Albwm Debut Scott C. Park, Crossing The Line, i'w rhyddhau Mai 23

Mae albwm llawn cyntaf Scott C. Park, Crossing the Line, yn gorff o waith craff, personol iawn, sy'n
mae'n glanio â hyder tawel a dilysrwydd anghwrthwynebol.

Mae Scott C. Park wedi caniatáu i'r record ddigwydd yn organig, creu albwm roc annibynnol, eklektig ond
dim ond disgwyl gan genre. Mae yna gynnes a lledrwydd yma - meddwl am Wilco's Yankee
Hotel Foxtrot a Pavement cynnar, ond â synhwyraeth felinol sy'n tynnu o Nirvana a'r bandiau cynnar
Sheryl Crow.

Mae pob trac yn teimlo fel petai wedi byw, wedi'i berfformio â chyneredd band byw da, yn hytrach na band wedi'i ladio
peiriant stiwdio. Ac er bod Scott C. Park yn cyfeirio at ddylanwadau amrywiol, o John Frusciante i Courtney Barnett,
mae'r record yn teimlo'n arbennig ei hun, wedi'i wreiddio mewn straeon personol ac wedi'i siapio â chewedd i ddilyn
synnwyr cerddorol yn hytrach na thendr.

Mae teitl yr albwm, Crossing the Line, yn cludo sawl haen, pob un ohonynt yn cael eu archwilio â nians lyrique. Mae'r
hanner yr albwm yn ymdrin â chwalfa ymarferol o fywyd dyddiol a phrofiad dynol, croesi'r llinell
o ieuenctid i oedolaeth, tra bod yr ail hanner yn ymdrin â'r trosglwyddo o ffydd i amheuaeth. Mae
yn ddwys iawn, ond byth yn anghyfannol, mae myfyrdodau Scott C. Park yn benodol ond yn gyffredinol

Un o'r themâu mwyaf barddoniaeth yw traddodiad morwrol ei deulu. Mae “Crossing the line” yn cyfeirio nid yn unig at drosi trothwy personol, ond hefyd at seremoni hen forwyr masnachol i forwyr sy'n croesi'r
cyhydedd, lle mae rolau wedi'u gwrthdroi a thraddodiadau yn cael eu hanrhydeddu.

Mae ‘Rose Pink Sky’, y gân agoriadol a'r sengl olaf, yn ymwybyddiaeth o ddefnyddio'r arferion anghyfannol o oedolaeth
gweithio swydd ddydd, yn dilyn arian, yn dal at freuddwydion creadigol drwy niwl o loriau. Mae
geiriau'r gân yn llawn ddoniol (jôc mawr 'Don't Stop Believin'' yn adran dau) a mae'r solo gitar yn
geiriau Scott C. Park, “like a slingshot rollercoaster launch”, yn llawenydd, ffrwydrol, a bodloni iawn.
‘Come Back To Me Dead’ yw'r gân sy'n ymdrin â colli ffydd Scott C. Park yn fwyaf poignantly, ac mae'n
canolbwynt thematig yr albwm: “gyda'r holl Gristnogion yn gwylio, nefoedd yn hongian ar ben ffrâm / Rwyf
fy mywyd i Iesu a daeth yn ôl ataf fi farw”.

Beth sy'n gwneud Crossing the Line yn arbennig yw ei fod yn teimlo fel petai heb ymyrraeth, Scott C. Park nid yw'n
Ti'n siarad â ti am ddewrder stiwdio neu safle barddoniaeth. Mae'n siarad yn syml am ei stori ei hun, p'un ai am golli ffydd, gadael i ffydd, neu geisio ysgrifennu solo gitar sy'n swnio fel llefain i'r gwynt yn Hebridean, ac e'n eich gwahodd i ddod o hyd i'ch adlais ei hun yn ei stori.