Γεια σας - σήμερα μοιράζομαι το "A Feeling Unbroken" το τελευταίο σινγκλ από το νέο μου άλμπουμ Patron Saint of Tireless Losers, το πρώτο άλμπουμ με τραγούδια που δημοσιεύω από την συνεργασία μου με το Mutual Benefit Growing at the Edges και την γραφή στιχών/παιξίματος σαξόφωνου στην Katie Von Schleicher A Touch of Schleicher in the Night το προηγούμενο έτος.

LP Smartlink

Bandcamp

Το A Feeling Unbroken είναι ένα τραγούδι από κάποιον που zostasει πίσω, προσπαθώντας να είναι ένας αξιοπρεπής χαμένος, να αισθάνεται αγάπη και αηδία όλα αυξανόμενα και διαστρεβλωμένα. Η μέρα που η φωνή μου σπάει και επιστρέφει ακριβώς στο ίδιο χρόνο σε δύο λήψεις είναι τόσο άγρια. Δεν μπορούσα να πιστέψω στην αναπαραγωγή, πραγματική στούντιο τύχη.

'A Feeling Unbroken' Στίχοι:

Γνωρίζω ότι θα καταλάβεις
ότι όλα που με σκοτώνουν αλλά
Γνωρίζω ότι δεν μπορείς να σταματήσεις τώρα
ότι δεν θα σου ζητούσα να σταματήσεις να ξέρεις
Μήπως κάποια μέρα θα βρω μια ιστορία που να ταιριάζει στην παγίδα
σου φέρνεις την ημέρα ξέρω ότι δεν θα σε χτυπήσει κανείς
κανείς δεν θα σε χτυπήσει

πλέον ότι είσαι στον δρόμο σου
Πώς σου αισθάνεσαι να θυμάσαι
από τριάντα χιλιάδες πόδια
σε εκείνα τα διαμερίσματα όπου η ατμόσφαιρα έβγαζε πίεση
πάνω στην γλوتίδα σου εγείρεις σβήνοντας στο πυρετό
πλέον φέρνεις την ημέρα ξέρω ότι δεν θα σε χτυπήσει κανείς
κανείς δεν θα σε χτυπήσει

ο Θεός είναι μια αίσθηση ακατέργαστη
μήπως μακράν θα σε κάνεις να τρέξεις στο ανοιχτό
ο Θεός είναι μια αίσθηση ακατέργαστη
μήπως μακράν θα σε κάνεις να τρέξεις στο ανοιχτό
Θα σε παρατηρώ

"Στο αξιολογημένο του LP με το experimental rock μπάντ Wilder Maker, ο Μπρούκλιν σιδηράς-τραγουδιστή Γαμπριέλ Μπίρνμπαουμ ο αμυντικός του έχει διαρρρέψει τα σχήματα. Άλμπουμ όπως το 2018 sprawling concept Zion και το τελευταίο έτος guest-lead-singer-filled Male Models έδειξαν τον 38χρονο μουσικό να έχει την τάση για επίσημη περιπετειώδη, στιλιστικές μεταβολές και λυρική πολυπλοκότητα—the kind που αντανακλά τον ρυθμό μιας θερμής και ενθουσιώδους συζήτησης, παραβιάζοντας μια σοβαρή ενδιαφέρον για επιρροές από τον Μπομπ Ντάιλαν μέχρι τον Μπίλι Γούουντς. Στις δισκογραφικές του που φέρει το όνομα Γαμπριέλ Μπίρνμπαουμ, επικεντρώνεται στην οικονομία και την άμεση συναισθηματική ανταπόκριση, στρέφοντας τα κλασικά αμερικανικά τραγούδια στην θέλησή του. Μετά το 2019 Not Alone—και έπειτα από μια απασχολημένη περίοδο παραγωγής και διαμόρφωσης για καλλιτέχνες όπως το Mutual Benefit και η Katie Von Schleicher—το εντυπωσιακό νέο άλμπουμ του Patron Saint of Tireless Losers είναι η πιο άμεση και ναρρατικά καλντενίτροο συλλογή τραγουδιών της καριέρας του—και τόσο προσωπική όσο και ενιγμιακή σε έναν τρόπο που ενθαρρύνει τα επαναλαμβανόμενα ακροάσεις. Με ευαισθησία και υπομονή, ο Birnbaum κόβει απευθείας στην πνευματική ουσία των χαρακτήρων που κατοικεί, ζωγραφίζοντας επηρεαστικά και αγαπημένα σκηνικά που ενισχύονται από καθαρτικές hooks.

Εγγραφές σε βαθύ χειμώνα, Patron Saint—όπως Not Alone—παραπέμπει τη μεθοδολογία παραγωγής του Neil Young και Crazy Horse: κάνει σε λίγες ημέρες χωρίς κανέναν από τους συμμετέχοντες να έχουν ακούσει το υλικό πριν από την ώρα. Ο Birnbaum—ένας επιφανής σαξοφωνίστας, καθώς και κιθαρίστας και τραγουδιστής—έχει ένα πόδι στο κόσμο της Νέας Υόρκης jazz και της avant-garde μουσικής, και συνεργάζεται με μουσικούς που συνδυάζουν indie rock και Americana με ελεύθερες ερμηνευτικές τάσεις: ο Will Graefe (κιθάρα/μπάσο), ο Adam Brisbin (κιθάρα/μπάσο) και ο Jason Nazary (ντρόμες). Η αυθαιρεσία της εκτέλεσης σχηματίζει τη δραματική κατάσταση σε κάθε κομμάτι: από την μια, κατασκευάζουν μέχρι το σημείο της αποκάλυψης της αρμονίας και της εκρήξεως της ταχύτητας—βλέπε τον Nazary να μιμείται το τρελό σκέψιμο του διηγηματογράφου στο “Same As You.” Αλλιώς, αναλαμβάνουν ένα πιο ατμοσφαιρικό ρόλο, απομακρύνουν για να προκαλέσουν την ιστορία της mise-en-scene, όπως στο όμορφο, ελαφρώς αναστατωμένο “A Drunk.” Αλλιώς, τα τραγούδια και οι διατάξεις υιοθετούν μια πιο περιορισμένη παρουσίαση, βασισμένες σε επιτυχημένες μελωδικές αντίθεσης, που θυμίζουν το Wilco ή το Elliott Smith στο πιο μπαρόκ τους.

