Debiutancka płyta Scotta C. Parka, Crossing The Line, zostanie wydana 23 maja

Debiutancka płyta długogrająca Scotta C. Parka, Crossing the Line, jest surowym, głęboko osobistym dziełem, które
ląduje z cichą pewnością siebie i niepodważalną autentycznością.

Scott pozwolił, by ta płyta rozwinęła się organicznie, tworząc eklektyczny, ale skupiony album rocka niezależnego,
nieobciążone oczekiwaniami gatunku. Jest tu ciepło i swoboda - myśl o Wilco's Yankee
Hotel Foxtrot i wczesny Pavement, ale z melodyjną wrażliwością, która czerpie z Nirvany i wczesnego
Sheryl Crow.

Każdy utwór wydaje się być przeżyty, wykonany z synergii dobrze naoliwionego zespołu koncertowego, a nie z wygładzonym
maszyny studyjnej. I chociaż Scott cytuję wpływy od Johna Frusciante do Courtney Barnett,
płyta wydaje się być wyraźnie jego własna, zakorzeniona w osobistych historiach i ukształtowana przez gotowość do podążania
muzyczny instynkt zamiast trendy.

Tytuł albumu Crossing the Line niesie wiele warstw, z których każda jest eksplorowana z liryczną nuancją. Pierwsza
połowa albumu zajmuje się pragmatycznym trudem codziennego życia i ludzkim doświadczeniem, przekraczając granicę
od młodości do dorosłości, podczas gdy druga połowa zajmuje się przejściem od wiary do sceptycyzmu. To
głęboko autobiograficzne, ale nigdy nie alienujące, refleksje Scotta są szczegółowe, ale powszechnie rezonujące.

Jeden z bardziej poetyckich wątków pochodzi z rodzinnego marynistycznego tradycji. „Crossing the line” odnosi się nie tylko do osobistych progów, ale także do starej ceremonii marynarzy przekraczających
równiku, gdzie role są odwrócone i tradycje są honorowane.

Otwierający i ostatni singiel ‘Rose Pink Sky’, jest medytacją nad duszniejącymi rutynami dorosłości,
pracując na dzień, gonieniem za finansowaniem, trzymaniem się marzeń twórczych przez mgłę zmęczenia.
teksty piosenek są wypełnione dowcipem (ogromny żart „Don’t Stop Believin’” w wersecie drugim) i solo gitarowe jest, w
słowa Scotta, „jak katapulta rollercoaster launch”, są ekscytujące, wybuchowe i głęboko satysfakcjonujące.
‘Come Back To Me Dead’ zajmuje się najbardziej poruszająco ze stratą wiary Scotta i staje się
centrum tematycznym albumu: „z wszystkimi chrześcijanami obserwującymi, niebem wiszącym na włosku / dałem
moje życie Jezusowi i ono wróciło do mnie martwe”.

To, co sprawia, że Crossing the Line jest szczególne, to to, jak nieprzymuszone wydaje się, Scott C. Park nie próbuje imponować
nie zaskakuje cię sztuczkami studyjnymi ani poetyckimi popisami. On po prostu opowiada swoją historię, czy to o stracie wiary, rezygnacji z wygody, czy próbach napisania solówki gitarowej, która brzmi jak krzyk wiatru Hebridean, i zaprasza cię do znalezienia własnego odbicia w niej.