De Gittarist an Auteur-Compositeur-Interprète vu NorCal Piet Dalmolen dévoile seng éischt Soloalbum Time Stands Still

Vun de kaliforneschen Nordküstefilmen, de "Emerald Triangle", weist de Gittarist/Sänger/Liddertexter PIET DALMOLEN mat Stolz TIME STANDS STILL, seng laang erwaart Solo-Debüt-Album, dat den 17. Januar 2025 erauskomm ass. Mat aacht eklektéschen Kompositiounen, resonéiert dëst Talsmann duerch eng ambitionéiert Mischung aus psychedeléschem Rock, soulfullem Jazz-Blues an Indie-Américana. Sech duerch d'Grondchemie vum Bass, der Batterie an verschiddene Keyboards duerchschlängelnd, kombinéieren de Piet seng prächtig Gittar an ënnerdréckte Gesang, fir en dicht a kraftvollen Schëff vu Fräiheet an Verwundbarkeet ze bilden.

Ee groussen Ingenieur vun Studio a Gittarist vun Session iwwer zwee Dekaden, huet Dalmolen an der Mëtt vun den 2000er Joren op nationalem Niveau getourné mat den Debüt vun der Jam Nucleus, an huet duerno mat villen nordkalifornesche Gruppen gespillt. Dee Deeg ass hien am DIY-Modus iwwer verschidde Rollen fir dëse perséinleche Projet vu Leidenschaft. Hie gouf vum Matt Engel um Keyboard, dem Tommy Fitzmaurice op der Batterie an dem Ian Taylor um Bass ënnerstëtzt, an TIME STANDS STILL gouf wärend e puer Sëtzungen am Joer 2023 an de Odyssey Studios, enger rustiker Scheier op enger Wiss mat Bléck op den Pazifik, opgeholl. Hei konnt de Piet Dalmolen sech ausschließlich op d'Kreativitéit an d'Leadership vun der Grupp konzentréieren, an nodeem d'Haaptspuer gesat goufen, huet hien nach Gittaren an Gesang zu sengem eegenen Universal Balance Studios zu Arcata a Kalifornien am Laf vun 2024 derbäigedunn.

Nodeem hien séier grouss perséinlech Ëmschwéng nach der Pandemie ausglach huet, an als neie begeisterter Surfer, huet de PIET DALMOLEN am Summer 2023 néideg Urlaub op Maui geholl. Dës Rees hat engergäisend op de Piet gewierkt an huet zu engem groussen Deel vun der Musek op TIME STANDS STILL gefouert. Dës intentiounal Sammlung weist e zögernden Dichter, deen aus den Préifungen an de Bewärungen vum Liewen Inspiratioun zitt an sech an der Mëtt vun den gloréisege Landschafte vun den hawaiianesche Säkres-inselen selwer entdeckt. De Piet huet zu Lahaina gewunnt, wéi dréchen Hurrikan-Wänn den berüchtegte Biergbrand bis an d'Stad gefouert hunn, an hien ass zu Fouss mat senger Gittar op dem Réck geflücht an huet sech schliisslech bis zum Fluchhafen gehitcht.

De PIET DALMOLEN hat déi lescht 15 Joer mat anere Gruppen gespillt an Cover-Versiounen interpretéiert, an och wa hien dankbar war, reegelméisseg ze spillen, war et eng laang Drécheperiode, wärend der hien seng eegen Musek net komponéiert huet. Hie fillt sech inspiréiert, erëm an d'Musek ze tauchen, an huet seng Traum-Mannschaft vu lokale Museker ausgesicht an huet alles an d'Wierk gesat.

"Éch wëllen meng Grupp fir hiren Talent, hir Ästhetik an hir déck Personnalitéiten", seet de Piet. "Je méi éch al ginn, desto méi schätzen éch et, d'ricchtig Leit ze hunn, op déi éch kann zounten an mat deenen éch mir wuel fillen kann, an glécklecherweis glawen si un meng musikalesch Visioun."

TIME STANDS STILL gouf vum PIET DALMOLEN geschriwwen, produzéiert, gemëscht a gemastert. Op dësem éischte Solo-Album weist de PIET DALMOLEN abstrakt Iwwerleeungen, déi mat Réflexiounen iwwer d'Léift, de Verloscht, d'Pappeshaff, d'Sterbléchkeet an nei Ufänk illustréiert sinn. Eng solid Kompositioun vu Lidder an enger analoger Ästhetik, déi ofgestreift ass, si ruppig Groove mat äerdleche Texturen a leckere Gittar-Aromen iwwerschütt, déi sösse Melodien flüsteren, déi Trénen an d'Aen treiben an d'Brust schwéier maachen. D'Musek, déi nom sismesche Wandel, Douerwellen a perséinlecher Entwécklung entstanen ass, zitt TIME STANDS STILL duerch eng grouss Emotiouns- an Tonalandschaft: vu Floyd-Äisdauen bis zu parfüméierter Prog-Improvisatioun, vu sprudelndem Surf-Rock, an touche vu villen Punkten tëscht deenen zwee.

De "Being"-Track déngt als lyresche Mëtt. De Piet huet den éischten Refrain op dem Balcon vun sengem Hotel geschriwwen, wéi hien op d'Arrivée vum Maui-Stuerm gewaart huet, an den zweeten Refrain wärend dem Heemfluch. "De schéine Gittar-Coda ass eppes, wat mir just um Mueres vun de Bränn kommen ass", seet de Piet, "éier mir eng Ahnung haten, wat sech ofspillen wier. An d'Schall vun de Welle sinn méi eegen Opnahmen vun der Rees, an net Stock-Schall. Et klangt mir poetesch, se sou intemporell op eng Plack opgeholl ze hunn, déi mir sou vill bedeit."