Ο Eamon Fogarty κυκλοφορεί το νέο του LP 'I'm An Animal Now'. Κυκλοφορεί σήμερα από την Orpehan Kiosk Records

Ο Eamon Fogarty κυκλοφορεί το νέο του LP με τίτλο "I'm An Animal Now" σήμερα. Αυτό το κόσμημα μιας συλλογής τραγουδιών περιλαμβάνει κρουστά από τον Ryan Jewell και μπάσο κλαρίνο από τον Jeff Tobias των Sunwatchers. Μιξαρίστηκε με αγάπη από τον Chris Schlarb του Psychic Temple. Περιλαμβάνει επίσης φωνητικές αρμονίες από τον Will Stratton και την Hannah Frances και επιπλέον μπάσο συνεισφορές από την Nora Predey. Είχα τη χαρά να δω τον Eamon να εκτελεί κάποια από αυτά τα τραγούδια ζωντανά τον προηγούμενο μήνα, και αυτό το δίσκο έχει συνοδεύσει τις μέρες μου από τότε. Η περιγραφή του Andy παρακάτω είναι πιο σαφής και λεπτομερής από ό, τι μπορώ να ελπίζω να είμαι, αλλά γνωρίστε ότι αυτό το ρεκόρ θα ταιριάξει στο βίο σας τώρα με έναν πραγματικά đặcικό τρόπο.

Για την τελευταία δεκαετία περίπου, ο Eamon Fogarty έχει αναδιατάξει σιωπηλά το είδος του τραγουδιστή-συνθέτη για να ταιριάξει με την μοναδική του όραση. Τραγουδιστής-συνθέτης, αυτή η άβολη επωνυμία, είναι το καλύτερο που προσφέρει το λεξιλόγιο του είδους για να προσεγγίσει τι κάνει στο I’m an animal now, το νέο του αστέρι άλμπουμ, αλλά ακόμη παραμένει pathetically λίγο. Οι συνθέσεις του περιπλανώνται κατά μήκος των δικών τους φανταστικών δρόμων αντί να ακολουθούν τυποποιημένες μορφές. Η ενstrumentation τους έχει σχεδόν τόσο να κάνει με τη μουσική δωματίου όσο και με το φολκ ή το ροκ. Υπάρχουν σχεδόν keine χορωδιακές μελωδίες όπως τις έχουμε συνηθίσει να αναγνωρίζουμε: μέχρι την στιγμή που ο Fogarty φτάνει σε μια μελωδία, έχει διασχίσει τόσο θεματικό υλικό στο ενδιάμεσο που μια νέα στίξη ακολουθεί πιο φυσικά από μια επαναλαμβανόμενη. Τα τραγούδια ψάχνουν, συνεχώς, αντί να προσφέρουν καθαρές λύσεις. Μπορείτε να το σκεφτείτε ως κάπως δύσκολη μουσική, με την έννοια ότι η σύνθεσή της ήταν σίγουρα μια πρόκληση, και δεν κατεβαίνει ποτέ στην ιδέα ότι οι ακροατές χρειάζονται φωτεινές σημαίες να τους δείξουν πότε και πώς να τραγουδούν μαζί. Παρόλα αυτά, το να αγαπήσεις το I’m an animal now είναι khá εύκολο. Το να τραγουδάς μαζί, επίσης. Η φωνή του Fogarty είναι ένα ζηλευτό όργανο: πλήρες και ηχηρό, με артикуλιerte άκρες, και μια ρομαντική ποιότητα που αναβλύζει ιδιαίτερα στο ανώτερο εύρος του. Όταν φτάνει σε μια υψηλή νότα, το αποτέλεσμα είναι σαν αυτό ενός κάποιου ραΐκου πρωταγωνιστή που σας καλεί να τον ακολουθήσετε καθώς γυρίζει την επόμενη γωνία της ιστορίας του. Έχει einen πραγματικό τρόπο να ταιριάξει στίχους με μελωδίες: τον είδος του τραγουδιστή-συνθέτη που μπορεί να κάνει μια φράση όπως "junk mail από μια εναλλακτική πραγματικότητα" να ακούγεται θετικά μελωδική, τόσο στενά τα συλλαβικά ταιριάζουν με τις στροφές της μελωδίας. Οι στίχοι είναι επικές ταξιδιωτικές αναφορές, καθημερινές φωτογραφίες, και θραύσματα ονείρων, όλα συνυφασμένα. Ο Fogarty συνέθεσε τα προηγούμενα άλμπουμ του κυρίως στη μοναξιά, αλλά για αυτό άνοιξε την διαδικασία του, ζητώντας και ενσωματώνοντας σχόλια από αγαπημένα πρόσωπα και συναδέλφους μουσικούς ενώ η μουσική ήταν σε εξέλιξη. Τα συμβουλά τους ενίσχυσαν την πίστη του στην δική του直觉, τον ενθαρρύνοντας να ενσωματώσει γραμμές που είχε προηγουμένως θεωρήσει ως τυχαίες υποκαταστάσεις στα τελικά σχήματα των τραγουδιών. "Είναι σχεδόν πάντα να έρχεται από το υποσυνειδητό goo", λέει. "Υπάρχουν φράσεις όπου ακόμη και εσείς ως συγγραφέας δεν ξέρετε τι σημαίνουν, αλλά σημαίνουν κάτι. Αυτά είναι ένα είδος μυστηριώδους πυρήνα στο κέντρο του οποίουδήποτε ερωτήματος προσπαθείτε να τραγουδήσετε μέσω".

