Dolly Parton uwalnia swój wewnętrzny 'Rockstar': Recenzja albumu

Wydana publicznie 17 listopada, "Rockstar" Dolly Parton to znaczący moment, w którym kultowa ikona, sympatycznie znana jako 'Backwoods Barbie', zamienia swoją gitarę akustyczną na elektryczną. Ta ambitna podróż przez skały i szczyty rock 'n' roll pokazuje nieustanną determinację Parton, by wyzwalać się i wkraczać w nowe dziedziny. Z połączeniem dziewięciu oryginałów i aż 21 coverów, "Rockstar" to hołd złożony przez Parton jej uwielbieniu i szacunkowi dla gatunku, pomimo że jego wykonanie często pozostawia więcej do życzenia, niż się spodziewano.

Album rozpoczyna się energicznie z tytułowym "Rockstar,", gdzie Parton ogłasza swój status z energią, która mogłaby zapalić stadiony. Z riffami gitarowymi i elektryzującym rytmem, jest oczekiwanie rockowego pomp i showmanship, ale pomimo catchowych tekstów, które sugerują jej wznoszenie ("I'm on a roll, I'm on a streak, life's a song and I’m on beat"), jest echo oczekiwania na brudniejszy podtekst, który nigdy nie jest w pełni spełniony.

W "Every Breath You Take,", jej współpracy ze Stingiem w jego ikonicznej piosence, jest wyraźnie widoczna możliwość kreatywnej reinterpretacji. Niemniej, ta wersja pozostaje w granicach komfortu, bardziej podobna do znajomej piosenki duetowej niż do wędrówki w ekscytujące nowe terytorium. "Open Arms", ukochana ballada Journey, jest wykonywana obok Steve'a Perry'ego, a chociaż potencjał duszy poruszającej między potężnymi wokalami Perry'ego a delikatną skargą Parton jest ogromna, występ wydaje się powściągliwy, nie rozprzestrzeniając się w pełni w emocjonalny wybuch, który cechował oryginał.

Kiedy Parton współpracuje z Eltonem Johnem w "Don’t Let The Sun Go Down on Me", jest podskórny potencjał, który jest dotknięty, lecz nie w pełni odkryty. Piosenka ma swoje chwile blasku, z wokalami obu ikon, które splatają się w wielkim stylu, ale partnerstwo mogłoby wykopać głębiej w bardziej poruszającą reinterpretację poruszającej ballady.

Ambitna okładka "Stairway to Heaven," Led Zeppelin, z niekonwencjonalnym połączeniem z Lizzo i Sasha Flute, jest tak kuszący na papierze, jak i w wykonaniu, chociaż bez przekształcającego uderzenia, które mogłoby oznaczać szczyt odważnej kreatywności albumu. Nie ma żadnych wątpliwości co do talentu i czystej wokalnej mocy na wystawie, ale jest odczuwalna niechęć do pełnego uwolnienia się i zanurzenia w otchłań, którą rock często wzywa.

Wśród jej oryginalnych kompozycji, "World on Fire" konfrontuje się z społeczną obojętnością z pilnością, która jest cechą rocka, jednak muzycznie pozostaje letnie, gdzie można by oczekiwać bardziej ognistego wykonania. Z rockiem jako dumnym, głośnym outcastem gatunków muzycznych, powściągliwy podejście Parton skutkuje głosem, który jest podniesiony, lecz nie do końca jest wezwaniem, którym mógłby być.

W swojej współpracy z Paul McCartney i Ringo Starr dla "Let It Be", wznoszący się duch jest wyraźny. Jest elegancja w tym, jak uczuciowe infleksje Parton łączą się z szczerością oryginalnych Beatlesów. Niemniej, człowiek zostaje z tęsknotą za ostryms skrętem — nutą kamiennego przewrotu, którego Parton, McCartney i Starr są w stanie wykonać, gdyby interpretacje wykraczały poza ich strefy komfortu.

"Śniłem o Elvisie", z gościnnym udziałem Ronniego McDowella, wkracza na osobistą stronę z kapryśną oda dla Króla Rock 'n' Roll. Tutaj Parton splata swój głos z narracją ("I śniłem, że stałem obok Króla, moje serce bije tak głośno, że myślałem, iż umarłem"), wywołując uroczy odcinek historii muzycznej, który oddaje hołd w wielkim i zabawnym stylu. Jednakże wykonanie utworu nie wykorzystuje przemieniającej energii ery Elvisa, ujmując adorację bez iskry reinwencji.

