Aaron Wyanski bréngt 'Schoenberg: Drei Klavierstücke, Op. 11' eraus

Aaron Wyanski, e bekannte Komponist, Pianist an Musekolog, dee zu Maine baséiert, setzt seng Erfuerschung an seng Hommage un de groussen Komponist Arnold Schönberg mat enger neier Trilogie vun Wierker fort, déi SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11. Fasziniert vu Schönberg sengen Kompositioune zanter enger jonker Zäit an sengem Konzept vun der Atonalitéit, ass dat Wyanski seng drëtt Serie vun deepen Tauchen an dës Konzept iwwer dat Medium vum Jazz.

Haut als ee vun de bekanntste Musekstheoretiker an der Geschicht, gouf Schönberg seng Atonalitéitstheorie (obwuel hie sech net vill fir den eigentlechen Term interesséiert huet) an d'Struktur als ee vun de meescht einflussräiche op d'modern Musek betruecht, seng Kompositioune am Ufank vum 20. Joerhonnert hunn den Jazz, wéi mir en haut kenne, an bal all aner Genren, déi haut populär sinn, erméiglecht. Wann dir Dissonanz an eurer Musek vu aller Aart wëllt, ass Schönberg deen, dem mer danke sollt.

Obwuel déi meescht vun Schönberg sengen Kompositioune nach ëmmer am klassesche Stil an opgesat sinn, kann Aaron Wyanski d'Verbindung tëscht klassischer an Jazzmusek iwwer dës Konzept vun der Atonalitéit gutt spieren. Wann et ëm experimentelle Jazz an Jazz-Fusion geet, scheint et, wéi wa Wyanski dat Konzept wierklech op d'Prob sollt loossen. SCHOENBERG: Sechs kleine Klavierstücke, Op. 19, SCHOENBERG Suite Op. 25 an déi lescht SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 benotzt Wyanski seng Meeschterchaft vun der Atonalitéit an der Dissonanz, klassesch Kompositioun a Jazz, fir eng richteg nei Interpretatioun vum ale Meeschter sengem Visioun ze schafen.

D'Atonalmusik kollabéiert dat binär. Historesch sinn d'Konsonanzen theoretesch duerch d'harmonesch Overtone-Serie - d'physesch Phänomen, déi fir eis Wahrnehmung vun definéierter Pitch erméiglecht. De basale Baustein vun der tonaler Harmonie ass d'Triade, déi aus den éischt dräi verschidde Noten an der Overtone-Serie besteet. Mä Schoenberg argumentiert, datt, well tatsächlich all Noten an der Overtone-Serie präsent sinn, just méi weider an der Linie, ass de Differenz tëscht der Konsonanz an der Dissonanz nëmmen eng vun der Bezéiung - eng künstlech Grenze. Wéi bei de meeschte Binären, dës Kollaps offenbaart, datt d'Binär all déi ganze Zäit falsch war.

No der Iddi net nëmme vun Schönberg, mä och vun anere dissonante an experimentelle Kënschtler wéi Frank Zappa an Philip Glass, hunn Wyanski seng Kompositioune bal eng musique concrète-Feel, well si sech als disjointe Kompositioune weisen, déi sech och selwer zeréckschleisen. D'Kräizung vun all deene Schleefe crééiert dat "all Nouten sinn present"-Gefill, dat sou entscheedend fir déi dräi Kompositioune ass. SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 ass e Gedanken ausléisechs Lousen, mä ee, deen déi Komplexitéit vun der Musek, blo léist, an net mat Melodien oder Illusioune vun engem Kontinuum ofdeckt. Wann et hei e Kontinuum gëtt, ass et d'Infinity vun der Musek, an Wyanski wëll, datt mir se héieren.

‍SCHOENBERG: Drei Klavierstücke, Op. 11 ass elo eraus. Stream on Spotify.

Aaron has also released another Schoenberg release titled "Two Pieces: Op. 33 and 33B."