Aaron Wyanski, een bekende componist, pianist en muzikoloog gevestigd in Maine, voert zijn onderzoek naar en hommage aan de grote componist Arnold Schönberg voort met een nieuw trio van werken genaamd SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11. Hij is gefascineerd door Schönbergs composities vanaf een jonge leeftijd en zijn concept van atonaliteit, en dit is zijn derde diepe duik in het concept via de medium van jazz.

Bekend vandaag als een van de beroemdste muziektheoretici, heeft Arnold Schönbergs theorie van atonaliteit (hoewel hij er niet veel voor voelde) en structuur een van de meest invloedrijke op moderne muziek, zijn composities in het begin van de 20e eeuw gaven de weg naar het genre van jazz zoals we het vandaag kennen, en vooruit naar bijna alle genres die vandaag populair zijn. Als je dissonantie in je muziek van enige soort wilt, is Schönberg de persoon om dankbaar voor te zijn.

Hoewel de meeste van Schönbergs composities nog steeds grotendeels in de klassieke stijl en opgezet zijn, kan Aaron Wyanski gemakkelijk de link tussen klassieke en jazzmuziek via dit concept van atonaliteit voelen. Wanneer het om experimentele jazz en jazzfusie gaat, lijkt Wyanski echt te willen testen met deze serie. SCHOENBERG: Sechs kleine Klavierstücke, Op. 19, SCHOENBERG Suite Op. 25 en de laatste SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 gebruiken Wyanski's meesterschap van atonaliteit en dissonantie, klassieke compositie en jazz om een echt nieuwe interpretatie van de oude meesters visie te creëren.

Atonale muziek breekt dit binair systeem. Historisch gezien werden consonanties theoretisch gerechtvaardigd door de harmonische overtonereeks—the fysieke fenomeen dat toelaat dat we een vast toonhoogte waarnemen. De basisbouwsteen van tonale harmonie is de triade, die bestaat uit de eerste drie verschillende noten in de overtonereeks. Maar Schoenberg argumenteert dat, aangezien elke noot in werkelijkheid aanwezig is in de overtonereeks, maar verder op de lijn, de verschillen tussen consonantie en dissonantie alleen een kwestie van relatie zijn—an kunstmatige grens. Net als bij de meeste binaires, onthult dit een van de mooiste dingen van de universum. Echt neem dat even in je op: wanneer je één noot hoort, zijn alle noten aanwezig. Een enkele toon is oneindigheid.

Volgend op de ideeën niet alleen van Schönberg, maar met andere dissonante en experimentele artiesten zoals Frank Zappa en Philip Glass, hebben Wyanski's composities bijna een musique concrète gevoel, alsof ze schijnbaar gescheiden composities zijn die ook terugkoppelingen hebben. De kruising van alle deze lussen creëert dat "alle noten aanwezig" gevoel dat zo belangrijk is voor deze drie composities. SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 is een diepzinnige luister, maar één die uiteindelijk de complexiteit van muziek, blootlegt, in plaats van die te verhullen met melodie of enige illusie van continuïteit. Als er enige continuïteit is, is het de oneindigheid van muziek, en Wyanski wil dat we het horen.

‍SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 is nu uitgebracht. Stream on Spotify.

Aaron has also released another Schoenberg release titled "Two Pieces: Op. 33 and 33B."