U2

در سال 1976، در دوبلین ایرلند، یک درامر جوان به نام لری مولن جونیور یک اطلاعیه را در تخته اعلانات دبیرستان خود منتشر کرد و از موسیقیدانان خواست تا یک گروه را تشکیل دهند. پاسخ به این اطلاعیه منجر به تشکیل یک گروه شد که最初 به نام Feedback شناخته می شد و شامل پل هوسون (بونو) در وکال، دیوید اوانس (اج) در گیتار، آدام کلایتون در بیس و دیک اوانس، که بعداً گروه Virgin Prunes را تشکیل داد، می شد. این گروه در ابتدا بر روی پوشش ترانه های Beatles و Rolling Stones متمرکز بود. در سال 1977، آنها نام خود را به Hype تغییر دادند و پس از خروج دیک اوانس، سرانجام نام U2 را انتخاب کردند.

اولین موفقیت قابل توجه آنها در سال 1978، در سال آخر دبیرستان، زمانی که در یک مسابقه استعداد یابی由 Guinness حمایت کردند، به دست آمد. جایزه این مسابقه برای تأمین بودجه اولین دموی آنها استفاده شد. با وجود این موفقیت اولیه و به دست آوردن پل مک گینس به عنوان مدیر آنها، U2 برای به دست آوردن جایگاه در صنعت موسیقی با مشکل مواجه شد. آنها حتی در یک آزمون با CBS Records شکست خوردند. با این حال، شانس آنها با انتشار اولین آلبوم EP خود، "U2 Three"، در سال 1979 تغییر کرد. این آلبوم فقط در ایرلند در دسترس بود، اما توانست رتبه اول را در جدول های ملی به دست آورد.

در سال 1980، U2 با Island Records قرارداد امضا کرد و اولین آلبوم خود، "پسر"، را با تولید استیو لیلی وایت منتشر کرد. این آلبوم از صدای غالب پس از پانک فاصله گرفت و شامل ترکیبات جوّی و تیز بود. این آلبوم در ایالات متحده موفق شد و در اوایل سال 1981 به رتبه 70 برتر آمریکا رسید. گروه از آلبوم با تورهای بی امان حمایت کرد، از جمله کنسرت های باز برای Talking Heads. آلبوم دوم آنها، "اکتبر"، که در پاییز 1981 منتشر شد، به رتبه 20 برتر بریتانیا رسید و شهرت رو به رشد آنها را تثبیت کرد.

سومین آلبوم U2، "جنگ"، که در سال 1983 منتشر شد، یک نقطه عطف قابل توجه بود. این آلبوم که دوباره توسط لیلی وایت تولید شده بود، به وضوح سیاسی بود و شامل ترک هایی مانند "یکشنبه خونین" و "روز سال نو" بود. این آلبوم در رتبه اول جدول های انگلستان قرار گرفت و آنها را به ارنا در ایالات متحده ارتقا داد. اجرای آنها در کنسرت Live Aid در سال 1985 آنها را به ستاره های جهانی تبدیل کرد و صحنه را برای آلبوم بنیادین آنها در سال 1987، "درخت جاشوا"، آماده کرد.

"درخت جاشوا"، که توسط برایان انو و دانیل لانوآ تولید شده بود، هم از نظر تجاری و هم از نظر انتقادی یک بمب بود. این آلبوم شامل هیت های برتر مانند "با یا بدون تو" و "هنوز آنچه را که جستجو می کنم پیدا نکرده ام" بود. موفقیت این آلبوم इतनا زیاد بود که در عرض 28 ساعت پس از انتشار در انگلستان به رتبه پلاتین رسید و اولین هیت شماره یک آمریکا گروه شد. U2 این کار را با آلبوم و فیلم "Rattle & Hum" در سال 1988 دنبال کرد، که尽管 از نظر تجاری موفق بود، اما بررسی های مختلط را به دست آورد.

دهه 1990 شاهد بازسازی خود U2 از نظر موسیقی بود. آلبوم آنها در سال 1991 "Achtung Baby" که در برلین ضبط شد، یک جدایی از صدای قبلی آنها بود و عناصر موسیقی الکترونیک و رقص را دربر می گرفت. این آلبوم آهنگ های مشهوری مانند "Mysterious Ways" و "One" را به همراه داشت و با تور Zoo TV که یک نمایش چند رسانه ای بود و شامل یک صحنه پر از تلویزیون ها، ماشین های معلق و تلفن های سلولی بود، حمایت شد.

