Ο τρούμπαδίσκος Μάικλ Σαριανός είναι veterano μιας πληθώρας από iconic jazz στάδια, από το Κέντρο Κένεντι μέχρι το Blue Note, μέχρι το Jazz Festival του Μοντρέ. Είναι ένας established συνθέτης και ερμηνευτής που έχει πολλές κυκλοφορίες στις 577Records, ηχογραφήσεις με τον Olec Mün στο πιάνο και coffee records, και με το δικό του κουαρτέτο στις ears&eyes και Shifting Paradigm Records. Ερμηνεύει με τα δικά του custom “SARIAN” mouthpieces, κατασκευασμένα στη Γαλλία από το Atelier Donat. Και είναι σε-demand και indefatigable ως sideman, παίζοντας σε στάδια με household name pop groups.

Στο τελευταίο του, Esquina, ο Τορόντο-γεννημένος, Buenos Aires-απαιτημένος και NYC-συνδεδεμένος μουσικός οδηγεί το κουαρτέτο του μέσα από περισσότερα από πενήντα πέντε λεπτά από εξερευνητική, γωνιακή jazz εξερεύνηση που θα απολαύσουν οι φαν του Miles Davis’ electric period και Jeff Parker’s ETA IVtet.

Τι είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο –– εκτός από την εξαιρετική μουσική αυτήν-αυτή –– είναι ότι ο Σαριανός εργάζεται εδώ με τους ίδιους μουσικούς που έχει εργαστεί με στο προηγούμενα τρία του άλμπουμ. Αυτές οι ηχογραφήσεις ήταν σχεδόν έργα chamber jazz, κυρίως ακουστικά, γεμάτα με όμορφες και καθαρές μελωδίες, και έπαιρναν συγκρίσεις με καλλιτέχνες όπως ο ECM veteran Kenny Wheeler. Esquina, ωστόσο, είναι μια προβληματική και επικίνδυνη στροφή σε pulsating jazz fusion, σηματοδοτημένη από wild, Jon Hassell-esque επεξεργασμένο τρούμπα, synthesizers και ηλεκτρικά όργανα και πιάνα, και γαλάζιες ρυθμούς που δεν θα ήταν εκτός τόπου στο Agharta ή On the Corner.

Γεννημένη από την ανάγκη του Σαριανό να προβληματίσει τον εαυτό του και τους συνεργάτες του, η μουσική που αποτελείται από το Esquina ηχογραφήθηκε με λίγες έως και μηδέν προετοιμασίες και ακολουθεί γραφικές σκίτσα που σχηματίζονται από σχέδια και σκίτσα που ο Σαριανός έκανε κατά τη διάρκεια της τετράμηνης του στάδιο περιοδείας ως sideman σε pop μπάντα. Σε μικρότερο βαθμό, τότε, το Esquina μπορεί να θεωρηθεί ως一种 kind of shadow work. Είτε προβλέποντας, ενσυνειδητά, ή κάπου μεταξύ αυτών, ο Σαριανός απάντησε σε αυτές τις μήνες mainstream pop μουσικής και μιας rigid tour ημερομηνίας με experimentation, adventure και play. Και σε μικρότερο βαθμό, απάντησε στην σταθερότητα που είχε ο ίδιος κατασκευάσει με τον Nathan Ellman-Bell, Marty Kenney, και Santiago Leibson. Ο Σαριανός θα μπορούσε natürlich απλά να συναρμολογήσει ένα διαφορετικό κουαρτέτο, σχεδιασμένο ειδικά για να παρέχει το είδος αισθητικής που είχε στο μυαλό του. Αλλά σε ανάγκασμα μιας επαναφόρτωσης από αυτό το established crew, ο Σαριανός δίνει στο Esquina μια αίσθηση profound αλλά παιχνιδιάρικη πρόκληση, και επεκτείνει την near-telepathy που αυτοί οι παίκτες μοιράζονται.

Ως καλλιτέχνης, ο Μάικλ Σαριανός δεν είναι σταθερός. Είναι σε κίνηση, spiritedly drawing και ακολουθώντας τον δικό του δρόμο. Και το Esquina είναι μια γωνία που έχει γυρίσει.

Σχετικά με το τραγούδι, ο Σαριανός δηλώνει: "Γεννήθηκα ακούγοντας το Glory Box των Portishead – Είμαι παιδί όταν κυκλοφόρησε, και έπειτα έγινε μέρος του pop culture fabric, εμφανιζόταν σε όλη τη τηλεόραση και τα κινηματογραφικά έργα, και μου άρεσε. Η συνδυασμένη mix soulful vocals και trip-hop beats ένιωθε μοναδική. Καθώς εργαζόμουν στο Esquina, συνειδητοποίησα ότι το τραγούδι μπορούσε να προσαρμοστεί πραγματικά καλά μέσα στο πιο ελεύθερο, loosely structured experimental sound που επέβλεπα. Η αισθητική quality και η ατμόσφαιρα του πρωτότυπου έμοιαζε σαν κάτι που μπορούσα να επαναδιατυπώσω σε μια νέα και διαφορετική κατεύθυνση. Ένιωσα σαν μια τέλεια ευκαιρία να επαναδιατυπώσω ένα τραγούδι που ήταν μαζί μου για τόσο καιρό, ενώ το παίρνω σε μια νέα κατεύθυνση."