شریل کراو

به دنیا آمده 11 فوریه 1962، در شهر کوچک کنت، میسوری، شریل سوزان کرو به یکی از چهره های تأثیرگذار در صنعت موسیقی تبدیل شد. دختر وندل و برنис کرو، شریل به موسیقی در سن幼 معرفی شد. پدرش، وکیلی و نوازنده труپت، و مادرش، معلم پیانو، در او علاقه ای به موسیقی ایجاد کردند. با دو خواهر بزرگتر، کتی و کارن، و یک برادر کوچکتر، استیون، خانه کرو اغلب با ملودی ها و هارمونی ها پر بود.

معرفی رسمی شریل به موسیقی با درس های پیانو در سن 6 سالگی آغاز شد. در 13 سالگی، او گیتار را در دست گرفت و پایه ای برای آینده خود به عنوان یک خواننده-ترانه سرا گذاشت. مسیر آکادمیک او به دانشگاه میسوری در کلمبیا ختم شد، جایی که او در ترکیب موسیقی، اجرا و آموزش تخصص داشت. در طول سال های دانشگاه، او با یک گروه محلی به نام "Cashmere" اجرا کرد. پس از فارغ التحصیلی در سال 1984، او به عنوان یک معلم موسیقی در یک مدرسه ابتدایی در سنت لوئیس مشغول به کار شد.

با این حال، جذابیت صنعت موسیقی او را فرا خواند و در اواخر دهه 1980، کرو به لس آنجلس نقل مکان کرد. او کار حرفه ای خود را با خواندن جینگل برای کمپین های تبلیغاتی آغاز کرد، شغلی که مهارت های вокال او را تیز کرد. بزرگترین فرصت او زمانی بود که به عنوان خواننده پشتیبان در تور جهانی "Bad" مایکل جکسون در سال های 1987-1989 اجرا کرد. این 노출 درهای همکاری با چهره های سرشناس صنعت مانند استیوی واندر و بلیندا کارلایل را برای او باز کرد.

1993 نقطه عطفی در carrera کرو بود با انتشار آلبوم首 "Tuesday Night Music Club". این آلبوم، یک تلاش مشترک با گروهی از موسیقیدانان و ترانه سرایان، یک موفقیت تجاری بود، که با تک آهنگ "All I Wanna Do" پیش رفت. ویبره آرام و کوروس جذاب این ترک با شنوندگان هماهنگ شد و به کرو سه جایزه گرمی، از جمله رکورد سال، اعطا کرد.

آلبوم خودعنوان او در سال 1996 یک صدا más بالغ را به نمایش می گذاشت، با ترکیب عناصر راک، فولک و کانتری. ترک هایی مانند "If It Makes You Happy" و "Everyday Is a Winding Road" موقعیت او را به عنوان یک هنرمند قابل احترام در صنعت تثبیت کردند. موفقیت آلبوم با دو جایزه گرمی دیگر بیشتر مستحکم شد.

با پیشرفت دهه 1990، موسیقی کرو تکامل یافت و تجربیات شخصی و منظر اجتماعی-سیاسی در حال تغییر را منعکس می کرد. آلبوم 1998 او، "The Globe Sessions"، گواهی بر رشد او به عنوان یک هنرمند بود و به темاهای عشق، از دست دادن و درون نگری می پرداخت. این آلبوم تحسین گسترده ای را به دست آورد و به او یک گرمی دیگر برای بهترین آلبوم راک اعطا کرد.

در اوایل دهه 2000، کرو به تولید هیت های رده بندی ادامه داد. آلبوم 2002 او، "C'mon, C'mon"، ترک الهام بخش "Soak Up the Sun" را در خود داشت، تریکی که برای بسیاری در آن دوره به یک سرود تبدیل شد. همکاری با هنرمندانی مانند استینگ و کید راک انعطاف پذیری او و توانایی او در فراتر رفتن از ژانرها را به نمایش می گذاشت.

