Kompozytor i Artysta Interdyscyplinarny Gryphon Rue Udostępnia Teledysk do „Rake's Progress” z Nowego LP "Rake's Progress"

Gryphon Rue udostępnia singiel i teledysk do "Rake's Progress"" z jego nowej płyty 4n_Objx - niemal niewypowiedziany wybuch kreatywności od niespokojnego artysty, którego ostatnio słyszeliśmy w 2022 roku na A Spirit Appears to a Pair of Lovers. Teledysk do "Rake's Progress" został wyreżyserowany przez Keren Cytter i zawiera tancerza Nathlie Provosty, który magnetycznie odbija pulsuujący rytm i chaotyczny synch tune.

Obejrzyj teledysk tutaj.

Teksturalnie złożony i rytmicznie śmiały, pełnometrażowy album Gryphon Rue jest enigmatyczny 4n_Objx jest napełniona poczuciem głębi. Od oszałamiająco bogatych dronów –– utkanych z harmoniumów i oscylatorów –– po tangibilną, na żywo perkusję i pulsujące syntezatory, dziesięć utworów, które składają się na 4n_Objx, szarpią, skaczą i lądują na klifach, obwodach i synapsach.

Rue jest kompozytorem, artystą interdyscyplinarnym i kuratorem – i to jest muzyka zbudowana na fascynacji potencjałem mimetycznym dźwięków, „ich zdolnością do sugerowania biologicznych działań lub molekularnych zdarzeń”, mówi Rue. To jest muzyka, która zdradza głębokie myślenie, nadwrażliwość na procesy, na wzajemne powiązania i ruch.

Istnieje rodzaj cyberpunkowego klimatu, nie w nostalgiczny sposób, ale w sposób, w jaki wczesne powieści Williama Gibsona splatają biologiczne i syntetyczne jako zarówno groźne, jak i niezaprzeczalnie seksowne. W rzeczywistości, Rue mówi: „Jestem przyciągany do muzyki, która łączy źródła akustyczne i elektroniczne, abstrakcje wszystkich mediów, które sugerują zachowanie stworzeń”. Ten rodzaj łączenia może przypominać pracę współczesnego artysty, takiego jak Marina Herlop, ale ma może równie wiele wspólnego z organiczno-mechanicznym pchaniem i ciągnięciem Seefeel. Quique.

"Rake's Progress" to scena pościgu, która szarpiąc, wpada w konsekwencję, jaką jest "Dividend". Istnieje poczucie grawitacji w tej muzyce. "World's Fastest Talking Man" zagraża, że –– i potem tak robi –– wchodzi w stałe pasáže przypominające Negativland lub Terry'ego Rileya. 4n_Objx jest w całości synkretyczna. Przeszczepia i łączy; jest to muzyka taneczna –– jeśli przez taniec możemy opisać ruch prądu elektrycznego przez mózg, świetlików przez noc, lub płynów przez ciało. Grubo obrobione nagrania terenowe iskrzą się w kanałach delikatnie wykończonego dźwięku na całym 4n_Objx, wszystko złożone razem przez dziki, ale wyrafinowany rytm, który przyciągnie fanów African Head Charge, CAN Future Days, lub Roberto Musci’s Tower of Silence.

To nie jest techno, a Rue nie jest DJ-em. Jednak gesty żywego miksuwanie karmią to, co Rue nazywa „elastycznym tańcem” – szerszym spojrzeniem na lewo-pole taneczne, nerwowe groove z estetyką post-punk. Te alchemiczne obiekty przypominają nam momenty, kiedy punki, tacy jak Lizzy Mercier Descloux lub Liquid Liquid, podnieśli bric-a-brac perkusję. W latach 90., Rue był dzieckiem regularnie odwiedzającym magazyn swojego dziadka, Club Vinyl w Nowym Jorku, gdzie spędzał czas w kabince DJ-a, z oczami utkwionymi w dancefloorowych ciężkoatletach, takich jak Danny Tenaglia i Timmy Regisford.

Ale takie gesty są tylko częściami całości, jej całkowity kształt jest jak kolaż spiralny. Umiejętność Rue'a do różnorodnego zestawiania, nakładania i łączenia rozmaitych elementów w oszałamiającą spójność sugeruje, że tak naprawdę żaden obiekt nie jest prawdziwie obcy.

„Ausculatation” zaczyna się od nagrań dźwięków emitowanych przez własny żołądek Rue’a, a „Operation for Preferred Embodiment” zaczyna się od nagrań głosu jego ojca. „Chciałem przekształcić głos w instrument aeolian”, mówi Rue. Włączenie tych organicznych, może sentymentalnych elementów jest, oczywiście, więcej niż nowinka. „Moja muzyka”, mówi Rue, „jest o posiadaniu, odżywianiu. Dla mnie stanowi źródło i przestrzeń dobrej pracy, która jest schronieniem od zewnętrzności, od pozbawienia”. To oświadczenie mówi o głębi myśli Rue’a o swojej pracy i wrażliwości jego wykonania. 4n_Objx nie jest żadnym z tych rzeczy, którymi się wydaje; aby tak było, musiałby być zredukowany, zewnętrzny. Ale jak poezja Johna Ashberry’ego (jednego z idolów Rue’a), opiera się temu, ujawnia się przez mimikrę i interakcję, gęstą i zmienną.

Rue nagrał dla Astral Editions, Not Not Fun, Soap Library, CAMP editions i Tiger Sushi, oraz współpracował z Ka Baird, Qasim Naqvi, Bergsonist, Merche Blasco, Dean Wareham, Susie Ibarra, Valentina Magaletti i wieloma innymi. Ostatnio występował w Fondazion ICA Milano, Experimental Intermedia, de Young Museum, Roulette Mixology Festival, Hauser & Wirth i innych. Wygłaszał prezentacje w Montreal Museum of Fine Arts, Kunstsammlung Düsseldorf, i organizował wystawy dla Ballroom Marfa i The Calder Foundation w nietradycyjnych miejscach, takich jak zatrzymany obszar budowy i neogotycka refektarz. Ma regularny program w Montez Press Radio, rozmawiając z postaciami takimi jak Phill Niblock, Annea Lockwood, David Behrman, „Blue” Gene Tyranny, Clark Coolidge i Fran Lebowitz. Obecnie jest rezydentem artystycznym w Roulette Intermedium, gdzie 10 kwietnia wykonuje północnoamerykańskie premiery Giusto Pio’s Motore Immobile i Ananta.

- Mark Trecka

‍