Leg je hoofd neer en luister naar de verhalen die Jo Davie vertelt in haar debuut-EP, ‘Nothing Comes Free’, een rijke anthologie verteld door prachtige indie-folk en haar betoverende stem, die op vrijdag 2 mei uitkomt.

Sinds het bestaan ervan is muziek gebruikt om verhalen te vertellen, en sinds Jo Davie in 2017 met een Eerste Klasse Eerstejaars en de Universitaire Medaille afstudeerde aan de Queensland Conservatorium, heeft ze haar voorouders gechannelled, verhalen verteld door middel van liedjes live op het podium op festivals als Woodford Folk Festival (QLD), The National Folk Festival (ACT) en het Caloundra Music Festival (QLD), verbonden met een publiek en hen iets meegegeven om mee naar huis te nemen.

Haar focus op menselijke verbinding heeft ertoe geleid dat ze de Carol Lloyd Award won bij de Queensland Music Awards, uitverkocht was bij haar shows en ARIA-winnende artiest Katie Noonan ondersteunde over een breed scala aan locaties, allemaal terwijl ze aan haar PhD werkte.

Nu is ze haar debuut-EP uit, een 6-track reis naar de wonderwereld van haar geest, gespeeld op een breed scala aan instrumenten van strijkers tot synth. Het begint met ‘Throw Me A Rope’, een langzaam nummer geweven van een zwevende stem die opstijgt en neerwaarts beweegt met de gratie van een zangvogel en instrumenten met een niet-korporeel karakter gebracht door de warreling van de gitaar en zachte echo-effecten. Dit vertelt het verhaal van een liefde die ver van de haven is weggehaald maar niet naar zee is gelaten, hoe het voelt om liefde te willen of ‘los te laten gaan’, maar niet in het midden te verdrinken.

Het tweede nummer, ‘Cemetery’, is eveneens zo teder en kwetsbaar, waarbij Jo Davie’s akoestische roots worden benadrukt in een immersieve, draaiende geluidsscape. Twinkelende gitaarverfijning betovert wanneer deze wordt gekoppeld aan zachte viool en haar betoverende stem, met grondende drumcyclus die de track ondersteunt terwijl deze uitgaat naar de hemel. Er is een lucht van droefheid rond het nummer, hoewel het vrede vindt in een ongewone situatie, rouwt om de verlies van een relatie in de plek waar dingen worden neergelegd.

Het derde nummer, ‘Sandcastles’, was een halvefinalist in de Internationale Songwriting Competition. Zijn heldere opening en drumcyclus nodigen de luisteraar uit om in een puur indie-rock Australiana te treden, waarbij zware herinneringen op een zonnige dag worden opgeroepen. Dit nummer onderzoekt verlies in al zijn vormen – zelfs als een zandkasteel wordt vernietigd door de getijden, zal het leven voortduren in prachtige herinnering.

‘Say The Word’ is een onderbreking van haar gebruikelijke folkstijl, die begint met vocoderharmonieën die alleen staan om vervolgens te worden vergezeld door subtiele, aanvullende synth, wat aan de gemoederen van een kerkorgel doet denken en beelden van digitale engelen. Het vangt de vreemde gevoelens van devotie, wetend dat slechts een woord je kan overhalen om voorgoed te blijven.

‘Colder’ is een folk-popnummer dat klinkt als een goed bewaard geheim. Met dromerige instrumentale constructie en Jo Davie’s krachtige maar kwetsbare zang, is dit nummer een intieme beraadslaging over het einde van een relatie en het vinden van de schoonheid die in de leegte achterblijft.

Het nummer dat de naam van de EP draagt en zijn finale, ‘Niets Komt Zonder Kosten’ is een perfect voorbeeld van de tederheid en kwetsbaarheid die Jo heeft onder de knie gekregen. Zacht gitaar en lagen van stemmen zijn een warme deken, iets bekend en nostalgisch met een wending, terwijl de elektrische gitaarsolo de muziek naar een hoopvolle piek brengt. Dit nummer is een drie-actige verhaal op zichzelf, waarin wordt onderzocht hoe gemakkelijk het is om zo veel zorgen te hebben over iets dat je vergeet om het te genieten, en de andere kant van die munt – het vinden van schoonheid in de momenten zoals ze komen.

Aan de release van de EP is de titeltrack’s muziekvideo toegevoegd, gefilmd door langdurige vriend en collaborateur Caleb Colledge. Opgenomen op de stille oever van Stradbroke Island/Minjerribah – een plek die Jo beschrijft als “misschien mijn favoriete plek op aarde” – vangt de video een gouden middag op die wordt doorgebracht met het achtervolgen van de zonsondergang. Met haar familieherinneringen verbonden aan die strand en de boodschap van het nummer over vrede vinden in het heden, kon de setting niet beter passen. Het is een visueel reflectie van de track’s kern: loslaten van het einde en kiezen voor in plaats daarvan waar je bent.

Sinds 1 mei is Jo Davie officieel op tournee, waardoor mensen de kans krijgen om haar verhalen rechtstreeks te ervaren en de momenten te delen in een gemeenschap van luisteraars.

Ga op in de wereld van Jo Davie met haar magische debuut-EP ‘Nothing Comes Free’, uit op vrijdag 2 mei.