Scott C. Park’ın debut full-length, Crossing the Line, bir raw, derin kişisel bir çalışma ki
sükunetle güvenle ve kabul edilebilir bir gerçeklikle temas eder.

Scott bu albümü organik olarak ortaya çıkarmaya izin verdi, bir eclectic yet focused indie rock albümü,
genel beklentilerden arınmış olarak oluşturdu. Burada bir sıcak ve gevşeklik var - Wilco'nun Yankee
Hotel Foxtrot ve erken Pavement'i düşünün, ancak Nirvana ve erken Sheryl Crow'dan melodik bir duyarlılık
geliştiriyor.

Her parça yaşanılmış gibi hissediliyor, bir iyi yağlanmış canlı banda sahip gibi seslendiriliyor, ancak bir
polished stüdyo makinesi gibi değil. Ve Scott, John Frusciante'dan Courtney Barnett'e kadar çeşitli
referanslar vermesine rağmen, albüm kendine özgü bir his veriyor, kişisel hikayelere dayalı ve trendlerden
musikiye uymak yerine müzikal içgüdüsüne uymakla şekillendirilmiş.

Albüm başlığı Crossing the Line, çeşitli katmanlar içerir, her biri lirik inceliğiyle inceltilir. Albümün ilk yarısı
günlük hayatı ve insan deneyimi ile ilgili pratik savaşı, hattı geçmekten, yetişkinliğe geçişten, ikinci yarısı
inançtan şüpheye geçişten ilgilidir. Çok derin bir otobiyografik, ancak hiç de alienantrik olmayan, Scott'un
yansımaları spesifik, ancak evrensel olarak yankılanan.

Ailesel denizcilik geleneğinden bir diğer poetik thread ise, “Crossing the line” ifadesinin sadece kişisel
sınırlandırmalardan değil, aynı zamanda eski bir denizci geleneğinde, gemi kaptanlarından, gemi kaptanlarının

rolünün tersine çevrilmesi ve geleneklerin onurlandırılmasıyla ilgilidir.
Açılış ve son single 'Rose Pink Sky', yetişkinlikte ruhları ezici rutinleri, bir gündüz işi, fonlama peşinde
koşmak, yorgunluk içinde yaratıcı hayalleri tutmak üzerine bir meditasyondur. Şarkılar, bir huge 'Don't Stop
Believin'' şakası ikinci satırda ve gitar solosu, Scott'un kelimeleriyle, "bir slingshot rollercoaster
launch" gibi, heyecan verici, patlayıcı ve derin bir tatmin duygusudur.
'Come Back To Me Dead' Scott'un kaybettiği inancını en dokunaklı şekilde ele alır ve albümün tematik
merkezini oluşturur: “'tüm Hristiyanlar izliyorken, cennet bir iplikle sallanıyordu / Ben Jesus'a hayatı verdim

ve bana geri döndü ölü."
Crossing the Line'in özel olduğu şey, nasıl da zorlanmadan hissediyor, Scott C. Park, stüdyo büyüsü veya