ویلز فِراری حاصل تلاش‌های ویل ویلز و میکی فِراری، که در ساحل‌های خلیج در دو انتهای این کشور بزرگ شده‌اند و در جوانی با انواع حوادث و چالش‌های زندگی مبارزه کرده‌اند و با موسیقی نجات یافته‌اند، هر یک به شکلی متفاوت. در یک نقطه یا دیگری در لس آنجلس، آنها پا‌های کاووازی خود را در ماشین صدا سوق دادند – میکی به عنوان یک هنرمند تک‌آهنگی برند اصلی، ویل به عنوان یک گیتاریست برای استخدام در تورها و جلسات – قبل از این که متوجه شوند که شاید همه چیز که در واقع طلا نبوده است. در حالی که در جستجوی هرگونه ارتباط هنری یا شخصی در گسترهٔ پراکنده، تنها زمانی که دو نفر در یک جلسهٔ معمولی برای هنرمندی دیگر در سال ۲۰۱۹ ملاقات کردند، متوجه دو چیز شدند: یک، که موسیقی هنوز تنها چیزی است که هر دو می‌خواهند انجام دهند، و دو، که این شخص جدید، کسی است که هر دو در جستجوی او برای تکمیل خود هنری خود بودند. برخی آن را کسمت می‌نامند، برخی سرنوشت؛ آنها فقط آن را ویلز فِراری می‌نامند.‍

“It was instant, when we met in that session while we were jamming,” ویل می‌گوید. «من می‌دانستم که می‌توانم با میکی در یک شیوهٔ خاص ارتباط برقرار کنم، و پس از آنکه با هم دور هم جمع شدیم و با هم بازی کردیم، آن‌قدر که هرگز متوقف نشدیم. ما این ارتباط را داشتیم، «بیایید فقط بپزیم، بیایید چیزی بسازیم و برای تفریح آن را انجام دهیم.» این چیز طبیعی‌ترین چیز در جهان بود.»

«ما هر دو موسیقی را از طریق مبارزه و احساس تنها بودن کشف کردیم، و همیشه ترانه‌ها را برای این دلایل دنبال کرده‌ایم،» میکی اضافه می‌کند. «ما یاد گرفتیم که می‌توانیم احساس کنیم که بخشی از چیزی هستیم به دلیل موسیقی، و این چیزی است که بسیاری از این پروژه را تشکیل می‌دهد. و این جایی است که دوستی ما وارد می‌شود. ممکن است کمی کسل‌کننده به نظر برسد، اما من فقط مثل این بودم: «فکر می‌کنم این پسر من است.»‍

در حالی که بر روی تاریخچه‌های شخصی مشترک و تأثیرات موسیقی کافی برای توسعه یک شورت‌هند در نظر می‌گیرند، این زوج یک تازه‌گی و انرژی را در کارشان تشخیص دادند، همچنین یک حس شادی. ترانه‌ها به سرعت آمدند و به صورت خام و صادق نگه داشته شدند، با این که این زوج اصرار داشتند که یکی از قدرت‌های اصلی موسیقی، صادقانه بودن آن است. در یک سفر به شهر کوچک 29 پالمز، در نزدیکی پارک ملی جاشوا TREE، آنها چندین ترانه را ضبط کردند، الهام خود را در سکوت، زیبایی طبیعی و گستردگی بیابان در حالی که می‌توانستند در یک مکان بدون مزاحمت‌های شهر کار کنند. بازدیدهای متعدد در طول چندین ماه، چندین مجموعه از ترانه‌های ویلز فِراری را در سال 2024 جمع‌آوری کردند، که در شکل اولین آلبوم خود، Roots & Tides.

در آفتاب کامل و مانند یک لاک‌پشت با لباس نودی، نشانهٔ مشخصی از یک ترانهٔ ویلز فِراری همیشه دو صدای همزمان است. در حالی که در ترانه‌ها به طور متوالی و در لحظات هماهنگی ساده و زیبای صدا، هر یک از خوانندگان با احساس و احساسات خام و خالصانه می‌خوانند، ترانه‌ها با یک جاذبهٔ خنک و جذاب و هرگز احساس بیش از حد یا بی‌احترامی به نظر نمی‌رسند. «خزانهٔ طلا» اولین ترانه‌ای است که این دو نفر برای این پروژه ساخته‌اند، که با خواندن شاداب و گیتار زنگ‌دار و در حال حرکت و یک «I don’t even know who I am anymore» کارت تماس، پر از ترانه‌ای است که با ضرباهنگ ثابت و یک «» کارت تماس، پر از ترانه‌ای است که با ضرباهنگ ثابت و یک «” و داستان‌های آن، تعقیب شیاطین و سقوط بر روی شمشیر، یک سفر وحشیانه و با مشروب است که می‌توان تصور کرد که در یک شب تابستانی مرطوب و تاریک، با صدای بلند خوانده می‌شود. در حالی که “Roots and Tides” با ریف‌های اسلاید دیکی بتز، Tone خورشیدی و تفکر در مورد تصادف، روان و جذاب است. همانطور که ویل و میکی به شما می‌گویند، وقتی که به ولس فراری می‌رسد، یک به یک برابر سه است. این یک پیشنهاد مشترک است که در حرارت و سکوت ساخته شده است، اما با یک انرژی و روح کیهانی و جنبشی پررنگ تزریق شده است. یا هرچه‌که شما می‌خواهید آن را نامگذاری کنید – آنها هنوز هم به اندازه کافی به کندی حرکت نکرده‌اند تا به آن فکر کنند.‍

“موسیقی ما بیشتر در مورد دعوت شما به یک جهان است و کمتر در مورد خرید یک شخص است,” ویل می‌گوید. “در مورد هماهنگی است، مانند یک جمع؛ و این، و صداقت. ما تولیدی تمیز و وحشیانه‌ای نداریم؛ ما به این خانه در جاشوا TREE می‌رویم و کمی شبیه به این است که به آن زنگ زده‌ایم و آن را کار می‌کنیم. ما احساس می‌کنیم که چیزهایی را داریم که می‌خواهیم بگوییم، و می‌خواهیم مردم با آن ارتباط برقرار کنند. باید طبیعی باشد. موسیقی باید همیشه در آن جهان زندگی کند، و فکر می‌کنیم که این کار را می‌کند.”

“ولس فراری یک ترکیب از تأثیرات ما است، اما به ما می‌آید که یک گفتگو است,” میکی می‌گوید. “می‌آید که دو دوست صمیمی با یکدیگر صحبت می‌کنند، در یک گفتگو که مخاطبان نیز می‌توانند در آن شرکت کنند. ما تجربه‌های بسیاری مشابهی داریم، بنابراین نوشتن در مورد آن‌ها در یک_CONTEXT متفاوت است. صحبت کردن با بهترین دوست خود احساس انسانی‌تر از اینکه به عنوان یک هنرمند Solo به مخاطبان صحبت کنید، احساس می‌کند. به عنوان یک هنرمند Solo، احساس می‌کنید که فقط به مخاطبان صحبت می‌کنید؛ این احساس می‌کند که بسیار انسانی‌تر است زیرا ما در حال گفتگو هستیم و مردم در حال تماشای آن هستند، و همه در آن شرکت می‌کنند. خواندن در کنار یکدیگر، صدای یک صدا در هماهنگی، مانند صدای یک انسان است. فقط احساس می‌کند که بزرگتر از هر یک از ما است.”