Sam Moss ogłasza „Swimming” LP i udostępnia tytułowy utwór

Istnieje fotografia Sama Mossa wykonana kilka lat temu przez okno witrażowe 170-letniego kościoła przekształconego w miejsce w Catskills. Sam jest na scenie i ramie w rogu dolnej połowy okna, które jest otwarte na nachylenie. To sprawia, że wygląda na małego i trochę niewyraźnego, ale oko szuka i znajduje go, utrwala go w widoku.

Nie mogę słuchać muzyki Sama bez tego, że ta fotografia przychodzi mi na myśl. (Przyznaję, że zrobiłem ją.) Jest wyśmienitym gitarzystą, poważnym i przemyślanym tekściarzem oraz pewnym, czasem śmiałym, wokalistą. Jednakże wszystkie nagrania Sama - a zwłaszcza jego najnowsze, wspaniałe Swimming— udało im się zbudować zręczne i skuteczne ustawienia dla rygorystycznie poszukiwanych piosenek - rozliczeń i zmagania się z podziwem i zdumieniem, lękiem i rozpaczą, kruchością i wytrwałością - które potrafią się rozszerzyć poza ramy Sam Mossa bez utraty go w krajobrazie. Może dać niesamowite wrażenie, że zamieszkuje swoje nagrania w jakiejś odległości, nawet jeśli to jego wykonania jego kompozycji są, oczywiście, centralną ośią wokół której one się kręcą. Sam może - Sam robi - śpiewa „Trzymałem...”, „Słyszałem...”, „Mam nadzieję...”, „Staram się...”, „Tańczę...” itd., ale to ja-ness - podstawowy handel pieśniarza, który tak często staje się nużący ze swoim natręctwem wobec siebie - trochę się rozmywa, ślizga się na peryferie, wciąż przykuwając (ale nie żądając) uwagi. Jeśli to wydaje się wątpliwą cnotą, rozważ, jak pieśniarz - nawet dobry pieśniarz dobrych piosenek - może stać się nużącą kompanią; jego ja może stać się, jeśli mogę mówić za siebie słowami Eda McClanahana, „za dużo dla mnie”.  

Ale mogę słuchać płyt Sama wielokrotnie. One nie wykorzystują swojego powitania. Jest skromnym i bardzo gościnnym gospodarzem. Skłaniam się do przypisywania tego przynajmniej częściowo jego Yankeedom - urodzonym w Nowej Anglii, chociaż obecnie mieszka w Wirginii - i szczególnej, osobliwej granitowej rezerwy, która wiąże się z tym terytorium, chociaż jestem również na straży przeciwko poniżaniu jego umiejętności romantyzmem opartym na miejscu. Wydaje mi się, że słyszę to, jak u Emersona, muzyka Mossa „jest w górach”, ale te byłyby tak samo Central Appalachia, jak Monadnock: pełne rzadszego powietrza w ogóle. Więc nie jest to specyficzne dla miejsca, jest to specyficzne dla Sama. Jest pisarzem hojnych piosenek i twórcą łaskawych nagrań. Jak się zdarza, piosenki są wspaniałe. Także nagrania. Swimming jest jego najlepsze dotąd. - Nathan Salsburg

„Swimming” została napisana jednego lata w zasięgu słuchu Oceanu Atlantyckiego, ale nie jestem szczególnie dobrym pływakiem i jest to może niezaskakująco nie piosenka dosłownie o pływaniu. Myślę, że może czerpać inspirację z moich przeciętnych umiejętności pływackich, ale jest to naprawdę więcej niekompletnej rozprawy o utrzymaniu sprzeczności w sobie. Nie wiem, czy kiedykolwiek napisałem piosenkę, która tak wyraźnie stwierdza swoją tezę w refrenie, co sprawia, że czuję się trochę niekomfortowo.

Jak każda piosenka na tej płycie, „Swimming” zyskała życie dzięki pomocy zespołu wokół mnie. Podstawowa grupa na tę sesję nagraniową została zmontowana specjalnie dla niej i składała się z ludzi, z którymi nigdy wcześniej nie grałem muzyki. Ta grupa - Isa Burke, Sinclair Palmer i Joe Westerlund - uderzyła w piękną równowagę między cierpliwością a przygodą, gdy nagrywaliśmy te piosenki na żywo z minimalnymi próbami. Było głębokie uczucie zaufania w pokoju, które rozciągało się między wszystkimi nami i Alli Rogers oraz Missy Thangs (zespołem inżynierów), którzy siedzieli w centrum wszystkiego. Myślę, że to przebija. Bardzo lubię dzwony, które Joe nagrywał na tę piosenkę. Molly Sarlé przyszła później, aby dodać swój niepowtarzalny głos (jeden z moich ulubionych na świecie) na szczyt tej i kilku innych piosenek.