4,8/10 - Κριτική Άλμπουμ της Doja Cat: Scarlet

Σε ένα τοπίο που γεμίζει με pop πριγκίπισσες και rap moguls, Doja CatΤο τέταρτο στούντιο άλμπουμ της, "Scarlet,", εμφανίζεται ως ένα αινιγματικό παράδοξο - ένα chiaroscuro της λαμπρότητας και της banality. Αυτή η εναγώνια τέχνη oscilates μεταξύ του τολμηρού και του εσωτερικού, υπηρετώντας ως μια γοητευτική ματιά σε ανεκμετάλλευτο δυναμικό και ως μια προειδοποιητική ιστορία για την καλλιτεχνική ασυνέπεια. Το άλμπουμ είναι μια απόδειξη της πολωτικής φύσης του, ένα έργο που γοητεύει με γεύσεις ανεκπλήρωτου μεγαλείου.

Παρά την πολωμένη υποδοχή του, αξίζει να σημειωθεί ότι το άλμπουμ έχει επιτύχει σημαντική εμπορική επιτυχία. Έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο δύο στο Billboard 200 και έχει γεννήσει πολλαπλά chart-topping singles, μια απόδειξη της αδιαμφισβήτητης μαζικής ελκυστικότητας της Doja Cat. Το λυρικό έδαφος του "Scarlet" είναι ένα πραγματικό πεδίο μιν με hits και misses. Τραγούδια όπως το "Paint the Town Red", το "Agoura Hills" και το "Attention" υπηρετούν ως οάσεις λυρικής βυθού, εξερευνώντας σύνθετα θέματα ταυτότητας, ευαλωτότητας και καλλιτεχνικής ακεραιότητας με μια νюανς που είναι και αναζωογονητική και ελκυστική. Ωστόσο, τραγούδια όπως το "We Vagina" και το "Fuck the Girls" στρίβουν στο έδαφος του ανόητου, προσφέροντας shock value που feels περισσότερο σαν μια διασπάθιση παρά μια σημαντική προσθήκη στην αφήγηση του άλμπουμ.

Μουσικά, το "Scarlet" είναι μια απόκλιση από τα προηγούμενα έργα της. Έχει μια έντονη τάση προς το hip-hop, επιτρέποντας στη Doja Cat να επιδείξει τις ικανότητές της στο ραπ, τις οποίες feels ότι έχουν παραμεληθεί από την επιτυχία της ως pop καλλιτέχνη. Τα τραγούδια όπως το "Skull and Bones" και το "Ouchies" είναι μια επιστροφή στις ρίζες της, δαγκώνοντας πίσω τους κριτικούς που την κατηγορούν ότι έχει πουλήσει την ψυχή της. Παρόλα αυτά, το άλμπουμ δεν είναι χωρίς τις διαμάχες του. Η σχέση της με τον κωμικό και streamer J. Cyrus, ο οποίος έχει κατηγορηθεί για χειραγώγηση και συναισθηματική κακοποίηση, υπερασπίζεται στο τραγούδι "Agora Hills,", một κίνηση που θα μπορούσε να απομακρύνει ορισμένους οπαδούς.

Η προώθηση του άλμπουμ έχει sido τόσο τολμηρή όσο και αμφιλεγόμενο. Όπως στις δημόσιες εμφανίσεις της ή στις αναρτήσεις της στα κοινωνικά μέσα, η Doja Cat έχει đẩy τα όρια του τι θεωρείται αποδεκτό στην προσπάθεια να προωθήσει το "Scarlet". Αυτή η τολμηρή προσέγγιση στην προώθηση προσθέτει ένα επιπλέον επίπεδο έντασης στην αφήγηση του άλμπουμ, αναγκάζοντάς μας να αναρωτηθούμε τι περιμένουμε από τους ιδολό μας.

Ωστόσο, για όλες τις τολμηρές του κινήσεις, το "Scarlet" δεν είναι χωρίς τις ελαττώματά του. Ο θεματικός του εστιασμός, αν και φιλόδοξος, συχνά feels-scattered, σαν να προσπαθεί η Doja Cat να αντιμετωπίσει πολλά ζητήματα ταυτόχρονα. Αυτή η έλλειψη εστίασης, που σημειώθηκε από πολλούς κριτικούς, διαλύει την επίδραση του άλμπουμ, αφήνοντάς μας με ένα τελικό προϊόν που είναι τόσο confounding όσο και captivating. Είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να κοπεί οι παρασоциικές συνδέσεις με το κοινό της, ωστόσο δεν μπορεί να αποφύγει να ασχοληθεί με τις ίδιες τις κριτικές που προσπαθεί να απορρίψει.

Είναι σε αυτό το σημείο που πρέπει να αναγνωρίσουμε την φωνητική ποικιλότητα της Doja Cat ως ένα φάρο στο πυκνό της θεματικής ασυνέπειας. Η χαμελεονική φωνητική της εύρος εμπλουτίζει το άλμπουμ με μια μέτρια πολυπλοκότητα που υπηρετεί ως μια αντίθεση στην θεματική της διαταραχή. Ακόμη και σε στιγμές όπου η αφήγηση του άλμπουμ vacillates, η φωνή της παραμένει μια σταθερή, οδηγώντας μας μέσα από τους λαβυρίνθους διαδρόμους της καλλιτεχνικής της όρασης.

Στο τέλος, το "Scarlet" είναι μια fascinující μελέτη ενός καλλιτέχνη σε一个 σταυροδρόμι. Η Doja Cat είναι και ο πυροσβέστης και ο εγκληματίας, βάζοντας φωτιές μόνο για να τις σβήσει. Προκαλεί τους κανόνες της pop φήμης, κατεβάζοντας τα εμπόδια μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, και μας αναγκάζει όλους να αναρωτηθούμε τι περιμένουμε από τους ιδολό μας. Αλλά ένα πράγμα είναι σαφές: Η Doja Cat δεν ενδιαφέρεται να ικανοποιήσει τις προσδοκίες κανενός, εκτός από τις δικές της.

Δεδομένου του τολμηρού θεματικού πεδίου του άλμπουμ, της μουσικής του ποικιλότητας, της σύνθετης σχέσης του με το κοινό του και της αδιαμφισβήτητης εμπορικής του επιτυχίας, μια βαθμολογία 4,8/10 φαίνεται κατάλληλη. Δεν είναι μια καταδίκη, αλλά μάλλον μια αντανάκλαση των εσωτερικών αντιφάσεων του και των προκλήσεων που θέτει τόσο στον καλλιτέχνη όσο και στον ακροατή.