رولینگ استونز

رولینگ استونز که در لندن در سال 1962 تشکیل شد، یک اثر ماندگار بر جهان موسیقی را بر جای گذاشته‌اند. ترکیب اولیه شامل مایک جagger در زمینه آواز، کیث ریچاردز در گیتار، بریان جونز به عنوان یک چند ساز، بیل وایمن در گیتار بیس، چارلی واٽز در درام و ایان استیوارد در پیانو بود. این ترکیب در طول سال‌ها تغییر کرد، اما دует اصلی جagger و ریچاردز یک ثابت ماندگار بود و این دو نفر را در بیش از پنج دهه از تحول موسیقی هدایت کردند.

در سال‌های اولیه، استونز بخشی از موج بریتانیایی بودند که در سال 1964 موسیقی آمریکایی را تحت تأثیر قرار دادند. در ابتدا آنها آهنگ‌های کاور اجرا می‌کردند، اما به زودی به آهنگ‌های اصلی روی آوردند. آلبوم 1966 آنها "Aftermath" اولین آلبوم کاملاً اصلی آنها بود و اغلب به عنوان یکی از مهم‌ترین آثار اولیه آنها شناخته می‌شود. آهنگ‌های مانند "(I Can't Get No) Satisfaction"، "Get Off of My Cloud" و "Paint It Black" به عنوان آهنگ‌های شماره یک بین‌المللی شناخته شدند و آنها را به عنوان یک رکوردنما در تاریخ راک تبدیل کردند.

در اواخر دهه 1960، گروه به صدا و ریتم و بلوز خود بازگشت. آلبوم‌های مانند "Beggars Banquet" و "Let It Bleed" شامل آهنگ‌هایی بودند که به عنوان نمادهای دوره‌ای شناخته می‌شدند، مانند "Sympathy for the Devil"، "Street Fighting Man"، "You Can't Always Get What You Want" و "Gimme Shelter".

اوایل دهه 1970 شاهد انتشار آلبوم‌های کلاسیک مانند "Sticky Fingers" و "Exile on Main Street" بود. "Sticky Fingers" به دلیل تمرکز و Tone Imperious خود شناخته شده بود، از ریف آلوده "Brown Sugar" تا بسته کننده با تارهای弦ی "Moonlight Mile". در طرف دیگر، "Exile on Main Street" یک هیجان گسترده و اولیه را ارائه داد، با آهنگ‌هایی مانند "Shine a Light" و "Torn and Frayed" که تمایل به رفتار بیماری‌زای آنها را نشان می‌دادند.

دهه‌های 70 و اوایل دهه 80 دوره‌ای از آزمایش برای استونز بود. آلبوم‌های مانند "Some Girls" و "Tattoo You" آنها را در حال تجربه با دیزو و پانک نشان می‌دادند، به دلیل تأثیرات موسیقی زمان خود. "Some Girls" از رکود استونز در اواسط دهه 70 جلوگیری کرد، با تأثیرات دیزو در "Miss You" و عناصر پانک در "Shattered" و "Respectable".

آلبوم‌های بعدی آنها، مانند "A Bigger Bang" در سال 2005، برای فقدان الهام آنها در آثار اولیه مورد انتقاد قرار گرفتند. با این حال، آنها هنوز هم توانسته‌اند روح گروه را به دست آورند، با جagger در شکل خشمگین در آهنگ‌های مانند "Rough Justice". آلبوم 2016 آنها "Blue & Lonesome" بازگشت به بلوز که آنها را الهام بخشیده بود، آنها را به گремی برای بهترین آلبوم بلوز سنتی در سال 2018 رساند.

با پیشرفت به سال 2023، رولینگ استونز آلبوم 26ام استودیویی خود را، "Hackney Diamonds." این آلبوم اولین مواد اصلی آنها بود از "A Bigger Bang" در سال 2005. این آلبوم شامل همکاری قبلی با لیدی گاگا و استیوی وندر با نام "Sweet Sounds of Heaven," و آهنگ‌هایی مانند "Bite My Head Off," که شامل گیتار بیس از Paul McCartney، و "Get Close" و "Live By the Sword" که هر دو شامل پیانو از التون جان هستند. این آلبوم با تحسین منتقدان مواجه شد، به عنوان یکی از آلبوم‌های کاملاً استونزی در چهار دهه توصیف شد. منتقدان یادآوری کردند که گروه به این اندازه تند و تمرکز یافته در چهل سال گذشته به نظر نمی‌رسد.

دسکوگرافی گسترده رولینگ استونز شامل 31 آلبوم استودیویی، 13 آلبوم زنده، 28 آلبوم گردآوری شده، 3 آلبوم تک، 122 تک آهنگ، 31 Box Set، 51 آلبوم ویدئویی، 2 Box Set ویدئویی و 77 ویدئوی موسیقی است. موسیقی آنها بیش از هفت دهه را در بر می‌گیرد، یک کارایی که چندین گروه را می‌توان ادعا کرد. آنها همچنین در طول زندگی حرفه‌ای خود، چندین جایزه گремی دریافت کرده‌اند، از جمله گремی برای بهترین آلبوم بلوز سنتی برای "Blue & Lonesome" در سال 2018 و بهترین آلبوم تاریخی برای "Charlie Is My Darling - Ireland 1965" در سال 2014. آنها همچنین با گремی جایزه عمر در سال 1987 تجلیل شدند.

در خلاصه، رولینگ استونز نه تنها یک گروه هستند، بلکه یک مؤسسه در جهان موسیقی هستند. سفر آنها از یک گروه بریتانیایی تا رکوردنما راک، با نوآوری موسیقی، موفقیت تجاری و تأثیر فرهنگی مشخص شده است. دسکوگرافی گسترده، جوایز متعدد و توانایی پر کردن استادیوم‌های بزرگ بیش از 50 سال پس از تشکیل آنها، به نشان دهنده میراث جاودانه آنها است. با انتشار "الماس های هکنی،" آنها نشان دادند که هنوز هم از کارشان فارغ نیستند و در حال تحول هستند در حالی که به ریشه‌های خود وفادار هستند.