Στο στούντιο άλμπουμ τους το 2023 Jasmine on a Night in July, το τρίο Scree από το Μπρούκλιν ανακοίνωσε τον εαυτό του με ένα επηρεαστικό σύνολο προοδευτικού τζαζ, μεταφέροντας την επηρεαστική αίσθηση της καθαρσίας ενός ορχηστρικού τόμου ποίησης. Το συγκρότημα εμπλουτίζει τις αυτοσχεδιαστικές του εκτελέσεις με όργανα και συναυλίες που συχνά παρέχουν τη σοβαρότητα ενός ορχηστρικού στρώματος ή στρώματος μπάσων. Ως αντίβαρο σε JasmineΗ ευρεία οπτική του συγκροτήματος, αποφάσισε ότι η επόμενη κυκλοφορία θα τονίσει το συγκρότημα—σостав από κιθαρίστα/συνθέτη Ράιαν Ελ-Σολχ, upright bassist Κάρμεν Κίλ, και ντράμερ Τζέισον Μπέργκερ—at its most elemental. Η καταγραφή στο χώρο της πρώτης κυκλοφορίας τους (2019’s Live At the Owl), το έτος της Live at the Owl Music Parlor Volume Two είναι ένα κινηματογραφικό μαρτύριο για την εξέλιξη του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια της σχεδόν δεκαετούς θητείας του στη Νέα Υόρκη, αιώνιζοντας μια στράφημα της προσωπικότητας τους που οποιαδήποτε στούντιο καταγραφή θα ήταν αναπόφευκτα κοντά στο να μην διασπάσει. Εκεί, το συγκρότημα φτάνει τους υψηλότερους συναισθηματικούς πυρήνες του. Στις εκστατικές επίσημες αρμούς και την αίσθηση της αναζήτησης και της αναστάτωσης, τα τραγούδια αυτά προκαλούν την εμπειρία της επαναπροσδιορισμού και της παραμονής στο παρόν ενώ αναζητάμε ελπίδα και σκοπό σε ένα σκοτεινό κόσμο.

Το独立ικά-διαχειριζόμενο χώρο The Owl Music Parlor, ένα μικρό καθιστικό δωμάτιο στο Prospect Lefferts Garden διαμέρισμα του Μπρούκλιν, έχει ήταν το σπίτι του Scree από την ίδρυση του. Η αρχική Live at the Owl αφηγείται ένα συγκρότημα στο μέσο της διαμόρφωσης μιας κοινής γλώσσας, συνθετώντας ένα indie-rock-παιχνίδι-απαιχτήμενο λεξιλόγιο με πιο quintessentially jazz-like διακλαδώσεις. Μετά από τώρα, το Scree παρουσιάζει τα κανονικά τους εμφανίσεις στο χώρο σαν φρέσκα νέα σκηνικά παραγωγές. Οftentimes, εκτελούν εκεί σε επεκταμένες σειρές, πρωτοποριακά συλλογές νέου υλικού που προέρχονται από διαφορετικές γωνίες της μουσικής της ψυχή του El-Solh. Είναι ασφαλές να πει κανείς ότι πολλά Scree έργα των τελευταίων ετών δεν θα είχαν αναλάβει αν δεν υπήρχε ένα可βαλιτέριο σπίτι για τις ιδέες του συγκροτήματος—rarε σε μια δύσκολη στιγμή για τα μικρά μουσικά στέκια.

