U2

W 1976 roku w Dublinie, młody perkusista Larry Mullen Jr. opublikował ogłoszenie na tablicy ogłoszeń w swojej szkole średniej, szukając muzyków do utworzenia zespołu. Odpowiedź doprowadziła do utworzenia grupy początkowo znanej jako Feedback, w skład której wchodzili Paul Hewson (Bono) jako wokalista, David Evans (the Edge) jako gitarzysta, Adam Clayton jako basista i Dick Evans, który później opuścił zespół, by utworzyć Virgin Prunes. Zespół początkowo koncentrował się na coverach piosenek The Beatles i The Rolling Stones. Do 1977 roku zmienili nazwę na The Hype, a po odejściu Dicka Evansa ostatecznie ustalili nazwę U2.

Ich pierwszy znaczący przełom nastąpił w 1978 roku, podczas ich ostatniego roku szkoły średniej, kiedy wygrali konkurs talentów sponsorowany przez Guinness. Nagroda pieniężna z konkursu została wykorzystana do sfinansowania ich pierwszej demo. Mimo tego wczesnego sukcesu i pozyskania Paula McGuinnessa jako ich menedżera, U2 miało trudności z uzyskaniem rozgłosu w przemyśle muzycznym. Nawet nie przeszli audycji w CBS Records. Jednak ich losy zaczęły się zmieniać z wydaniem ich debiutanckiego minialbumu "U2 Three" w 1979 roku. Minialbum był dostępny tylko w Irlandii, ale udało mu się dotrzeć do pierwszego miejsca na listach krajowych.

W 1980 roku U2 podpisali kontrakt z Island Records i wydali swój debiutancki album, "Boy", wyprodukowany przez Steve'a Lillywhite'a. Album odszedł od dominującego wówczas brzmienia post-punk, prezentując atmosferyczne, ale ostre kompozycje. Zyskał on uznanie w Stanach Zjednoczonych, wchodząc do amerykańskiej listy Top 70 na początku 1981 roku. Zespół wspierał album bezlitosną trasą, w tym otwierając koncerty dla Talking Heads. Ich drugi album, "October", wydany jesienią 1981 roku, wbił się do brytyjskiej listy Top 20 i umocnił ich rosnącą reputację.

Trzeci album U2, "War", wydany w 1983 roku, oznaczał znaczący punkt zwrotny. Wyprodukowany ponownie przez Lillywhite'a, album był jawnie polityczny, zawierając utwory takie jak "Sunday Bloody Sunday" i "New Year's Day". Album wszedł na listy w Wielkiej Brytanii na pierwszym miejscu i wyniósł ich do aren w Stanach Zjednoczonych. Ich występ na koncercie Live Aid w 1985 roku dalej katapulował ich do globalnej sławy i ustawił scenę dla ich przełomowego albumu z 1987 roku, "The Joshua Tree".

"The Joshua Tree", wyprodukowany przez Briana Eno i Daniela Lanois, był zarówno sukcesem komercyjnym, jak i krytycznym. Zawierał on przeboje takie jak "With or Without You" i "I Still Haven't Found What I'm Looking For". Sukces albumu był tak ogromny, że zdobył status platynowej płyty w ciągu 28 godzin od wydania w Wielkiej Brytanii i stał się pierwszym amerykańskim singlem numer jeden zespołu. U2 kontynuowali to albumem i filmem "Rattle & Hum" w 1988 roku, które, pomimo komercyjnego sukcesu, otrzymały mieszane recenzje.

Lata 90. przyniosły U2 zmianę w muzyce. Ich album z 1991 roku "Achtung Baby", nagrany w Berlinie, odszedł od ich wcześniejszego brzmienia, włączając elementy muzyki elektronicznej i tanecznej. Album wyprodukował przeboje takie jak "Mysterious Ways" i "One" i był wspierany przez przełomową trasę Zoo TV, która była multimedialną ekstrawagancją, zawierającą scenę wypełnioną telewizorami, zawieszone samochody i telefony komórkowe.

