Na ich debiucie studyjnym w 2023 roku Jasmine on a Night in July, Brooklyn-based eksperymentalny trio Scree zapowiedziało się z przekonywającym zestawem progresywnego jazzu, kanałując ogromny sense katharsis w tonalnym poemacie orkiestrowym. Grupa uzupełniła swoje improwizacyjne występy organami i syntezatorami, które często dostarczają powagi sekcji smyczkowej lub dętej. W przeciwieństwie do Jasmine, szerokokadrowego wizji, grupa zdecydowała się, że ich następne wydawnictwo powinno podkreślić grupę – składającą się z gitarzysty/kompozytora Ryana El-Solha, basisty Carmen Quill i perkusisty Jasona Burgera – w najbardziej elementarny sposób. Nagrania powstały na miejscu ich pierwszego wydawnictwa (2019 roku Live At the Owl), a ten rok Live at the Owl Music Parlor Volume Two jest ruchliwym świadectwem ewolucji zespołu w ciągu blisko dekadycji w Nowym Jorku, zapisującym pewien strumień ich osobowości, który jakiegokolwiek nagrania studyjnego nie udałoby się oddać. Tutaj, zespół osiąga najwyższe emocjonalne szczyty na swoich nagraniach. W ich ekstatycznych formalnych łukach i uczuciach tęsknoty i niepokoju, te piosenki wywołują doświadczenie ponownego skupienia i pozostawania w chwili, podczas poszukiwania nadziei i celu w ciemnym świecie.

Indywidualnie zarządzany lokal The Owl Music Parlor, mały pokój z widownią w dzielnicy Prospect Lefferts Garden w Brooklynie, był od początku istnienia zespołu ich domem. Pierwotne Live at the Owl dokumentuje zespół w trakcie konsolidowania wspólnego języka, syntetyzując indyjsko-rockowy słownik z bardziej quintesencjonalnymi jazzowymi odchyleniami. W tym momencie, Scree prezentuje swoje regularne występy w tym miejscu jak nowe, świeże produkcje sceniczne. Często występują tam w rozszerzonych składach, premierując zintegrowane zbiory nowych materiałów, które pochodzą z różnych rogów umysłu muzycznego El-Solha. Jest to bezpieczne stwierdzenie, że wiele z poprzednich projektów Scree z ostatnich kilku lat nigdy by nie zostało podjęte, gdyby nie istniał dla nich niezawodny dom dla ich pomysłów – rzadkość w trudnym momencie dla małych lokali muzycznych.

Wyjęte z dwóch setów z 6 stycznia 2024, Live at the Owl Muisc Parlor Volume Two jest to Scree, który można zobaczyć tylko w pełni na pełnym, niezmniejszonym wyświetleniu w The Owl. Pokazując szerszy zakres ekspresji niż jakikolwiek poprzedni Scree, album zawiera zróżnicowany repertuar, w tym dekadowe motywy ("Być Realistycznym") i zabawne nowe eksperymenty ("Chestnut" lub "Wintry Mix", ostatni z nich został napisany podczas sound check). Jeśli jeden zapis zostałby wybrany, aby pokazać zespół w najbardziej technicznie zaskakujący sposób, to być może byłby to "Exclamation Point", jeden z najnowszych kompozycji El-Solha z tego zestawu. Jego chromatyczny melodyjny motyw gromadzi się jak skrzypce i przewraca się, wywołując frustrację z pustymi występami w codziennym życiu. ("Dlaczego każde trzecie zdanie mejla musi kończyć się kropką wykrzyknikową?" - pyta El-Solh.) Tensja otwarcia melodyi zostaje uwolniona z otwartą akordem, który rozpoczyna sekcję solową, sugerując rezygnację, która w tym momencie wydaje się spokojem. Stamtąd, El-Solh śledzi skręcony punkt inspiracji melodycznej, ufając, że harmonia zrobi się wokół niego w grze Quill na basie. Burger's perkusja podkreśla i nadaje kształt ich myślach. (El-Solh cytował związki pomiędzy pracą Keitha Jarretta z Charliem Hadensem i Paul'em Motianem jako punkt inspiracji.) W momentach takich jak ten, istnieje ekscytujący sens wolnego spadku, bardziej niezwiązany i odważny niż na jakichkolwiek poprzednich wydaniach Scree.  

