ماکس جاففی قصد دارد "ریدوکتیون وف مان" LP را در تاریخ 09.13.24 در وهیتید سیپولچری ریکوردس منتشر کند

درامر مکس جافه با یک آلبوم جدید انفرادی در 13.09.24 در وهیتید سیپولچری ریکوردس بازگشته است. شما ممکن است مکس را از کارش با دیو هارینگتون و پاتریک شیرویشی در آلبوم همکاری "سپیاک, مومینت" که در اوایل سال منتشر شد، بشناسید. نوآوری های جافه در درام حسی و مهارت های او به عنوان درامر به همکاری های غنی با یلدیر ونیس، JOBS و بسیاری دیگر منجر شده است. برای کار انفرادی خود در "ریدوکتیون وف مان"، جافه به عنوان درامر و آهنگساز عمل می کند - نوازنده ترومپت کریس ویلیامز (هکسه، پینک سییفو)، گیتاریست ویلل گریینی (تریگگیر)، و بیسیست / کیبوردیست جیسسی هیاسلی (سپیریتس هاوینگ فون) و ساکسیفونیست سابق یلدیر ونیس مت نلسون (GRID، فلیینگ لوتتینباچیرس)، نوازنده ساکسیفون تنور ناتانیل مورگان (هیلادو نیگرو) و نوازنده چند ساز لوسیا ویتکووا را از طریق یک سری جلسات импровیزاسیون که بعداً به این رکورد تبدیل شدند، هدایت می کند. نتیجه هم ساختاریافته و کاملاً آزاد است و به آهنگسازی در حین پرواز جافه و ویرایش قضاوتگرایانه او انطباق می یابد.

ماکس جاففی برنامه ریزی برای ایجاد یک آلبوم برای یادآوری دهه ای که او در نیویورک زندگی می کرد و در حالی که ریدوکتیون وف مان را ثبت می کرد، برنامه ریزی نمی کرد. ریدوکتیون وف مان به عنوان یک الگو پیشگیری کننده عمل می کند و مسیر موسیقی جاففی را در نیویورک دنبال می کند - یک فرآیند تبدیل شدن به زبان های موسیقی و فرهنگ های مختلف به طور همزمان، به جای آموزش خطی یک موسیقار MFA (که جاففی نیز است).

به‌عنوان یک کاربر اولیه از فناوری مجموعه درام سینسوری پیرکوسسیون، جافه در حال گسترش مجموعه درام به قلمروهای صوتی-یکسکیتینگ است. هنگامی که تمرین هنری او با SP توسعه یافت، او احساس کرد که رابطه او با این فرآیند به بن‌بست رسیده است. با توجه به اینکه قبلاً از سیستم حسگر به‌عنوان一种 راه برای فعال کردن و دستکاری نمونه‌ها (اولین شواهد این فرآیند را می‌توان در گیانت بیات 2019 مشاهده کرد) استفاده کرده بود، جافه تصمیم گرفت ریدوکتیون وف مان را به‌عنوان一种 چالش برای خود و محدودیت‌های فناوری نوپا ضبط کند.

دعوت به شرکت در برنامه ریسیدینکی موسیقی پیونییر وورکس فرصتی را برای صرف یک ماه، در ژوئیه 2021، برای این اهداف خلاقانه فراهم کرد. مکس نوازنده ترومپت کریس ویلیامز (هکسه، پینک سییفو)، گیتاریست ویلل گریینی (تریگگیر)، و بیسیست / کیبوردیست جیسسی هیاسلی (سپیریتس هاوینگ فون) را برای یک سری جلسات اصلی دعوت کرد؛ ساکسیفونیست سابق یلدیر ونیس مت نلسون (GRID، فلیینگ لوتتینباچیرس)، نوازنده ساکسیفون تنور ناتانیل مورگان (هیلادو نیگرو) و نوازنده چند ساز لوسیا ویتکووا در جلسات اضافی برای импровیزاسیون و ضبط آنچه که به ریدوکتیون وف مان تبدیل شد، پیوستند. جافه یک "رویداد" را با استفاده از درام حسی فعال می کرد که بازیکنان به آن از طریق импровیزاسیون پاسخ می دادند. جافه سپس خروجی گروه را در زمان واقعی پردازش و دستکاری می کرد - درام زدن با یک دست، آهنگسازی با دست دیگر.

این رویکرد لحظه‌ای به جافه اجازه می‌دهد تا ملاقات‌های اتفاقی و آتش‌بازی‌های لحظه‌ای نوازندگان را که به یکدیگر و از یکدیگر الهام می‌گیرند، به‌صورت緊编 ترکیب کند و پنج ترکیب ایجاد کند که به‌جای یک مجموعه یمپروویساتیونس مجزا، مانند جهانی در حال خلق به نظر می‌رسند. ریدوکتیون وف مان یک آلبوم است که با اطمینان در بین ترکیب و импровизация، جاز و موسیقی الکترونیکی تجربی، ضبط شده در NYC و به پایان رسیده در لس آنجلس وجود دارد.

این "میان" زندگی جافه را به بسیاری از جهات منعکس می کند. به دنیا آمده شده با یک مادر کره ای که در هنگ کنگ بزرگ شده بود و یک پدر یهودی، و در یک حومه سفید اکثریت خلیج، جافه احساس می کرد که به فرهنگ های اقلیت والدینش متصل نیست. به همین ترتیب، در خلیج، جافه زیر فرهنگ های موسیقایی را به عنوان آنها در دسترس خود قرار داد: جاز، بریکور، پانک هاردکور، موسیقی الکترونیکی تجربی، همه آنها پرشگرهای شکل دهنده به حرفه موسیقایی او بودند. مکس در گروه نویز راک JOBS، به عنوان بخشی از امیرتا کیدامبی یلدیر ونیس و به عنوان درامر زنده برای هنرمند EDM چرومی سپارکس نواخته است.

در حالی که این بیانات مختلف نشان دهنده جستجوی ماکس برای خرید صوتی کشف کننده است، آن را به مدرسه در نیو سچوول فور جازز در نیویورک که فکر خود را در مورد جایگاه خود را در موسیقی تغییر داد. دسترسی به افسانه ها مانند ویلیام پارکر و جری هیمینگوی به جاففی اجازه داد به تجربه ارتباطات معنوی بین صحنه های به طور عمده پکن متمرکز او در و جهان ژاز متمرکز نیویورک که او در آن غرق شده بود. در یک رویداد تشکیل دهنده، ماکس در معرض رویداد آزاد جاز به ضربه - انرژی بیشتر از دقت متمرکز شده است. این اجازه داد او را به راه اندازی تجربه نیویورک خود در شرایط مشابه، که وجود دارد که بین وجود دارد و از طریق بیهوده حواس موسیقی.

ریدوکتیون وف مان از همان انرژی‌ها تغذیه می‌کند. انرژی‌ای که از импровизация جمعی به ابزارهای ترکیبی جافه و برعکس جریان دارد، یک گروو را به‌تصویر می‌کشد که در زیر صدا جریان دارد - یک چیز حیاتی سوم که نه ماکس جاففی و نه نوازندگان است - این صدا از شهر نیویورک است که یک گروو دیگر را از طریق سیستم عصبی موسیقی شنونده می‌زند.