W 1997 roku U2 wydali "Pop,", album, który zagłębił się głębiej w muzykę elektroniczną, ale był komercyjnym rozczarowaniem w porównaniu z ich poprzednimi pracami.

Po wydaniu "All That You Can't Leave Behind" w 2000 roku, U2 wyruszyli w trasę Elevation Tour, która stała się jedną z najbardziej dochodowych tras w tym roku. Sam album odniósł sukces komercyjny i krytyczny, zdobywając wiele nagród Grammy i ponownie ustanawiając U2 jako dominującą siłę w muzyce rockowej. Zespół kontynuował to wydaniem "How to Dismantle an Atomic Bomb" w 2004 roku, które również otrzymało uznanie krytyków i sukces komercyjny. Album zdobył wiele nagród Grammy, w tym Album Roku i Piosenka Roku za "Sometimes You Can't Make It on Your Own."

W 2005 roku U2 został wprowadzony do Rock & Roll Hall of Fame, dalej umacniając ich dziedzictwo. Kontynuowali trasę, a ich trasa Vertigo w latach 2005-2006 stała się najbardziej dochodową trasą w tym czasie. Dochód trasy w wysokości 389 milionów dolarów uczynił ją drugą najbardziej udaną trasą w historii, podkreślając trwałą atrakcyjność zespołu jako żywego aktu.

Zespół wrócił do studia w 2006 roku, początkowo współpracując z producentem Rickiem Rubinem. Jednak materiał z tych sesji został ostatecznie odrzucony, a U2 wrócili do swoich długoletnich współpracowników Briana Eno, Daniela Lanois i Steve'a Lillywhite'a dla swojego albumu z 2009 roku "No Line on the Horizon". Chociaż album otrzymał pozytywne recenzje, nie udało mu się wyprodukować dużego radiowego hitu. Niemniej, następna trasa 360 Tour stała się najbardziej dochodową trasą koncertową w historii, podkreślając reputację zespołu jako obowiązkowego do zobaczenia na żywo.

W 2011 roku Bono doznał przepukliny kręgosłupa, co wymagało pilnej operacji kręgosłupa i doprowadziło do przełożenia drugiej części trasy 360 Tour. W tym okresie Bono i the Edge pracowali również nad muzyką do broadwayowskiego musicalu "Spider-Man: Turn Off the Dark", który miał premierę w czerwcu 2011 roku. Mimo mieszanych recenzji, musical okazał się sukcesem komercyjnym, prezentując wszechstronność zespołu.

U2 wrócili do studia, aby pracować nad swoim 13. studyjnym albumem, "Songs of Innocence", który został wydany w 2014 roku. Album został automatycznie pobrany do biblioteki każdego użytkownika iTunes, co wywołało znaczną kontrowersję i negatywną publiczność. Mimo tego niepowodzenia, zespół kontynuował trasę i pracę nad nowym materiałem, wydając "Songs of Experience" w 2017 roku. Ten album służył jako kompanijny do "Songs of Innocence" i otrzymał generalnie pozytywne recenzje.

W 2023 roku U2 podjęli śmiały krok, wydając "Songs of Surrender", album zawierający reinterpretowane wersje 40 piosenek z ich obszernego katalogu. Każdy członek zespołu wybrał dziesięć utworów, oferując głęboko osobistą retrospekcję ich słynnej kariery. To wydanie zostało uzupełnione dokumentalnym filmem zrealizowanym w Dublinie, zawierającym niepublikowane wcześniej materiały, wywiady i specjalne występy Bono i the Edge.

Jednym z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń w niedawnej historii U2 jest ich rezydencja Sphere. Ta rezydencja to nie tylko kolejny zestaw koncertów, ale immersyjne doświadczenie, które ma na celu zdefiniowanie, czym może być wydarzenie muzyczne na żywo. Wykorzystując najnowszą technologię, rezydencja Sphere obiecuje być wielozmysłowym doświadczeniem, oferując nie tylko muzykę, ale także wizualną ekstrawagancję nieznaną dotąd. Jest to świadectwem ciągłego dążenia U2 do innowacji i ich zaangażowania w dawanie fanom czegoś nadzwyczajnego.