Αυτές οι敏σενσιβικές διατάξεις υπογραμμίζουν μια dizzying και εντυπωσιακή διάσταση θεμάτων και δραματικών σκηνικών. Nearly κάθε τραγούδι λαμβάνει χώρα από την άποψη ενός διαφορετικού χαρακτήρα, συμπεριλαμβανομένων νεαρών γυναικών, ηλικιωμένων πατέρων, παρανοϊκών προετοιμαστών σε έναν κόσμο μετά την αποκάλυψη και μοναχικών ανδρών που προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Η διαδρομή μεταξύ αυτών των ατόμων είναι ότι συνήθως προσπαθούν να συμφιλιώσουν την πραγματικότητα που κλίνουν—πολύ συχνά με μικρή ποσότητα απότομότητας—με μια ευρύτερη, σκληρότερη πραγματικότητα της οποίας είναι μόλις γίνεται αντιληπτή. Ο Birnbaum αναφέρει ένα από τα αγαπημένα του συλλογές μικρών ιστοριών, Dubliners του James Joyce ως έμπνευση. “Πολλοί από τα τραγούδια μου συσχετίζονται με τις σκηνές αυτού του βιβλίου: οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν έναν τρόπο να ξεφύγουν και τότε κάτι συμβαίνει και είναι απλά, “όχι.” Είναι μια κλασική ανθρώπινη εμπειρία.”

Οι εμπόδια που οι ηθοποιοί του άλμπουμ συχνά αντιμετωπίζουν είναι τόσο πραγματικά όσο και φανταστικά. Βοηθούνται από τα δικά τους συγκεκριμένα αποτυχία αλλά και φαντασιοποιούνται για αντίπαλους-σάτιρους και την προσεχή τους θάνατο. Όπως με πολλά Birnbaum-υπεύθυνες εκδόσεις, τα στιγμιαία τους ανακρίσεις, είτε θετικές είτε αρνητικές, συχνά έρχονται σε μπαρ ή σε πάρτι. Ο ανοικτής “Laughing Backwards” προέρχεται από μια εορταστική αλλά αποφυγική συναυλία, επιστρέφοντας στο σημείο της εγκληματικής σκηνής—το μπαρ όπου παρακολουθούσαν την εκλογή του 2016—και να έχουν μια καλή ώρα μεταξύ της σκιώδους σκιάς που παραμένει πάνω από τον κόσμο. Αλλιώς, ο διηγηματογράφος του “Same as You” αντιμετωπίζει τον εαυτό του και την απογοήτευση σε μια πλήθη σε μια συναυλία, ενώ στο “The More They Come Around,” συσπειρώνουν την αнарχία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αίσθησης πολιτικής απογοήτευσης και πολιτισμικού νιχελισμού.

Οποιος έχει ακολουθήσει οποιαδήποτε część των διαφορετικών και απαραίτητων μουσικών εκμεταλλεύσεων του Γάβιελ Μπίρνμπαουμ κατά τα τελευταία δύο δεκαετίες, γνωρίζει ότι η κυβερνώντας του імпουλσής του ήταν να αποφεύγει τις συνηθισμένες απόψεις και τις γνωστές πλατιούδες. Όπως ένας από τους ίδιους του υποστηρικτές-πατριάρχες—Paul Simon—ο Birnbaum θέτει νέες προκλήσεις για τον εαυτό του με κάθε ηχογράφηση, επεξεργαζόμενος τα βασικά του τραγούδια και προσδιορίζοντας απροσδόκητες νέες αισθητικές συνθήκες για αυτό. (Έχει αποδείξει την ικανότητά του με hooky AM-rock earworms, long-form blues exegeses, infectious riff-rock, au courante R&B, και περισσότερα.) Τα lush και ψυχεδελικά folk-rock τραγούδια στο Patron Saint of Tireless Losers ασφαλώς κόβουν στην ουσία της τέχνης του, υπογραμμίζοντας μια ώριμη διηγηματογραφική φωνή και μια πάντα εκπλήρωση της μουσικής σύνταξης. Όσο πολλά Birnbaum έχει βάλει στον κόσμο, είναι μια τουρ ντε φόρς που ευδοκιμεί τόσο στην αυτοπεποίθηση όσο και στην αναστάτωση—σημάδια ενός κρίσιμου και συνεχώς εξελισσόμενου καλλιτέχνη, του οποίου το έργο είναι αδύνατο να απομακρυνθεί από την συχνότητα του μια φορά που έχει εισέλθει στην συχνότητά του.”

- Winston Cook-Wilson