Gdy Nate Terepka zaczął pracować nad tym, co miało się stać Not Yet, nie spodziewał się, że będzie śledził wzrost i upadek swojego związku. Pięć piosenek na EP pojawia się w kolejności, w jakiej zostały napisane, i tak przechodzą od wyrazu całkowitego, kochającego oddania, do oślepienia i zakończenia. W trakcie tego dość krótkiego nagrania wszystko dzieje się dość szybko. Ale emocjonalna i kompozytorska głębia pracy Terepki skutecznie zastępuje upływ czasu.

W latach 2010, Terepka współprowadził niezłomną brooklyńską psychedeliczną popową grupę Zula. Grupa zebrała wiele miłości od Village Voice, SPIN, i Stereogum, który chwalił „niechęć kwartetu do przestrzegania konwencji gatunkowych”. Po rozpadzie Zula w 2019 roku, Terepka przeniósł swoją uwagę na nauczanie muzyki, ostatecznie przenosząc się do Portland, OR. „W tym momencie”, mówi Terepka, „zrzekłem się mojej ambicji, aby „osiągnąć sukces” jako profesjonalny artysta, co było naprawdę wyzwalające. Powiedziałem sobie, że nie będę pracował nad nową muzyką, dopóki nie poczuję tego organicznie i szczerze”.

Te piosenki oznaczają powrót Terepki do pisania i nagrywania, i tak, niezaskakująco, Not Yet jest napełniona poczuciem organicznej konieczności. „Find Me Where You Look”, z jego lekkoatletycznym, electropopowym brzmieniem i ciepłymi, połyskującymi syntezatorami glissando, jest intuicyjnym świętem miłości, starannie zbudowanym, ale całkowicie pozbawionym samowątpliwości. „The Woods” jest równie staranne i może nawet bardziej introspekcyjne, opowiadające o zdyscyplinowanym ćwiczeniu, które Terepka podjął, spacerując przez kilka godzin w lesie, myśląc o każdym roku swojego życia w porządku chronologicznym, starając się zapamiętać wszystko, co mógł. Fortepian i syntezatory ślizgają się po serpentynowych ścieżkach przez stały rytm, co mogłoby przypominać Robert Wyatt’s Ruth Is Stranger Than Richard. Ten utwór również odnosi się do miłości, która ostatecznie, nieoczekiwanie się rozpadnie. „Wiemy, że mnie kochasz teraz / sprawia, że chcę pozbyć się reszty tych duchów”, śpiewa Terepka w bolesnym momencie przeczucia. Poczucie organicznej konieczności trwa przez Not Yet, pogłębiając się do zamykającego utworu. „Mówiąc to” to epicka, fortepianowa drama, która przypomina Dennis Wilson’s „Myśli o Tobie” tak samo jak Sparklehorse lub Amen Dunes.

Pomimo upadku, który charakteryzuje zakończenie tego rekordu, Not Yet nie jest wcale gorzkie. Jego własne istnienie ratuje go przed tym. „Praca nad tym nowym zestawem piosenek i nagrań była bardzo czysta”, mówi Terepka. „Było to pierwszy raz, odkąd byłem nastolatkiem, że robiłem muzykę dla własnego wyrazu, niezanieczyszczonej ambicjami na jakiś szczególny sukces w scenie. Myślę, że to dlatego czuję się tak dobrze o tym projekcie”.