Aaron Wyanski, znany kompozytor, pianista i muzykolog z Maine, kontynuuje swoją eksplorację i hołd dla wielkiego kompozytora Arnolda Schönberga nową trójką skomponowanych utworów, nazywanych SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11. SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11. Zafascynowany kompozycjami Schönberga od młodości i jego koncepcją atonalności, to trzeci w serii głębokich wędrówek Wyanskiego w kierunku tej koncepcji za pomocą medium jazzu.

Jako jeden z najbardziej znanych dziś teoretyków muzyki, Arnold Schönberg i jego teoria atonalności (choć nie lubił on samego terminu) i struktura zostały uznane za jedne z najbardziej wpływowych na muzykę współczesną, jego kompozycje z początku XX wieku otworzyły drogę do gatunku jazzowego, jakiego znamy dziś, a także do prawie wszystkich gatunków, które są popularne dziś. Jeśli lubisz dyssonancję w swojej muzyce dowolnego rodzaju, to Schönberg jest tym, do którego należy się zwrócić.

Pomimo tego, że większość kompozycji Schönberga jest nadal w stylu klasycznym i ustalonym, Aaron Wyanski łatwo odczuwa łączność między muzyką klasyczną a jazzem poprzez tę koncepcję atonalności. Gdy chodzi o eksperymentalny jazz i jazz fusion, wydaje się, że Wyanski naprawdę chciał sprawdzić to z tym seria. SCHOENBERG: Sechs kleine Klavierstücke, Op. 19, SCHOENBERG Suite Op. 25 i najnowszy SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 wykorzystuje mistrzostwo Wyanskiego w atonalności i dyssonancji, kompozycji klasycznej i jazzu, aby stworzyć zupełnie nowy wgląd w wizję starego mistrza.

Muzyka atonalna zrywa z tym binarne. Historycznie, konsonanse były uzasadniane teoretycznie przez harmoniczny szereg nadtonów – fizyczne zjawisko, które pozwala na percepcję pewnego tonu. Podstawowym blokiem harmonii tonalnej jest trójdźwięk, który składa się z pierwszych trzech różnych dźwięków w szeregu nadtonów. Ale Schönberg argumentuje, że, ponieważ każdy dźwięk jest obecny w szeregu nadtonów, tylko dalej w linii, różnica między konsonansem a dyssonansem jest tylko kwestią relacji – sztuczna granica. Tak jak w większości binarnych, ta kolaps odkrywa, że binarność była fałszywa od samego początku. Dla mnie, to jest jedne z najpiękniejszych rzeczy w uniwersum. Naprawdę weź to sobie na chwilę na poważnie: kiedy słyszysz jeden dźwięk, wszystkie dźwięki są obecne. Jedna nota jest nieskończonością.

Następującą ideę nie tylko od Schönberga, ale i innych dyssonantnych i eksperymentalnych artystów, takich jak Frank Zappa i Philip Glass, kompozycje Wyanskiego mają prawie muzykę konkretną, wydają się być skomponowane w sposób rozdzielony, ale jednocześnie powracające na siebie. Punkt przecięcia wszystkich tych pętli tworzy to "wszystkie dźwięki są obecne" uczucie, które jest tak kluczowe dla tych trzech kompozycji. SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 jest przemyślnym słuchaniem, ale jednocześnie pokazuje złożoność muzyki, ujawnioną, a nie zakrytą melodią lub jakąś iluzją ciągłości. Jeśli jest tu jakakolwiek ciągłość, to jest to nieskończoność muzyki, a Wyanski chce, abyśmy ją usłyszeli.

‍SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 jest już dostępny. Stream on Spotify.

Aaron has also released another Schoenberg release titled "Two Pieces: Op. 33 and 33B."