Ann Wilson dołącza do Parton w "Magic Man,", piosence, która z wszelkich względów mogłaby być eksplozywnym spotkaniem dwóch supernowych muzycznych. Chociaż ich wokale nawigują po terenie z gracją, piosenka spoczywa bardziej jako uprzejmy hołd niż szalony hołd, który kanałuje prawdziwą ognistą esencję mistycznego serca, do którego piosenka nawiązuje.

Duch współpracy w rocku jest dobrze udokumentowany w "Rockstar", sformułowany przez skład gościnnych artystów, którzy są rockową arystokracją w swoich prawach. Pat Benatar, Joan Jett i Neil Giraldo przywożą swoją charakterystyczną energię, jednak zderzenie z stylem Parton, zakorzenionym w country, wydaje się ograniczone, a każda piosenka balansuje na granicy potencjalnej wielkości.

Kiedy "Rockstar" dochodzi do końca z "Free Bird," Lynyrd Skynyrd, człowiek oczekuje wzniesienia do proroczej wolności, którą piosenka reprezentuje. Wersja Parton jest śpiewana z klarownością i szacunkiem, jednak brud i poczucie niezwiązanej wolności są rozcieńczone w wersji, która wydaje się zbyt polerowana dla buntu, który mógłby wywołać.

Biorąc pod uwagę ogromny szacunek i entuzjazm, który Parton wnosi do "Rockstar,", przyznanie skromnej oceny 4,5 na 10 może się wydawać surowe. Ale album, chociaż wielki w skali i wysiłku współpracy, nie ujmuje zbuntowanego i hałaśliwego ducha rocka. Album często wydaje się jak aksamitnie wyłożony hołd, ograniczony przez swoje uszanowanie i ozdobiony niezaprzeczalnym urokiem Dolly — cechy, które chociaż ciepłe i przyjazne, są niezgodne z dzikim, wolnym i buntowniczym charakterem, który definiuje rock 'n' roll.

Ten album odbiega niewątpliwie od normy Parton, utwierdzając fakt, że jej talent nie zna granic. Jednak w jej wędrówce po terenie rockowym, człowiek oczekuje brudu i brudności pod błyskiem — surowości, która ginie w polerowanym "Rockstar". Wstrzymuje dzikość rocka w dobrze skomponowany, lecz poskromiony echo, pozostawiając posmak tęsknoty — za nieskrępowanym, pionierskim duchem Dolly Parton, który mógłby być w pełni uwolniony.

Lista utworów:

1. Gwiazda rocka
2. Świat w ogniu
3. Każde twoje oddechy (Sting)
4. Otwórz ramiona (Steve Perry)
5. Człowiek magii (Wersja Carla, z Ann Wilson)
6. Długo jak mogę widzieć światło (John Fogerty)
7. Albo lub (Kid Rock)
8. Chcę cię z powrotem (Steven Tyler)
9. Co rock and roll kiedykolwiek zrobił dla ciebie (Stevie Nicks)
10. Purpurowy deszcz
11. Dziecko, kocham twoją drogę (Peter Frampton)
12. Nienawidzę siebie za to, że cię kocham (Joan Jett & the Blackhearts)
13. Nocne ruchy (Chris Stapleton)
14. Działający kul (Miley Cyrus)
15. (Nie mogę uzyskać) Zadowolenia (Pink, Brandi Carlile)
16. Kontynuuj kochanie (Kevin Cronin)
17. Serce ze szkła (Debbie Harry)
18. Nie pozwól, aby słońce zaszło na mnie (Elton John)
19. Staraj się zrobić ze mną rock and roll (Melissa Etheridge)
20. Schody do nieba (Lizzo, Sasha Flute)
21. Jesteśmy mistrzami/Będziemy krzyczeć o rock and roll
22. Przeszłości (Rob Halford)
23. Moje niebieskie łzy (Simon Le Bon)
24. Co się dzieje? (Linda Perry)
25. Jesteś nie dobry (Emmylou Harris, Sheryl Crow)
26. Złamane serce (Pat Benatar, Neil Giraldo)
27. Gorzki słodki (Michael McDonald)
28. Marzyłem o Elvisie (Ronnie McDowell)
29. Pozwól być (Paul McCartney, Ringo Starr)
30. Wolny ptak (Lynyrd Skynyrd)