Killian Ruffley keert terug met Ashes, een gloeiende alt-rock meditatie over geloof, ontgoocheling en de kosten van menselijke ambitie. Met opstijgende vocalen, broedende gitaarwerk en emotioneel beladen lyricisme vangt Ashes de gewicht van existentiële rouw in het gezicht van schoonheid die is omgekeerd in puin.

De track opent onder een bloedrode hemel, waar hoop ooit leefde en goden ooit vertrouwd werden. Terwijl Ruffleys lyrics zweven tussen poëtische reflectie en rauwe beschuldiging – “Engel, wie bidden we nu naar?” – bouwt de song op naar een kathartisch hoogtepunt. Het is niet alleen een klaagzang; het is een rekening.

Een song gesmeed in vuur en achtergelaten in rook, Ashes is een sonische elegie voor alles wat we dachten dat ons zou redden – maar niet deed. Voor fans van emotionele diepgang en onverzettelijke waarheid is dit Killian Ruffley op zijn meest angstaanjagende en transcendente.