Wielki showpiece zestawu - dziewięciominutowy "Nocturne with Fire" - buduje się w kierunku podobnego poziomu ferworu, ale daje mu bogatszy dramatyczny kontekst. Jak wiele piosenek na płycie, "Nocturne" otwiera się z eksponowanym, dronowym wstępem, który pozwala El-Solh, jak sam mówi, "zasiąść". Po czterech minutach solo gitarowego rozważania, piosenka centralnym, modal-bluesowym akordem wyrzuca rzeczy w miękkim oświetleniu, wywołując nocny pejzaż sugerowany przez tytuł. "Nocturne" bierze formalne wskazówki z najgorętszych występów klasycznego kwartetu Johna Coltrane'a (patrz "Crescent" lub "Spiritual"). Po tym, jak zespół spokojnie przechodzi przez rubato wprowadzenie i komponowany materiał, oni przesuwają się do delikatnie zmieniającej się sekcji rytmu, która pozwala El-Solhowi przekształcić piosenkę w kształt chwili. W wersji na płycie - granej na końcu wieczoru - odnajduje się w swoim najbardziej zniszczającym i ekspresyjnym graniu na swoim życiu, krążąc wokół rozdartej tematyki i skupionych głosów. Quill przesuwa się po linii basu, reagując na El-Solh's deft real-time melodic creation, podczas gdy Burger buduje się ku gwałtownemu szczytowi, kładąc dźwięk, który brzmi jak wybuchające amunicji. To jest sygnał, że dach został osiągnięty; zespół zgasza się, niepewnie jeżdżąc na furtiwą centralną riff, całkowicie wyzwolony. Te szczegóły z podróży Scree do i z głębi niepokoju reprezentują istotne cechy, które sprawiają, że są tak niepowtarzalnym zespołem.

W pewnym sensie jednak bardziej niezauważalny "Cztery Walce" funkcjonuje jako emocjonalne i ideologiczne centrum zestawu, pomimo tego, że jest pewnym stylowym wyjściem. Zainspirowany klasycznymi dziełami jak Brahmsowe Intermezzo na fortepian, El-Solh postanowił napisać utwór z złożonymi modulującymi wariacjami, które zaczynają i kończą w tym samym miejscu. Centralny motyw reprezentuje natychmiastowość i stabilność chwili obecnej, podczas gdy środek każdej walca odbywa się gdzieś w przeszłości - każdy znajduje narratora, który przetwarza różne wydarzenia, lub oferuje różne interpretacje tego samego scenariusza. Ostatecznie, główny motyw działa jak mantra w medytacji - punkt odniesienia, do którego protagonistka powraca, gdy jej myśli przesuwają się w kierunku odległych miejsc, zarówno przyjaznych, jak i nieprzyjaznych.

"Cztery Walce" mapuje się na konkretnie trudne wydarzenia w życiu El-Solha, ale zostało zaprojektowane jako otwarta ramka, przez którą mogą przepływać wiele potencjalnych wspomnień i skojarzeń. To jest szeroko prawdziwe dla materiału na tej płycie: piosenki są pisane tak, aby znaczyć coś zupełnie innego każdorazowo, gdy są grane, dobrze dostosowane do potrzeb muzyków, którzy w nieustannie zmieniającym się świecie szukają nadziei i celu. Muzyka - i w rzeczy samej każdy element procesu twórczego za nią i okoliczności jej wykonania - podkreśla otwartość, tworząc miejsce na głębię refleksji, która może być dostępna poprzez przestrzeganie znanego praktykowania (przykładne łagodzenie w otwierających się częściach piosenek, uczucie powtarzania i ponownego osadzania się w ich momentach zamknięcia). Wykonania na Live at the Owl Music Parlor Volume Two często wywołują konflikt i burzę, ale bliskie słuchanie i mądrość adaptacyjna zespołu zawsze prowadzi ich w kierunku, w którym zaczęli - do czegoś, co wydaje się być duchowym centrum grawitacji.