Αναρτημένο από δύο σετ στις 6 Ιανουαρίου 2024, Live at the Owl Muisc Parlor Volume Two είναι το Scree που μπορεί κανείς να δει μόνο στο The Owl σε πλήρη, ανεξέλεγκτη εμφάνιση. Εμφανίζοντας ένα ευρύτερο φάσμα εκφραστικότητας από οποιαδήποτε προηγούμενη Scree κυκλοφορία, το άλμπουμ περιλαμβάνει ποικιλόμορφο ρεπερτόριο, συμπεριλαμβανομένων δεκαετιών-παλαιών θεμάτων (“Being Realistic”) και παιχνιδιάρικα καινούργια πειράματα (“Chestnut” ή “Wintry Mix,” το τελευταίο γραμμένο κατά τη διάρκεια του sound check). Αν επιλεγμένο ένα ηχογραφημένο να παρουσιάσει το συγκρότημα στο πιο τεχνικά εκπληκτικό τους, ίσως να είναι “Exclamation Point,” ένα από τα τελευταία συνθέσεις του El-Solh του σετ. Η χρωματική ηγεμονική μελωδία συσσωρεύεται σαν ένα παλάτι και τρίβεται πάνω από τον εαυτό της, προκαλώντας την απογοήτευση με τις άδενες εμφανίσεις της καθημερινής ζωής. (“Πιο γιατί κάθε τρίτη πρόταση ενός email πρέπει να τελειώνει με ένα ερωτηματικό;” ο El-Solh ρωτά.) Η tension της αρχικής μελωδίας απελευθερώνεται με την ανοιχτή ρόλικη αρμονία που ξεκινάει την solo ενότητα, υποδεικνύοντας την παραίτηση που για το χρόνο, σαν ειρήνη. Από εκεί, ο El-Solh ακολουθεί ένα κομμάτι μελωδίας με σπασμωδικές ιδέες, εμπιστεύεται ότι η αρμονία θα σχηματιστεί γύρω από αυτόν στην μπασίστα Κίλ. Ο ντράμερ Μπέργκερ υπογραμμίζει και δίνει σχήμα στις σκέψεις τους. (Ο El-Solh αναφέρει την μεταξύ της εργασίας του Κιθ Τζάρρετ με τον Τσάρλι Χέιντεν και τον Πολ Μότιαν ως σημείο αναφοράς.) Σε στιγμές όπως αυτή, υπάρχει μια εξαίσια αίσθηση ελεύθερου πτώματος, πιο ανεξέλεγκτη και πιο επικίνδυνη από ότι σε οποιαδήποτε προηγούμενη Scree κυκλοφορία.  

Το κύριο στοιχείο του σετ—the breathtaking nine-minute “Nocturne with Fire”—σχεδιάζεται για να φτάσει σε ένα παρόμοιο επίπεδο φερocity, αλλά δίνει του richer dramatic περιβάλλον. Όπως ένα αριθμό των τραγουδιών στο άλμπουμ, “Nocturne” ανοίγει με μια drone-like εκθεση που επιτρέπει στον El-Solh, όπως του λέει, να “συνέρχεται.” Emerging μετά από τέσσερα λεπτά από την solo κιθάρα αναλυτική, η μελωδία του τραγουδιού στο κεντρικό, modal-bluesy αρμονική πρόοδο σπρώχνει τα πράγματα σε μακροχρόνια απομακρυσμένη απόσταση, προκαλώντας την νύχτα mise-en-scene που υποδηλώνεται από τον τίτλο. “Nocturne” λαμβάνει επίσημες οδηγίες από τις πιο ένθερμες εμφανίσεις του κλασικού κουαρτέτου του Τζον Κολτρέιν (βλέπε “Crescent” ή “Spiritual”). Μετά από το συγκρότημα να κινείται με προσεκτικότητα μέσα από την rubato εισαγωγή και την σύνθετη ύλη, εκτρέπονται σε ένα ελαφρώς μεταβαλλόμενο groove ενότητα που επιτρέπει στον El-Solh να επαναπροσδιορίσει το τραγούδι στην εικόνα του χρόνου. Στην ηχογράφηση που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ—παιχτήμενη προς το τέλος της νύχτας—έχει την πιο καταστροφική και εκφραστική του παιχνίδι σε ρεκόρ, περιφέροντας γύρω από σπασμωδικές μοτίβα και συσσωρευόμενη φωνητική. Η Κίλ floats πάνω από την barline, απαντώντας στην έξυπνη πραγματική-χρόνου μελωδική δημιουργία του El-Solh, ενώ ο Μπέργκερ κατασκευάζει προς ένα θόρυβο κορύφωμα, τοποθετώντας ένα fill που ακούγεται σαν πυροβολισμούς που δεν εκπυρσοκροτούνται. Αυτό είναι το σημάδι ότι ο ορίζοντας έχει επιτευχθεί; το συγκρότημα σιωπάει, ανέμελα να ανέβει στην φευγαλέα κεντρική ρίφκα, πλήρως εξορκισμένο. Αυτές οι λεπτομέρειες της πορείας του Scree στο βάθος του καθεστώτος αντιπροσωπεύουν τις βασικές ποιότητες που το καθιστούν ένα ασυνήθιστο σύνολο.

