Scott C. Parks debuut full-length, Crossing the Line, is een rauw, diep persoonlijk werk dat
met stilte vertrouwen en onmiskenbare authenticiteit landt.

Scott liet dit album organisch ontvouwen, creëerde een eclectische, gefocuste indie-rockplaat,
vrij van genreverwachtingen. Er is warmte en losheid hier - denk aan Wilco's Yankee
Hotel Foxtrot en vroege Pavement, maar met een melodieus inzicht dat zich haalt uit Nirvana en vroege
Sheryl Crow.

Elk nummer voelt als een levendige ervaring, uitgevoerd met de synergie van een goed geoliede liveband in plaats van een gepolijste
studio-machine. En terwijl Scott invloeden noemt die reiken van John Frusciante tot Courtney Barnett,
voelt het album duidelijk zijn eigen, wortelend in persoonlijke verhalen en gevormd door een bereidheid om muzikale instincten te volgen
in plaats van trends.

Het albumtitel Crossing the Line draagt meerdere lagen, elk onderzocht met lyrische nuance. De eerste helft van het album handelt over de praktische moeite van het dagelijks leven en de menselijke ervaring, de grens overschrijden
van de jeugd naar de volwassenheid, terwijl de tweede helft handelt over de overgang van geloof naar scepticisme. Het is
diep autobiografisch, maar nooit alienerend, Scotts reflecties zijn specifiek, maar universeel resonerend.
Een van de meer poëtische draadjes komt uit zijn familiale maritieme traditie. “Crossing the line” refereert niet alleen aan persoonlijke drempels, maar ook aan een oude maritieme ceremonie voor zeelieden die de evenaar overschrijden,

waarbij rollen omgedraaid worden en tradities geëerd worden.
Opener en laatste single ‘Rose Pink Sky’, is een meditatie over de zielverdrukkende routines van de volwassenheid,

een dagbaan werken, fondsen zoeken, creatieve dromen vasthouden door de nevel van vermoeidheid. De
een dagbaan hebben, financiering achterna zitten, creatieve dromen vasthouden door de mist van vermoeidheid heen. De
Scotts woorden, “als een slingerkarussel lancering”, opwindend, explosief en diep bevredigend.
“like a slingshot rollercoaster launch” handelt het meest poëtisch uit met Scotts verlies van geloof en wordt het
albumthemacentrum: ‘Come Back To Me Dead’.
Wat Crossing the Line uniek maakt is hoe ongedwongen het voelt, Scott C. Park probeert niet te overtuigen
met studio-magie of poëtische grandeur. Hij vertelt zijn verhaal, of het nu gaat over het verliezen van geloof, loslaten van comfort of het schrijven van een gitaarsolo dat klinkt als gillen in de Hebrideense wind, en nodigt je uit om je eigen reflectie in het te vinden.

Social Media
link naar artiestenspotify-account