In "THE FIRST TIME," uitgebracht op 10 november, verkent The Kid Laroi de turbulenten van de liefde met 'WHERE DO YOU SLEEP?' en overweegt de complexiteit van het reïnitiatie van een verleden relatie in 'TOO MUCH'. Hoewel ze hun best doen, vallen de tracks kort, niet helemaal bereikend de diepe exploratie die ze nastreven.

We kunnen een deel van de verkoop ontvangen als je een product koopt via een link in dit artikel.
In "THE FIRST TIME," uitgebracht op 10 november, verkent The Kid Laroi de turbulenten van de liefde met 'WHERE DO YOU SLEEP?' en overweegt de complexiteit van het reïnitiatie van een verleden relatie in 'TOO MUCH'. Hoewel ze hun best doen, vallen de tracks kort, niet helemaal bereikend de diepe exploratie die ze nastreven.

In "THE FIRST TIME," uitgebracht op 10 november, verkent The Kid Laroi de turbulenten van de liefde met 'WHERE DO YOU SLEEP?' en overweegt de complexiteit van het reïnitiatie van een verleden relatie in 'TOO MUCH'. Hoewel ze hun best doen, vallen de tracks kort, niet helemaal bereikend de diepe exploratie die ze nastreven.

Beginnen met The Kid Laroi's "THE FIRST TIME" is gelijk aan het bladeren door een dagboek dat vol zit met de inkt van zelfreflectie en de groeipijnen die synoniem zijn met een leven dat in het harde licht van de openbaarheid wordt geleefd. Het album's overture 'SORRY' is een onbeschaamde kreet uit de frontlinies van de faam, Laroi's stem zwaar van de erkenning van zijn strijd, een voorbeeld daarvan zijn de regels, "Ik probeer niet gek te gaan maar ik heb al dit gewicht op me en ik wil gewoon wegrennen," die resoneren met iedereen die de druk van de verwachting heeft gevoeld.
Tracks als 'BLEED' en 'I THOUGHT THAT I NEEDED YOU' zijn Laroi's emotionele exorcismen die op muziek zijn gezet, rijk aan de pijn van een ziel die door de grilligheid van de liefde is geschokt. Versen als "nu zijn het weken sinds we elkaar spraken, had je moeder mijn kleren laten vallen, en ze probeerde me te troosten dat liefde komt en gaat," graven diep in de nasleep van een gefragmenteerd contact, waardoor 'BLEED' een track is die luisteraars zullen vasthouden tijdens de eenzaamheid van het verdriet.
The Kid Laroi toont zijn begrip van tegenstrijdige muzikale thema's door nummers als 'WHERE DO YOU SLEEP?' en 'TOO MUCH' te spelen. Het eerste, een herinnering aan de vaak chaotische reis van de liefde, en het tweede, een reflectieve overweging over de emotionele tol van het reïnitiatie van een verleden liefdesverhouding. Hoewel deze tracks potentieel hebben, missen ze soms de bijbehorende diepte in de productie om ze volledig te tillen.
Bovendien vinden we een bepaalde rauwheid in tracks als 'TEAR ME APART', waar de gestripte productie Laroi's emotieve zang zou moeten benadrukken. In plaats daarvan slaagt de gitaarbegeleiding, hoewel zacht, er niet in om de emotionele potentie van de tekst te bereiken. Dit idee wordt weerspiegeld in 'NIGHTS LIKE THIS', waar de overgang, bedoeld om spiritueel te zijn, wat valt, voelt meer storend dan verhelderend.
Samenwerkingen als 'CALL ME INSTEAD' met Robert Glasper en 'WHAT’S THE MOVE?' met Future en BabyDrill bieden glimpjes van Laroi's capaciteit om genres en stijlen te combineren. Deze samenwerkingen, vooral met Glasper, zijn opmerkelijk, maar ze kunnen het album niet alleen dragen en voelen als een glimmende façade over een constructie die meer stabiliteit nodig heeft.
Waar het album een onmiskenbare kloppend hart slaat is met de oprechte 'DESERVE YOU' en de nadenkende 'THE LINE' (feat. d4vd)—het is hier waar Laroi's schrijven het helderst schijnt. Ze bieden confessionele, intieme tekstuele intiemheid, maar Laroi's vocale uitvoering op deze tracks lijkt op zoek naar een muzikale anker, soms drijvend in de brede zee van de productie.
Narratief zoals 'WHAT WENT WRONG???' en de eerlijk hartelijke 'WHERE DOES YOUR SPIRIT GO?'—een aanstekelijke eerbetoon aan Juice WRLD—bieden een redemptieve knik naar Laroi's gave voor verhalen vertellen via rap. Echter, deze belovende momenten worden soms overschaduwd door een gevoel van thematische herhaling in plaats van evolutie.
Terwijl het album eindigt met 'KIDS ARE GROWING UP', sluit Laroi zijn memoires af met een empathische erkenning van zijn oorsprongen en de veranderingen die voortkomen uit het onvermijdelijke getij van het leven. Het is een waardige afsluiter die, hoewel bedoeld om de strik op dit collectief van levenshoofdstukken te knopen, zou kunnen profiteren van meer coherent verhaallijn vroeger in het album.
Alluderend aan een vocale dagboek, "THE FIRST TIME" biedt een transparante blik op The Kid Laroi's emotionele en artistieke reis. Het is duidelijk dat Laroi de kruispunten van pijn en genezing met de bedoeling van authenticiteit verkent. Hoewel deze bedoelingen, het album frequent op het randje van diepe diepte zweeft, voelt het vaak alsof het de oppervlakte van iets diep raakt zonder volledig in te duiken. Een combinatie van opstijgende bedoelingen en aardige realiteiten brengt dit ambitieuze project op een score van 5,5 uit 10—een poging tot grootse die de randen bereikt, maar niet altijd de sprong maakt.
The Kid LAROI "THE FIRST TIME" Nummerlijst:
Loremorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur.
Block quote
Ordered list
Unordered list
Bold text
Emphasis
Superscript
Subscript