Album-Recensioun: D' 'Guts' vun Olivia Rodrigo – Spillen déi rau Wourecht vun der Teenage-Stardom

Olivia Rodrigo's zweet Album "Guts" kënnt mat der Welle vun der Erwartung, déi dir virgesinn hätt, vun engem Pop-Rettung - et ass en 39-Minutte-Tempest, eng Rock-Oper fir d'Instagram-Ära, déi an der Zeitgeist vun der jugendlecher Exuberanz an existenzieller Doom steet. Et ass en dekorative, zu Zäite diskordanter, Pageant, dee vun der gritty Diorama vun Rodrigo's perséinleche Schmierze gezunn ass, all an enger rosa Bubblegum-Verpakung mat engem punky Sneer.

True zu der Titel, "Guts" dispenséiert mat de sächséierte Schablounen an delves headfirst an d'Nitty-gritty. Rodrigo, déi kläerlech d'Storm vun der neier Berühmtheet gewiedert huet, hollt eng Joan Didion-äischt "All-American Bitch"-Haltung, déi duerch d'Album wistful Punk-Hymnen féiert, déi d'modern Madonna-Huren-Dichotomie mat beißender Lyrik verteidigen. "I'm grateful all the time / I'm sexy and I'm kind," deklaréiert si, all Behaaptung dropend mat engem Cheekiness an engem kompelléierende Sënn vun Ironie.

Deem emotionale Teleskop vun dësem Album konzentréiert sech op d'Melodram vun der Jugend, mä et ass an Rodrigo hirer geschéckter Liwwerung vun de Verse, wou hir wierklech Finesse opdaucht. Se ruff geeschterlech eraus: "All de Meedercher, déi ech gär hunn, sinn homosexuell," op dem opgereggte "Bad Idea Right?," an richt en theatralen Terrain op, deen tëscht de Geheichels vun enger John Hughes-Film an der Rambazius vun enger 90er-Joren-Grunge-Montage passt. "Guts" gëtt also d'Szene, an där Rodrigo High-School-Nihilismus a Pop-Punk-Gold spinnt.

De Single "Vampire" ass Rodrigo hirer vernichtende Kritik un enger Industrie, déi sech vu frësche Talent erniert, an verurtelt déi Parasiten vun hirem Stär, mat Zeilen, déi gläich Deeler viszeral a dramatesch sinn: "liewen an engem Schlass, gebaut op Leit, déi dir virginn, sech ëm ze pénken." De Track wellt mat Rodrigo hirer emotionale Intensitéit, an ass geeegent, fir aus de Lautsprecheren erausgeblast ze ginn, op enger Angscht-gefüllte Homecoming-Party, an faasst déi Ebbe a Flut vun Rodrigo hirer Erhiewung zu engem Megastar.

Géigent zu hirem pedagogesche Erbe, ass et keng Überraschung, datt Rodrigo mat engem dramatesche Flair operéiert, an déi d'Floorboard vun hirem Chevy opmacht, fir d'Guts vun hirem Ängscht ze weisen, op "Making the Bed", an déi gläichzäiteg d'Paradox vun hirem Liewen kristalliséiert, an déi hiren Dramen erreecht, mä hiren haudende Realitéit konfrontéiert - "I tell someone I love them just as a distraction / They tell me that they love me like I'm some tourist attraction."

"Guts" spillt net just op Rodrigo hir ale Hits; et zitt se duerch d'Prüfung an d'Diskussioun. An "Get Him Back!" gi seng Leiden eraus mat dem Charme vun enger Heem- Rockband. Tëscht Punk-Power-Akkorden an enger oniwwerwunnener Gen-Z-Snark weist se eng schäerf Kéier vu Verletzlecht, besonnesch wéi se ruff: "Ech sinn meng Papp seng Duechter, also kann ech héch maybe richtegen?"

D'Schläge vun der Liewe hëllefen net op, wéi eng Romanz ausenfällt. "Pretty Isn't Pretty" erzielt iwwer Rodrigo hir bannenzeg Krichszone, wou Kämpf mat dem eegenen Image wieren. Hir Confessionale sinn zärlech a viszeral: "Ech huall déi Kleeder kaaft, déi si mir gesot hunn, ze kafen / Ech hu engem dumme Modell nom Laanscht geloft, meng ganz Liewe laang," an deemno eng präzis Kommentar iwwer de Pressiounen, déi hir Industrie duerchzéien.

Ënner deem Tales vun Adversity glänzt Rodrigo hir schwaarzgetënten Humor. "Ballad of a Homeschooled Girl," mat sengem Gen Z Dating-Satiren, glänzt mat dem Pathos an der wry Wit vun enger jonker Starlet, déi vun den absurd Choreographie vun Hollywood-Sozialrituellen konfrontéiert gëtt. Et ass hei Rodrigo hir Fäegkeet als Schauspillerin an als agile Lyrikerin zitt e Lachen, och wa et mat sengem allzouverständlechem meta-Kommentar stécht.

Rodrigo erënnert un hire Virgänger; "Teenage Dream" benotzt deen heije Rush vun Katy Perry Nostalgie an Rodrigo hir ëmëttleg Iwwerleeungen iwwer d'Réifekeit an de mënschlechen Vorwäertsmarsch vun der Zäit. Swift hir Auswierkung ass an Rodrigo hirer Songwriting-DNA ze gesinn, déi Texter aus enger Palett vu perséinlechen Erfarungen zesummenstellt, déi sech op de Knochen vun hirer Botschaft reduzéieren an mat dem echoen Chouer vun der generationaler Ängscht resonéieren.

D'Album spillegt e puer Stécker fir all Mood-Swing vun der Adoleszenz. Mat Dan Nigro un der Produktiounsregie, sinn d'Sonics e silberplattéierte Karussell vu Genren, déi sech vu traumhaften Shoegaze-Atmosphären bis hin zu rattling Emo-Core zéien, an séchergestallten, datt all Lidd gallant mat senger eegener musikalescher Identitéit bewaffent ass.

Wéi "Guts" mat dem leschten Titel "Teenage Dream" zu enger Crescendo kënnt, seufzt Rodrigo mat dem Gewiicht vun enger weltmüdege Ingenue, wéi se froen, an zärlecher Falsett: "Wéini ginn ech ophalen, wieso wise bannen meng Joren ze sinn, an einfach just wise ze ginn?" Et ass hir Verletzlecht, hir onëmstänneg Ënnersich vu sech, an hir schäerf Verletzlecht, déi d'Luucht mat der Kraaft vun engem Koméit zerréisst, an Rodrigo als d'It-Girl vun der Zäitgeist, mat engem Talent fir geschärft Erzielen, kristalliséiert.

Iwwer "Guts," Olivia Rodrigo Et ass e Raum wou mir all begréissen sinn, mat ihr ze bréngen, an ze schreiwen, de Album als e Kierper vun der Aarbecht fir d'Rock-Opéra Hall-of-Fame a d'Playlist vun all Teenager Echo Chamber ze cementéieren.