سال 2006 برای کرو یک سال چالش برانگیز بود. او در فوریه تحت جراحی سرطان پستان قرار گرفت و پس از آن تحت درمان رادیوتراپی قرار گرفت. این نبرد شخصی با سرطان نه تنها دیدگاه او را نسبت به زندگی تغییر داد، بلکه تعهد او را به حمایت از بهداشت نیز عمیق تر کرد. او به یک مدافع صریح تشخیص زودرس تبدیل شد و به طور منظم از پلتفرم خود برای افزایش آگاهی در مورد اهمیت معاینات بهداشتی منظم استفاده می کرد.

شریل همچنین با سازمان‌هایی مانند شورای دفاع از منابع طبیعی، در تلاش برای افزایش آگاهی در مورد گرمایش جهانی همکاری کرد.

در سال 2008، کرو با انتشار "Detours" یک انحراف موسیقایی قابل توجه داشت. این آلبوم به شدت شخصی بود و تجربیات او با سرطان، جدایی اش از دوچرخه سوار لنس آرمسترانگ و دیدگاه هایش در مورد شرایط سیاسی آن زمان را منعکس می کرد. ترک هایی مانند "Love Is Free" و "Shine Over Babylon" همintrospective و هم آگاهانه اجتماعی بودند و رشد کرو را به عنوان یک ترانه سرا برجسته می کردند.

سال های بعدی شاهد آزمایش کرو با سبک موسیقایی اش بود. در سال 2010، او "100 Miles from Memphis" را منتشر کرد، آلبومی که به ریشه های میسوری اش ادای احترام می کرد و عشق او به سول و آر اند بی را به نمایش می گذاشت. این آلبوم، اگرچه از صدای راک محور خود فاصله گرفته بود، گواهی بر انعطاف پذیری او و قدردانی عمیق او از ژانرهای موسیقایی مختلف بود.

2013 نشانه başka یک تغییر مهم بود زیرا کراو با "Feels Like Home" به جهان موسیقی کانتری وارد شد. با همکاری با بزرگان کانتری مانند برد پیزلی و وینس گیل، این آلبوم یک اشاره به میراث جنوبی او بود. ترک‌هایی مانند "Easy" و "Waterproof Mascara" هم برای طرفداران دیرینه او و هم برای علاقه‌مندان به موسیقی کانتری резونانس داشت.

فراتر از تلاش های موسیقایی اش، زندگی شخصی کرو شکوفا شد. او دو پسر به نام های وایت استیون در سال 2007 و لوی جیمز در سال 2010 را به فرزندخواندگی پذیرفت. مادر شدن به یک主题 مرکزی در زندگی او تبدیل شد و اغلب در موسیقی و مصاحبه هایش منعکس می شد. کرو اغلب در مورد لذت ها و چالش های مادر بودن صحبت می کرد و لایه دیگری به شخصیت چندوجهی عمومی اش اضافه می کرد.

در سال 2019، کرو آلبومی را منتشر کرد که او آن را آخرین آلبوم خود توصیف کرد، "Threads". این آلبوم یک شاهکار مشترک بود، با هنرمندانی از زمینه های موسیقایی مختلف. از افسانه هایی مانند اریک کلپتون و استینگ تا هنرمندان جدیدتر مانند کریس استپلتون و مارن موریس، "Threads" یک جشن از سفر موسیقایی وسیع کرو و هنرمندانی که او را در طول راه تحت تأثیر قرار دادند، بود.

سال‌های منتهی به 2023 با همکاری‌های موسیقایی مداوم، تورها و کارهای حمایت‌گرانه مشخص شد. تعهد کراو به علل محیط زیست بدون تغییر باقی ماند. او زندگی پایدار را ترویج کرد و بر اهمیت اقدامات فردی در مبارزه با تغییرات آب و هوایی تاکید کرد. مزرعه او در نشویل، مجهز به پنل‌های خورشیدی، به نمادی از تعهد او به زندگی سبز تبدیل شد.

در سال 2023، đóng góp‌های کراو به صنعت موسیقی با ورود او به تالار مشاهیر راک اند رول به رسمیت شناخته شد. این افتخار یک نتیجه مناسب از یک carreraspan بیش از سه دهه بود، که استعداد عظیم، انعطاف‌پذیری و تأثیر او را جشن می‌گرفت.