Killian Ruffley, Ashes adında bir alevli rock meditasyonu geri döndü, iman, umutsuzluk ve insan ambitionının maliyeti üzerine. Yükselen vokal hatları, kederli gitarlar ve duygusal olarak yüklü lirizm, güzellik çöp gibi dönüştüğünde varoluşsal kederin ağırlığını yakalar.

Parçanın açılışında, umutların yaşandığı ve tanrıların güvenildiği kanlı bir gökyüzü altında, Ruffley'in lirikleri poetik bir yansıma ve raw bir suçlama arasında dolaşır – “Melek, şimdi kimin için dua ediyoruz?” – ve şarkı, kathartik bir koroya doğru yükselir. Bu sadece bir lament değil, bir hesaplaşma.

Ateşte forge edilmiş ve dumanın ardından bırakılmış bir şarkı, Ashes, bize kurtulacağımızı düşündüğümüz her şeyin bir sesli elegisi – ama olmadı. Duygusal derinlik ve gerçekliği kabul etmeyenler için, bu Killian Ruffley'in en ürkütücü ve aşkınanşık hali.