyk prowadzi swój kwartet przez ponad pięćdziesiąt pięć minut fascynującej, zmieniającej się jazzowej eksploracji, która przypadnie do gustu fanom elektrycznego okresu Milesa Davisa i Jeffa Parker'a ETA IVtet.

Co jest szczególnie warte uwagi –– oprócz samego muzyki –– to fakt, że Sarian pracuje tutaj z tymi samymi muzykami, z którymi współpracował w swoich poprzednich trzech wydaniach. Te nagrania były w zasadzie dziełami jazzu kameralnego, głównie akustycznego, pełnymi pięknych i wyraźnych melodii, i porównywanymi do artystów takich jak ECM weteran Kenny Wheeler. Esquina, jednak, to celowe i odważne skręcenie w kierunku pulsującego jazzu fuzji, oznaczone dzikimi, Jon Hassell-owskimi przetworzonymi trąbkami, syntezatorami i elektrycznymi organami i pianinami, oraz galopującymi rytmami, które nie byłyby niezgodne z Aghartą lub On the Corner.

Zrodzony z potrzeby Sariana, by wyzwolić się i jego współpracowników, muzyka, która składa się z Esquina, została nagrana z niewielkimi do niemalże żadnymi próbami i oparta na graficznych notatkach, które Sarian stworzył podczas wolnego czasu, podczas czteromiesięcznego tournee stadionowego jako sideman zespołu pop. W pewnym sensie, Esquina może być uważana za rodzaj pracy w cieniu. Czy to z umyślności, intuicji, czy gdzieś pomiędzy, Sarian odpowiedział na te miesiące muzyki pop i rygorystycznego harmonogramu tournee, eksperymentując, odważnie i bawiąc się. I niezmiernie istotnie, odpowiedział na stabilność, którą sam stworzył, grając z Nathanem Ellman-Bell, Marty Kenney, i Santiago Leibson. Sarian mógł oczywiście po prostu zebrać inny zespół, zaprojektowany specjalnie, by dostarczyć estetyki, którą miał na myśli. Ale w wywołaniu odnowienia z tego ustalonego zespołu, on wplótł Esquina w głęboki, ale zabawny wyzwanie, i buduje na bliskiej telepatii, którą tacy gracze dzielą.

Jako artysta, Michael Sarian nie jest w żaden sposób stacjonarny. On jest w ruchu, duchem, rysując i śledząc własną drogę. I Esquina jest rogiem skręconym.

O utworze, Sarian stwierdza: "Wychowywałem się słuchając Portishead's Glory Box – byłem dzieckiem, kiedy został wydany, i potem stał się częścią tkaniny kultury pop, pojawiając się na całym telewizji i filmach, i zawsze trzymał się w pamięci. Mieszanka dusznych wokali i trip-hopowych beatów czuła się wyjątkowa. Pracując nad Esquina, zrozumiałem, że utwór mógłby pasować doskonale do bardziej improwizowanego, luźno strukturyzowanego eksperymentalnego brzmienia, które rozwijałem. Emocjonalny nastrój i atmosfera oryginału wydawała się czymś, co mogłbym przetworzyć w nowy sposób. Czułam to jak idealna okazja, by ponownie wykorzystać utwór, który był ze mną przez tak długo, podczas gdy biorę go w nową stronę."