در سال 1997، U2 آلبوم "Pop," را منتشر کرد که بیشتر در موسیقی الکترونیک غوطه ور شد، اما در مقایسه با کارهای قبلی آنها یک ناامیدی تجاری بود.

پس از انتشار "همه چیز که نمی توانید پشت سر بگذارید" در سال 2000، U2 به تور Elevation رفت، که به یکی از پردرآمدترین تورهای آن سال تبدیل شد. این آلبوم خود یک موفقیت تجاری و انتقادی بود و چندین جایزه گرمی را به دست آورد و U2 را به عنوان یک نیروی غالب در موسیقی راک دوباره تثبیت کرد. این گروه با انتشار "چگونه یک بمب اتمی را از بین ببریم" در سال 2004، که همچنین تحسین انتقادی و موفقیت تجاری را به دست آورد، از این کار حمایت کرد. این آلبوم چندین جایزه گرمی را به دست آورد، از جمله آلبوم سال و ترانه سال برای "ometimes You Can't Make It on Your Own."

در سال 2005، U2 به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد و میراث خود را بیشتر مستحکم کرد. آنها به طور گسترده تور برگزار کردند و تور Vertigo آنها در سال های 2005-2006 به پرفروش ترین تور در آن زمان تبدیل شد. درآمد تور 389 میلیون دلاری آن را به دومین تور موفق در تاریخ تبدیل کرد و نشان دهنده جذابیت مداوم آنها به عنوان یک گروه زنده بود.

گروه در سال 2006 به استودیو بازگشت و最初 با تهیه کننده ریک روبین合作 کرد. با این حال، مواد این جلسات در نهایت لغو شد و U2 به همکاری های طولانی مدت خود با برایان انو، دانیل لانوآ و استیو لیلی وایت برای آلبوم "No Line on the Horizon" در سال 2009 بازگشت.尽管 این آلبوم بررسی های مثبتی را به دست آورد، اما نتوانست یک هیت رادیویی بزرگ تولید کند. با این حال، تور بعدی 360 به پردرآمدترین تور کنسرت در تاریخ تبدیل شد و شهرت گروه را به عنوان یک گروه زنده必ادار تثبیت کرد.

در سال 2011، بونو دچار یک دیسک کمر شد و به عمل جراحی اضطراری کمر نیاز داشت و این导致 به تعویق انداختن دومین بخش تور 360 شد. در این دوره، بونو و اج نیز بر روی موسیقی برای موزیکال برادوی "Spider-Man: Turn Off the Dark" کار کردند، که در ژوئن 2011 افتتاح شد.尽管 این موزیکال بررسی های مختلطی را به دست آورد، اما از نظر تجاری موفق بود و انعطاف پذیری گروه را نشان داد.

U2 به استودیو بازگشت تا بر روی سیزدهمین آلبوم استودیویی خود، "ترانه های بی گناهی"، که در سال 2014 منتشر شد، کار کند. این آلبوم به طور خودکار به کتابخانه هر کاربر iTunes دانلود شد، حرکتی که منجر به ایجاد بحث قابل توجهی و تبلیغات منفی شد. با وجود این عقب گرد، گروه به تور و کار بر روی مواد جدید ادامه داد و "ترانه های تجربه" را در سال 2017 منتشر کرد. این آلبوم به عنوان یک قطعه همراه با "ترانه های بی گناهی" عمل می کرد و بررسی های عموماً مطلوب را به دست آورد.

در سال 2023، U2 با انتشار "ترانه های تسلیم"، آلبومی که شامل نسخه های بازآفرینی شده 40 ترانه از کاتالوگ گسترده آنها بود، گام جسورانه ای برداشت. هر یک از اعضای گروه 10 ترک را انتخاب کردند و یک بازنگری عمیقاً شخصی از حرفه پر افتخار خود ارائه داد. این انتشار همراه با یک فیلم مستند در دوبلین، که شامل فیلم های منتشر نشده، مصاحبه ها و یک اجرای ویژه توسط بونو و اج بود.

یکی از پربارترین رویدادهای تاریخ اخیر U2، اقامت آنها در Sphere Residency است. این اقامت نه تنها یک مجموعه کنسرت بلکه یک تجربه یimmersiv است که هدف آن بازتعریف آنچه که می تواند یک رویداد موسیقی زنده باشد. با استفاده از فناوری پیشرفته، اقامت Sphere Residency قول یک تجربه چندحسی را می دهد که نه تنها موسیقی بلکه یک نمایش بصری بی نظیر را ارائه می دهد. این گواهی بر تلاش مداوم U2 برای نوآوری و تعهد آنها به ارائه دادن چیزی فوق العاده به طرفداران خود است.