Κατάλληλα, η ιδιαίτερη πλούσια μουσική μπορεί να είναι δύσκολο να καταπιεστεί μέσω του φακού των αναφορών σε πιο οικείους καλλιτέχνες. Υπάρχει μια πικρή Beatle-esque αλλαγή аккорδων λίγο μετά τη γραμμή για την Αμερική στο "Aduantas", που σας λέει κάτι για την αρμονική γνώση του Fogarty, αλλά λιγότερο για τον τρόπο που ακούγεται το τραγούδι. Ζητηθείς για τους δικούς του οδηγούς, προσφέρει κάποιους απροσδόκητους. Υπάρχει ο King Crimson, ιδιαίτερα το παστορικό ψυχεδελικό κλασικό "I Talk to the Wind", που ενημερώνει τις διασκευές ξυλοφώνου που πλέουν και στροβιλίζονται πάνω από几个 τραγούδια του I’m an animal now. (Ο Jeff Tobias των Sunwatchers και Modern Nature, που έπαιξε τα ξυλοφώνα, είναι ένας από μια μικρή ομάδα εξωτερικών μουσικών που συνεισέφεραν σε ένα άλμπουμ που ο Fogarty έπαιξε κυρίως ο ίδιος: οι άλλοι είναι η Nora Predey του Austin band Large Brush Collection, που παίζει μπάσο στο "Wild Imagination", και ο Ryan Jewell, του πολλών μεγάλων πρόσφατων ψυχεδελικών προτζεκτ να ληφθούν υπόψη, στα ντραμς.) Ο Robert Wyatt αναφέρεται για την δέσμευσή του να λαμβάνει σοβαρά το κοινό του, ποτέ δεν φοβάται να απομακρύνεται από μουσική ή πολιτική сложность. Ο JJ Cale επηρέασε την οικονομία της ενstrumentation, η οποία παραμένει λεπτή και εύλογη ακόμη και όταν φθάνει σε μεγαλοπρεπή κλιμάκια. Η μουσική δεν μοιάζει πολύ εξωτερικά με αυτή του Cale, αλλά ο late, великий Tulsa κιθαρίστας μπορεί να είχε εκτιμήσει κάτι στην δική του νιμφική παιξίματα, είτε το fingerpicked strut του "Camera Man" είτε τα jabbing leads του "Which Stars".

Σε εκείνη τη λίστα των συγκρίσεων θα μπορούσα να προσθέσω τους Grizzly Bear, για τη δική τους έξυπνη χρήση μη ροκ ενστρουментών και την ικανότητά τους να ισορροπούν τη συγγραφή τραγουδιών και τη διαμόρφωση ήχου χωρίς να στερούν κανένα από τα δύο. Ο Fogarty τονίζει αυτό που θεωρεί ως τη μικρότητα των τραγουδιών, τα οποία φαίνονται σαν ιστορίες που μοιράζονται μεταξύ ομοτίμων, γεμάτες ιδιωτική λεξιλογία και φιλικές παρεμβάσεις, αντί για μηνύματα που διαβιβάζονται από τον ερμηνευτή στο κοινό. «Τα συναισθήματα δεν προορίζονται να γεμίσουν στάδια», λέει. «Δεν ξέρω πραγματικά ποια είδη συναισθημάτων γεμίζουν στάδια, και δεν ξέρω αν θέλω να έχω αυτά τα συναισθήματα, αναγκαστικά. Επειδή νιώθω ότι μόνο κακά πράγματα συμβαίνουν στα στάδια». Παύει για μια στιγμή. «Εξαιρετικά, ίσως, τις συναυλίες του Bruce Springsteen». Το I’m an animal now μπορεί να φαίνεται απειλητικό στην αρχή, αλλά θα βρει τον δρόμο του στη καρδιά σας γρήγορα αν το επιτρέψετε. Οι περίπλοκες δομές και οι πλάγιοι αφηγήσεις δεν φέρουν ούτε μια ιδέα προτέρας· υπάρχει κάτι σκληρό και ειλικρινές γύρω τους, φανερό ακόμη και όταν δεν είσαι ακριβώς βέβαιος για το τι τραγουδάει ο τύπος. Ο Fogarty γράφει αυτά τα τραγούδια, νιώθεις, επειδή προσφέρουν τον πιο αληθινό τρόπο που έχει βρει για να εκφραστεί. -Andy Cush

Eamonn Forgarty, 'Junk Mail', μουσικό βίντεο: