Wells Ferrari is het creatieve brein van Will Wells en Mikey Ferrari, die op jonge leeftijd op de bayschorende oevers van dit land opgroeiden, waarbij ze door allerlei calamiteiten en valkuilen van de jeugd heen wisten te bobben en te waden, voordat ze door muziek gered werden, elk op hun eigen manier. In Los Angeles aangekomen op een of andere manier, stapten ze met cowboylaarzen in de geluidsapparatuur – Mikey als soloartiest bij een grote platenmaatschappij, Will als gitarist voor hire op toeren en in sessies – voordat ze besloten dat misschien alles wat glom niet in feite goud was. Terwijl ze worstelden om enige vorm van muzikale of persoonlijke verbinding te vinden in het uitgestrekte landschap, was het pas toen ze elkaar tijdens een routineuze schrijfsessie voor een andere artiest in 2019 ontmoetten dat ze twee dingen herkregen: één, dat het maken van muziek nog steeds het enige was waar ze beiden naar uitkeken, en twee, dat deze nieuwe, andere persoon precies was wat elk van hen had gezocht om hun artistieke zelf te voltooien. Sommige mensen noemen het kismet, anderen het lot; ze noemen het gewoon Wells Ferrari.‍

“It was instant, when we met in that session while we were jamming,” Zegt Will. “Ik wist dat ik me kon verbinden met Mikey op een unieke manier, en nadat we elkaar hadden ontmoet en samen gespeeld hadden die eerste keer, ging het gewoon nooit meer stoppen. We hadden deze connectie, ‘Laat ons gewoon koken, laat ons iets maken en doe het voor de lol.’ Het was het meest natuurlijke ding in de wereld.”

“We hebben beiden muziek gevonden uit strijd en gevoelens van alleen zijn, en hebben altijd liedjes geschreven voor die redenen,” Voegt Mikey eraan toe. “We hebben geleerd dat je je kunt voelen als een deel van iets omdat van de muziek, en dat is waar zo veel van dit project over gaat. En dat is waar onze vriendschap in komt. Het klinkt misschien een beetje cringet, maar ik was gewoon zo blij dat ik mijn man had gevonden. In het uitvoeren en schrijven van muziek neemt het een groot deel van de druk weg door het met elkaar te delen; je voelt je gewoon veel minder alleen.”‍

Op basis van hun gedeelde persoonlijke geschiedenis en voldoende muzikale invloeden die overlappen om een korte hand te ontwikkelen, herkenden de twee een frisheid en een energie in hun werk, niet te vergeten een gevoel van vreugde. De liedjes kwamen snel en werden gehouden aan rauwe maar waarheid, met het duo dat stelde dat een van de belangrijkste sterke punten van de muziek zijn oprechtheid was. Op een reis naar de kleine stad 29 Palms, in de buurt van Joshua Tree National Park, begonnen ze een handvol nummers op te nemen, waarbij ze inspiratie vonden in de eenzaamheid, de natuurlijke schoonheid en de ruime openheid van de woestijn terwijl ze in staat waren om op het werk in te locken in een plek die vrij was van stedelijke afleidingen. Meerdere terugkeerbezoeken over een aantal maanden leverden de eerste paar batches van Wells Ferrari-nummers op, verzameld in het late najaar van 2024 in de vorm van hun debuut-EP, Roots & Tides.

Laid out in full sun like a Nudie suit-wearing lizard on top of a bar-blues rock, the hallmark of a Wells Ferrari song will always be the twin voices. Trading verses and refrains then weaving together in moments of simple, gorgeous harmony, each singer sings his own heart out with urgency and raw emotion, yet the songs maintain a cool charm and never feel overwrought or disingenuous. “Gold Mine,” het eerste nummer dat het duo samen maakte voor het project, is gevuld met een vrolijke kruipende en een opgewekte gitaar-klingel over een constante beat en een “I don’t even know who I am anymore”-kaart, terwijl “Powerlines” en zijn verhalen over het lot, demonen jagen en op zwaarden vallen een geestig, whiskey-gevoelige rit is die je je kunt voorstellen dat je in een pitch donker op een vochtige zomeravond zou kunnen uitbelden. Terwijl “Roots and Tides” een gladde en catchy is met zijn Dickey Betts-gitaar-riffs, zonovergoten tonen en overpeinzingen over botsingen. Zoals Will en Mikey je zullen vertellen, wanneer het om Wells Ferrari gaat, is één plus één gelijk aan drie. Het is een gedeelde aanbod, gesmeed in hitte en stilte maar geïnfecteerd met een kismet, soortgenoot-energie en kinetische geest. Of wat je er ook van wilt noemen – ze hebben nog niet genoeg tijd gehad om erover na te denken.‍

“Onze muziek is meer over het uitnodigen van mensen in een wereld en minder over het geloven in een persoon,” Zegt Will. “Het gaat over harmonie, zoals een collectief; dat, en eerlijkheid. We hebben geen crazy-clean productie; we gaan naar dit huis in Joshua Tree en het klinkt gewoon als stront en we maken het er gewoon van. We voelen dat we dingen te zeggen hebben, en we willen dat mensen dat kunnen relativeren. Het moet natuurlijk voelen. De muziek moet altijd in die wereld leven, en ik denk dat het dat doet.”

“Wells Ferrari is een fusie van onze invloeden, maar voor ons klinkt het als een gesprek,” Zegt Mikey. “Het klinkt als twee beste vrienden die met elkaar praten, in een gesprek waarin de luisteraar ook kan meedoen. We delen zo veel gelijke ervaringen, dus het schrijven over die dingen heeft een andere context. Praten met je beste vriend voelt veel menselijker aan dan als soloartiest proberen het in een liedje te presenteren. Dit voelt zo veel meer gemeenschapsgericht omdat we een gesprek hebben dat mensen observeren, en iedereen is erbij betrokken. Zingen samen, klinken als één stem in harmonie, klinkt als de stem van een mens. Het voelt gewoon groter dan elk van ons.”