Όταν ο Nate Terepka άρχισε να δουλεύει σε αυτό που θα γινόταν Not Yet, δεν περίμενε ότι θα χαράξει την άνοδο και την πτώση της σχέσης του. Τα πέντε τραγούδια του EP εμφανίζονται με τη σειρά που γράφτηκαν και, επομένως, κινούνται από μια έκφραση απόλυτης, αγάπης αφοσίωσης, σε τυφλό σοκ και κλείσιμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της σχετικά σύντομης ηχογράφησης, όλα συμβαίνουν αρκετά γρήγορα. Αλλά το συναισθηματικό και συνθετικό βάθος της δουλειάς του Terepka αποτελεί αποτελεσματικά αντικαταστάτη του χρόνου.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο Terepka ήταν συν-επικεφαλής του ακαταμάχητου μπροκλινέζικου ψυχεδελικού ποπ συγκροτήματος Zula. Το συγκρότημα έλαβε πολλές εύνοιες από το Village Voice, το SPIN και το Stereogum, οι οποίοι εξήραν την "απρόθυμη συμμόρφωση" του τετράδας "σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο είδος". Μετά τη διάλυση του Zula το 2019, ο Terepka στράφηκε στην διδασκαλία της μουσικής και τελικά μετέφερε την προσοχή του στο Πόρτλαντ, Ορέγκον. "Σε εκείνη τη στιγμή", λέει ο Terepka, "άφησα πίσω την φιλοδοξία μου να 'καταφέρω' επαγγελματικά ως καλλιτέχνης, το οποίο ήταν πραγματικά απελευθερωτικό. Είπα στον εαυτό μου ότι δεν θα δούλευα σε νέα μουσική μέχρι να νιώσω οργανικά και γνήσια ότι το ήθελα".

Αυτά τα τραγούδια σηματοδοτούν την επιστροφή του Terepka στη γραφή και ηχογράφηση και, επομένως, Not Yet περιβάλλεται από μια αίσθηση οργανικής αναγκαιότητας. "Βρες με εκεί που με ψάχνεις", με το ανυψωτικό, ηλεκτροποπ αίσθημα και τους ζεστούς, λάμψαντες, γκλισάντο συνθετητές, είναι μια ενστικτώδης εορτασμός της αγάπης, μελετημένα κατασκευασμένος αλλά πλήρως απαλλαγμένος από αυτο-αμφιβολία. "Το Δάσος" είναι εξίσου μελετημένο και ίσως ακόμη πιο εσωστρεφές, αφηγούμενο μια πειθαρχημένη άσκηση που ανέλαβε ο Terepka, παίρνοντας μια περιήγηση beberapa ωρών στο δάσος ενώ σκεφτόταν κάθε χρόνο της ζωής του σε χρονολογική σειρά, προσπαθώντας να θυμηθεί τα πάντα που μπορούσε. Πιάνο και συνθετητές χαράσσουν σερπεντίνους δρόμους μέσα από einen σταθερό ρυθμό, όλα τα οποία θα μπορούσαν να θυμηθούν τον Robert Wyatt Ruth Is Stranger Than Richard. Αυτό το τραγούδι επίσης, αναφέρεται στην αγάπη που θα έσπαζε τελικά, απροσδόκητα. "Ξέρω ότι με αγαπάς τώρα / με κάνει να θέλω να ξεφορτωθώ τα υπόλοιπα φαντάσματα", τραγουδά ο Terepka σε μια πονεμένη στιγμή προειδοποίησης. Η αίσθηση της οργανικής αναγκαιότητας συνεχίζεται σε όλο Not Yet, βαθύνων στην κλείσιμο του δίσκου. “Saying It” είναι ένα σαρκαστικό, πιάνο-οδηγούμενο δράμα που θυμάται το “Thoughts of You” του Dennis Wilson όσο και το Sparklehorse ή Amen Dunes.

Παρά την κατάρρευση που χαρακτηρίζει το φινάλε αυτού του δίσκου, Not Yet δεν είναι τίποτα πικρό. Η ύπαρξή του το σώζει από αυτό. "Η δουλειά σε αυτό το νέο σετ τραγουδιών και ηχογραφήσεων ήταν πολύ καθαρή", λέει ο Terepka. "Ήταν η πρώτη φορά από τότε που ήμουν εφηβός που έκανα μουσική για τη δική μου αυτο-έκφραση, ακάθαρτη από φιλοδοξίες για οποιοδήποτε συγκεκριμένο είδος επιτυχίας σε μια σκηνή. Νομίζω ότι αυτό είναι το λόγο που νιώθω τόσο καλά για αυτό το πρότζεκτ."

γραμμένο και ηχογραφημένο από τον Nate Terepka

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΙ Dana Billings: ντραμς στο “Saying It”

Η Megan Hattie: modulaire θόρυβος στο “The Field”

Ο Booker Stardrum: ντραμς και κρουστά στο “Silence”

Ο Henry Terepka: ηλεκτρικές κιθάρες στο “The Woods”

μιξάρισμα, mastering, και επιπλέον μηχανική από τον David Pollock

φωτογραφία εξωφύλλου από την Megan Hattie