سم مور، مرد افسانه ای روح - برنده گرمی، عضو اولیه تالار مشاهیر راک - در سن ۸۹ سالگی درگذشت

سم مور، مرد افسانه ای روح، امروز صبح در کورال گیبلز، فلوریدا درگذشت. او ۸۹ سال داشت. کاوسی مرگ او عوارض پس از جراحی بود.

مور با صدای تنور特ایپیک خود که به وضوح از طریق هر آهنگی که اجرا می‌کرد، بالا می‌رفت، نیمی از دوئت برنده گرمی سام و دیو در دهه 1960 بود. اجرای فوق‌العاده آنها شامل "انسان روح"، "نگه دارید من می‌آیم"، "من از شما تشکر می‌کنم" و بسیاری دیگر بود. سام و دیو در سال 1992 به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شدند.

سامویل داوید مووری

۱۹ مهر ۱۳۱۴ - ۲۱ دی ۱۴۰۳

سام در سال ۱۹۳۵ به دنیا آمد و در محله های اوورتاون و لیبرتی سیتی میامی بزرگ شد. سام در کلیسا شروع به آواز خواندن کرد. سام کوک او را شنید و فکر کرد که مور به عنوان جایگزین مناسب برای او به عنوان خواننده اصلی در گروه گاسپل تی سوول ستیرریرس خواهد بود. شب قبل از اینکه برای رفتن به شیکاگو و پوشیدن لباس های صحنه و پیوستن به گروه آماده شود، به نیغتبیات رفت و جکی ویلسون را اجرا دید. سام فهمید که می خواهد به جای گاسپل حرفه ای مانند جکی، پاپ بخواند و به تنهایی کار کند. او به عنوان مجری آواز و میزبان نمایش استعداد در کلوب کینگ و' هیارتس شد. در آنجا با دیو پراتر، یک نانوا محلی که برای نمایش استعداد باشگاه تست داد، ملاقات کرد. جادوی صحنه导致 تشکیل این دو نفر شد.

استیو آلامو افسانه ای در حال تحصیل در دانشکده پزشکی دانشگاه میامی بود و با گروه کاور خود به عنوان گروه افتتاحیه برای سم و دیو در اجراها شرکت می کرد. او آنها را به استودیو برد و اولین نیم دوجین آهنگ آنها را ضبط کرد که به دست هنری استون و TK ریکوردس رسید. مدیر سم و دیو، جانی لوملو، از دخالت هنری استون راضی نبود و اصرار داشت که هنری همه ضبط های اصلی را به موریس لوی و شرکتش روولیتتی ریکوردس تحویل دهد.

احمت ارتگون، تام داود و جری وکسلر از آتلانتیک رکوردز، سام و دیو را در اواخر سال 1964 در کینگ او هارتز دیدند، جایی که آنها به شهرت محلی رسیده بودند. در سال 1965 آنها با آتلانتیک رکوردز امضا کردند و بقیه تاریخ موسیقی است. جری وکسلر دوئت را به شعبه تولید جنوبی آتلانتیک، استکس رکوردز، وام داد. آنها با آیزاک هیز و دیوید پورتر آشنا شدند. آنچه در پی آمد، یک رشته از هیت‌ها و شهرت بین‌المللی بود. سام و دیو इतनا مورد احترام بودند که از بین معدود ستاره‌هایی بودند که برای اجرای کنسرت یادبود مارتین لوتر کینگ جونیور در سال 1968 در مدیسن اسکوئر گاردن دعوت شدند. سام از مدت‌ها قبل از دکتر کینگ حمایت می‌کرد.

این دو در سال ۱۹۷۰ از هم جدا شدند. اندکی بعد، سام با آتلانتیک قرارداد امضا کرد و آلبوم انفرادی خود را با تولیدی از کینگ کرتیس و همراهی دونیه هاتاوی و آرهتا فرانکلین در پیانو به عنوان هنرمندان مهمان ضبط کرد. کینگ کرتیس در ۱۳ آگوست ۱۹۷۱ به قتل رسید، آلبوم کامل شد اما وکسلر تصمیم گرفت آلبوم را کنار بگذارد و سام را از آغاز کار انفرادی خود محروم کند. سام با دیو برای چند سال در اواخر دهه ۱۹۷۰ دوباره متحد شد و در سال ۱۹۸۲ در شب سال نو در کلوب 老 والدورف بیل گراهام در سان فرانسیسکو به طور دائم از هم جدا شدند. سام پس از آشنایی با هروئین توسط لیتل ویلی جان در اوایل دهه ۱۹۶۰ با اعتیاد به هروئین مبارزه کرد. سام و همسرش، جویس، استفاده از مواد مخدر خود را بعداً در یک تاریخ شفاهی نوشته توسط دیو مارش و در مستندی با دی ای پنه‌بیکر و کریس هگدوس به نام "فقط قوی ها زنده می مانند" بازگو کردند.

دهه ۷۰ اما نه تماما اخبار بد بود. به لطف دن آیکروید و جان بلوشی که ترانه “سوول مان,” را به عنوان برادران بلوز در برنامه “ساتوردای نیغت لیوی” اجرا کردند، دوباره علاقه به موسیقی، ظاهر و رقص ورزشی این دو نفر ایجاد شد.