Σε πολλές από τις περιπτώσεις, όμως, το πιο υποτιμημένο “Four Waltzes” λειτουργεί ως ο συναισθηματικός και ιδεολογικός κεντρικός άξονας του σετ, αν και είναι κάπως ένα στιλιστικό εξωστρεφές. Inspired από κλασικά έργα όπως τα πιάνο Intermezzos του Μπραμς, ο El-Solh αποφάσισε να γράψει ένα κομμάτι με περίτεχνα μεταβαλλόμενες παραλλαγές που ξεκινούν και τελειώνουν στην ίδια θέση. Η κεντρική θεματική αντιπροσωπεύει την άμεση και την σταθερότητα του παρόντος, ενώ το κέντρο του κάθε βαλς βρίσκεται κάπου στο παρελθόν—κάθε βρίσκοντας τον διερμηνέα να επεξεργάζεται διαφορετική εκδήλωση, ή να προσφέρει διαφορετικές interpretations της ίδιας σκηνής. Τελικά, η κύρια μοτίβα λειτουργεί σαν ένα mantra στην μελέτη—ένα σημείο αναφοράς που ο πρωταγωνιστής επιστρέφει σε αυτόν ως οι σκέψεις του διαφεύγουν προς μακρινές τοποθεσίες, τόσο φιλικές όσο και απρόθυμες.

“Four Waltzes” αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες δύσκολες στιγμές στη ζωή του El-Solh, αλλά σχεδιάστηκε ως ένα ανοιχτό πλαίσιο από το οποίο πολλές δυνατές μνήμες και συνδέσεις μπορούν να περάσουν, Αυτό είναι ευρύτατα αληθές για το υλικό σε αυτή την κυκλοφορία: τα τραγούδια είναι γραμμένα για να σημαίνουν κάτι πολύ διαφορετικό κάθε φορά που παίζονται, κατάλληλα για τις ανάγκες των μουσικών που εξερευνούν ένα αναστατωμένο, συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Η μουσική—and στην πραγματικότητα, κάθε στοιχείο του δημιουργικού διαδικαστικού πίσω από αυτό και οι συνθήκες της εκτέλεσης—έμφασε την ανοιχτότητα, δημιουργώντας χώρο για τη βαθιά ανάλυση που μπορεί να επιτευχθεί μέσω της συμμόρφωσης με γνωστές πρακτικές (η προσεκτική εύρεση στην αρχή των τραγουδιών, η αίσθηση της αναπαραστάσεως και της επανασύνδεσης τους στα κλείσιμοι τους). Οι εκτελέσεις που καταγράφονται στο Live at the Owl Music Parlor Volume Two είναι σχεδόν θρησκευτικές σε αυτόν τον τρόπο, αντιπροσωπεύοντας μια συνεχιζόμενη αναζήτηση για να παραμείνουν σε επαφή με κάποιο βαθύτερο στοιχείο ή κυβερνητικό αρχή πέρα από τις καθημερινές αποκλίνουσες—να βρει ένα φράγμα στην προβεβλημένη καταιγίδα. Οι εκτελέσεις που καταγράφονται στο