Ontdek Conchis: Het Verborgen Gezicht Dat Duisternis Omzet in Muziek en Kunst

Terwijl beeld vaak de kunst overschaduwt in de wereld van moderne pop, staat Conchis (uitgesproken als /kahn-tʃɪs/) apart als een enigmatisch figuur, gedefinieerd door zowel haar anonimiteit als haar intens emotionele muziek. Haar naam, Conchis, is afgeleid van John Fowles' roman The Magus, een boek dat de complexiteit van haar artistieke persoon perfect weerspiegelt. Zoals Conchis zelf uitlegt, "Ik nam de naam uit John Fowles' boek, The Magus. Het hoofdpersonage was een eenzaam persoon en een meester-manipulator die psychologische spelletjes met mensen speelde. Het boek had een donkere ondertoon, die bij mijn muziek paste, dus dacht ik dat ik die naam voor mezelf zou nemen."

Geboren in een gezin dat haar artistieke potentieel voedde, herinnert Conchis zich een vroege verbinding met muziek: “Mijn moeder zei dat ik kon zingen voordat ik kon praten.Mijn ouders studeerden mij en mijn zussen in een klassieke muziekschool, en ik begon op zevenjarige leeftijd met viool te spelen.

"Ik wilde niet verbonden zijn met mijn uiterlijk.. Dus besloot ik om faceless en ageless te blijven."

Gedurende haar reis is Conchis toegewijd gebleven aan een visie op muziek die haar persoonlijke strijd weerspiegelt, maar ook die luisteraars in staat stelt om hun eigen emoties te interpreteren en te betrekken. Deze balans tussen openheid en mysterie is onderdeel van wat haar zo overtuigend maakt. „Ik geloof echt dat aanraak muziek komt van kwetsbaarheid”, zegt ze. Niettemin heeft Conchis ervoor gekozen om enigszins verborgen te blijven voor de ogen van het publiek. „Ik wilde niet verbonden zijn met mijn uiterlijk. Ik was vroeger de frontwoman van een band, en het voelde alsof zoveel focus was op hoe ik eruit zag. Deze dagen is veel muziek gekoppeld aan een bepaalde leeftijd, en ik wil muziek maken totdat ik oud en grijs ben.

De invloeden die haar geluid vormden zijn net zo gevarieerd als haar muzikale reis zelf. „Tegenwoordig luister ik naar Thom Yorke—Radiohead, zijn solo werk, of The Smile. ik hou van Fever Ray en Lorn,” merkt ze op. Maar haar vroege smaken liepen het bereik, van "lichtere pop zoals A-ha, Bryan Adams en New Kids on the Block" tot grunge staples zoals "Alice in Chains, Pearl Jam, Stone Temple Pilots en Nirvana."

Haar laatste project, Chapters, put heel zwaar op haar persoonlijke ervaringen, mengt diepe emotionele resonantie met creatieve exploratie. “Het leven in het algemeen,” zegt Conchis als ze wordt gevraagd naar de inspiratie voor het album. “Ik ging door moeilijke tijden - burn-out en daarna chronische vermoeidheidssyndroom. Voordat dat, had ik al lang worstelingen met mijn energieniveaus. Ik ben altijd aangetrokken tot de menselijke psychologie en hoe mensen handelen, dus dat is mijn belangrijkste inspiratie.”

"Ik realiseerde me dat het over levenskeuzes ging, zoals niet moeder worden en me afvragen of dat de juiste beslissing was."

Het album is geen gemakkelijke luisterervaring. Conchis begrijpt dit, maar ze hoopt dat de luisteraars die verbinding maken met haar muziek troost zullen vinden in zijn ruwheid. „Ik wil gewoon dat iedereen echt en kwetsbaar is”, zegt ze. „Ik weet niet of ik een specifieke boodschap heb, maar ik hoop mensen met eerlijkheid aan te raken.” Dit geldt vooral voor haar lead-single, “Cray Cray,” een track die ze niet eens zelf koos. „Ik gaf mijn PR-bedrijf en label vrijheid om te kiezen. Ze kozen ‘Cray Cray’ voor mij. Het kwam bij me – gemakkelijk deze gekke melodie en vocale lijn popte net in mijn hoofd.

Terwijl Chapters “‘Cray Cray’ was het eerste nummer dat ik schreef sinds ik solokunstenaar werd, en het kwam heel gemakkelijk – bijna als een stroom van bewustzijn,” legt ze uit.

Haar creatieve proces voor het album was vloeiend en instinctief - of het nu een melodie, tekst of zelfs een drumbeat was. "Op dit album begon ik vaak met synth- en drumpatronen, voegde ik vervolgens demo-voogels toe en bouwde de teksten daaruit."En toen haar chronische ziekte het onmogelijk maakte om fysiek muziek te maken, adapteerde ze, samen te stellen twee toekomstige albums in haar hoofd. "Toen ik ziek werd, kon ik niet eens naar muziek luisteren of mijn computer openen.

Conchis omarmt ook mysticisme en symboliek in haar visuele werk, vindt inspiratie in tarotkaarten en de elementen. "Voor dit album maakte ik mijn eigen tarotkaarten omdat The Magus Ze legt uit hoe deze keuze verbindt met haar creatieve identiteit: “Ik ben ook een fan van symbolisme en minimalistisch ontwerp, en als kunstdirecteur wilde ik mezelf uitdagen om een minimalistische versie van tarotkaarten te maken, die meestal erg rijk zijn aan details.”

"I think vulnerability pays off."

Kijkend naar de toekomst, werkt Conchis al aan haar volgende twee albums, waarbij ze haar werk ziet als een trilogie. “Ik denk dat het een trilogie zal zijn. Ik weet niet of ik de elementen samples weer zal gebruiken, maar ik wil dat alle drie albums mijn ziekte, mijn reis, en mijn reflecties op het leven vertegenwoordigen.”

Ondanks de anonimiteit en duisternis die ze vaak onderzoekt in haar kunst, ziet Conchis haar werk als een manier om iets eerlijks en echt aan haar publiek te bieden. Kwetsbaarheid is haar kracht, en het is door deze ruwheid dat ze hoopt dat haar muziek haar thuis zal vinden bij degenen die het het meest nodig hebben. Cray Cray, dus ik denk dat kwetsbaarheid zijn vruchten afwerpt.”

Wil je meer weten over Conchis? Lees 20 vragen met PopFiltr.