سام در سال 1982 با جویس مک‌رای ازدواج کرد که به عنوان مدیر و حامی او درآمد. در حالی که FDA و NIDA آزمایش‌های بالینی داروی ضد افیونی نالترکسان را که گیرنده‌های افیونی در مغز را مسدود می‌کند، انجام می‌دادند، جویس能够 سام را به برنامه وارد کند و او را از مرگ ناشی از اعتیاد به هروئین نجات داد. جویس تمام اعتبار را به آنچه او یک خدا-چشمک می‌نامد، می‌دهد و سام یک حرفه انفرادی مشهور آغاز کرد.

در طول سال ها، سم به یک اجراکننده اصلی در مرکز کندی تبدیل شد. او برای شش رئیس جمهور - جیمی کارتر، جرج بوش، بیل کلینتون، جرج دبلیو بوش، باراک اوباما و دونالد ترامپ - اجرا کرد. در تولد ۵۰ سالگی دن آیکروید، سم با کلینتون که ساکسیفون را برای همراهی با او می نواخت، اجرا کرد. او همچنین برای باراک اوباما در کاخ سفید اجرا کرد.

بروس اسپرینگستین بیش از یک بار با افتخار و غرور سام را به عنوان "بزرگترین خواننده روح زنده در سیاره!" معرفی کرد. اسپرینگستین از او خواست تا در آلبوم “هومان تووچ” خود بخواند و دوباره در سال 2023 در مجموعه‌ای از کاورهای آراندبی (با نام “ونلی تی سترونگ سورویوی”) او را دعوت کرد.當 تالار مشاهیر راک اند رول 25 سالگی خود را در مدیسن اسکوئر گاردن جشن گرفت، اسپرینگستین سام را با تشویق زیادی معرفی کرد.

مور همچنین یک مدافع صریح حقوق اجراکنندگان بود. با همسرش، او اغلب در واشنگتن برای دریافت حق امتیاز برای اجراکنندگان در رکوردهای پخش شده در رادیوهای AM و FM شهادت داد. این موضوع هنوز توسط کنگره حل نشده است. سام گفته است که این پول برای خود او، همکارانش و هر هنرمند ضبط کننده آمریکایی که موسیقی آنها در رادیوهای AM / FM و در سراسر جهان پخش می شود، زندگی تغییردهنده خواهد بود. همه کشورهای دیگر که به نمایندگی از هنرمندان، از جمله آمریکایی ها، جمع آوری می کنند، به دلیل عدم взаимیت، هیچ یک از حق امتیازهای پخش جمع آوری شده را پرداخت نمی کنند. (فقط آهنگسازان و ناشران از پخش در رادیو پرداخت می شوند.) سام در مورد این موضوع بسیار علاقه مند بود.

میراث سام به عنوان یک هنرمند انفرادی زمانی که سرانجام能够 آلبوم کینگ کرتیس، “پلینتی گوود لووینگ,” را در سال ۲۰۰۲ بازیابی و منتشر کند، تثبیت شد. این آلبوم با چهار ستاره نقد شد. هرتگون و وکسلر به طور عمومی ابراز پشیمانی کردند که آن را最初 منتشر نکرده اند. در سال ۲۰۰۶، سام با اولین آلبوم خود در سی سال، ‘وویرنیغت سینساتیونال,’، که با ویژگی های اسپرینگستین، استینگ، بون جووی و یک کهکشان از ستارگان دیگر با تولید رندی جکسون از امیریکان یدول، به طور پیروزمندانه بازگشت. او برای یک جایزه گرمی با بیلی پرستون برای دوئت "یوو اری سو بیاوتیفول" نامزد شد. او مانند همیشه به برنامه دیوید لترمن، برنامه امشب و همه برنامه های صبحگاهی خوش آمد گفته شد.

در سال‌های اخیر، سام یک جایزه ویژه شایستگی برای دستاوردهای مادام‌العمر از گرمی‌ها دریافت کرد. او همچنین تا زمان همه‌گیری به طور منظم اجرا می‌کرد. صدای او اخیرا در یک آگهی استارباکس با نسخه سام و دیو از "نگه دارید من می‌آیم" شنیده شد. او اغلب برای اجرای مراسم‌های پرزور و معتبر دعوت می‌شد. برای مثال: آره‌تا فرانکلین از او خواست تا در مراسم خاکسپاری خواهرش، خواننده ارما فرانکلین، بخواند. ادی مورفی از سام خواست تا در مراسم جایزه مارک توین در مرکز کندی اجرا کند.

همدردی با جویس، دخترش میشل، و نوه هایش تاش و میشا. گفتن اینکه سم بسیار缺 خواهد شد، کم گفتن است. سم هرگز از ضبط موسیقی دست برنداشت. او در حال کار بر روی یک آلبوم گاسپل با رودی پرز به مناسبت مادرش بود. صدای سم وẫن سالم بود. این یک ابزار فوق العاده بود که می دانست هدیه ای از خدا است و به انسان های برتر داده شده است.