بررسی نیمه وقت: اجرای ستاره‌ای اشراقی در Super Bowl LVIII با آلیشیا کی، لوداکریس، لی جون، ایچ.آر و ویل.آی.ام

اجرای نیمه وقت Super Bowl LVIII اشراقی، یک نمایش برنامه‌ریزی شده با دقت که از طریق کاتالوگ افتخارآمیز او عبور می‌کند، با لک لک‌بودن یک اقامتگاه لاس وگاس به جای دینامیک انفجار که اغلب انتظار می‌رود از صحنه بزرگترین جهان، فرود آمد. از آغاز، با "Caught Up"، نمایش به عنوان یک جشن شیک و اگرچه کمی ایمن، از دو دهه آهنگ‌های اشراقی به راه افتاد.

درج آلیشیا کی، ایچ.آر، لی جون، لوداکریس، و ویل.آی.ام، یک گروه بازیگران داینامیک promised که، در کاغذ، باید یک شوک الکتریکی را به مراسم تحویل می‌داد. آهنگ "My Boo" با آلیشیا کی، لحظه‌ای را به نمایش گذاشت که اجرای را به سطحی بالاتر برد، صداهای آنها در یک احاطه آشنا که به روزهای برتر آنها اشاره می‌کرد، ادغام شدند. اما، از یک ستاره مهمان به دیگری، به ویژه ایچ.آر، گیتار سولو کوتاه و جنایتکار، احساس می‌شد که بیشتر مانند یک سری صحنه‌ها است تا یک داستان یکپارچه، هر یک از این میان‌برها برای تسهیل تغییر سریع اشراقی طراحی شده بود تا تا عمیق‌تر شدن بررسی‌های موسیقی نمایش را تسهیل کند.

ظاهر شدن ویل.آی.ام در "OMG"، یک پرتو از وضوح الکترونیکی، یک اشاره به اشراقی برای ورود به حوزه‌های پاپ قابل رقص بیشتر بود. اما، این مانند بقیه حضورهای مهمان، به این نکته اشاره داشت که رویکرد اصلی این شب بود: نوتیک‌های شناخته شده را بزنید، انرژی را بالا نگه دارید، اما از فرمول دور نروید.

"U Don't Have to Call"، "Burn"، "Confessions Part II"، و فینال "Yeah!" با لوداکریس و لی جون، همه با دقت اشراقی ارائه شدند. اما، اجرای، برای همهٔ برتری‌های فنی خود، از لحاظ خام و غیرمنتظره، که یک اجرای نیمه وقت را از یک میان‌بر موسیقی به یک نقطه عطف فرهنگی تبدیل می‌کند، کمبود داشت. واکنش تماشاگران، گرم اما محدود، این احساس را تکرار کرد، از نостالژی قدردانی می‌کردند اما منتظر یک شوک که هرگز نیامد.

در نهایت، اجرای نیمه وقت اشراقی در Super Bowl، یک اجرای شیک و حرفه‌ای از طریق کارنامهٔ شگفت‌انگیز او بود، که با دقت یک هنرمند که از درون و بیرون کارش آگاه است، اجرا شد. اما، در یک مکان که برخی از اجرای‌های خاطره‌انگیز تاریخ سرگرمی زنده را در خود جای داده است، این اجرا مانند یک فرصت از دست رفته به نظر می‌رسید که انتظارات را به چالش بکشد یا جایگاه اشراقی در پانتئون بزرگان را به هرگونه تغییر قابل توجهی ندهد. این یادآوری از جایگاه او در پانتئون بزرگان بود، اما نمی‌توانست از این پرسش که ممکن است چه چیزی می‌توانست باشد اگر این اجرا به چندین ریسک بیشتر دست می‌زد.