Halftime Recensie: Usher's Star-Studded Super Bowl LVIII Performance met Alicia Keys, Ludacris, Lil Jon, H.E.R., en Will.i.am

Usher's Super Bowl LVIII halftime show, een zorgvuldig gechoreografeerde tocht door zijn verdienstelijke catalogus, kwam neer met de gepolijste glans van een Las Vegas-residency in plaats van de explosieve dynamiek die vaak wordt verwacht van de grootste podium ter wereld. Vanaf het begin, met "Caught Up", ontvouwde de prestatie zich als een slank, alhoewel wat veilig, feestje van Usher's twee decennia aan hits.

De inbegrepen Alicia Keys, H.E.R., Lil Jon, Ludacris en will.i.am beloofde een dynamisch ensemblecast dat, op papier, zou moeten hebben geleverd een elektriserende impuls aan de gebeurtenissen. Keys' duet op "My Boo" verhoogde tijdelijk de set, hun stemmen smolten samen in een bekende omhelzing die terugkeerde naar hun nummer 1-dagen. Toch voelde de overgang van één gastster naar de volgende, vooral H.E.R.'s korte criminele gitaarsolo, meer als een reeks vignettes dan een coherente verhaallijn, elk intermezzo ontworpen om nog een van Usher's snelle veranderingen te faciliteren in plaats van de show's muzikale exploratie te verdiepen.

Will.i.am's verschijning tijdens "OMG" bracht een flits van elektronische vibratie, een knipoog naar Usher's voorstellingen in pop's dansbaarder gebieden. Echter, dit, net als de rest van de gastoptredens, leek de avondse overkoepelende aanpak te onderstrepen: beloof de bekende noten, houd de energie op peil, maar ga niet te ver van de formule af.

"U Don't Have to Call", "Burn", "Confessions Part II", en de afsluiter "Yeah!" met Ludacris en Lil Jon, werden allemaal geleverd met Usher's handtekening. Toch, de prestatie, voor al zijn technische excellentie, ontbrak de rauwe, ongeschreven momenten die een halftime-show van een gewoon muzikaal intermezzo in een cultureel icoon veranderen. De reactie van het publiek, warm maar beperkt, leek dit sentiment te spiegelen, dankbaar voor de nostalgie maar wachtend op een verrassing die nooit kwam.

Uiteindelijk was Usher's Super Bowl halftime show een gepolijste, professionele doorloop van zijn indrukwekkende carrière, uitgevoerd met de precisie van een artiest die zijn vak binnenshuis kent. Toch, in een zaal die heeft gehuisvest enkele van de meest memorabele optredens in de geschiedenis van live entertainment, voelde de set als een gemiste kans om verwachtingen te verstoren of Usher's erfenis op enige significante manier te herdefiniëren. Het was een herinnering aan zijn plaats in de pantheon van grote, zeker, maar men kon niet helpen maar zich af te vragen wat er zou zijn gebeurd als de show had durven nemen een paar meer risico's.