آلبوم بررسی: دل‌های Olivia Rodrigo – آشکار کردن حقیقت‌های نوجوانی

اولیویا Rodrigoآلبوم دومین Olivia Rodrigo "دل" با موج انتظار که انتظار می‌رود از یک نجات‌دهنده پاپ انتظار می‌رود، با یک طوفان 39 دقیقه‌ای، یک اپرا راک برای عصر اینستاگرام، در روحیه نوجوانی و سرنوشت وجودی غرق شده است. این یک جشنواره دلنشین، در برخی موارد ناهماهنگ، از دیوارهای گریزی از آلام شخصی Rodrigo، همه در یک بسته پاپی صورتی با یک چهره عصبی راک است.

به حقیقت، "دل" با الگوهای شکرآلود وصف شده و به طور مستقیم به جزئیات عمیق می‌پردازد. Rodrigo، که به طور آشکار از طوفان جدید شهرت خود عبور کرده است، با یک چهره آمریکایی-جوان Didion، از طریق آلبوم ترانه‌های پانک ویستفول را ارائه می‌دهد که با طنز بیتینگ، مدرن Madonna-whore را به چالش می‌کشد. "من همیشه سپاسگزارم / من sexy و من Kind هستم،" او می‌گوید، هر یک از این ادعاها با یک چکیدگی و یک حس تعجب و تعجب‌آور است.

آلایندگی این آلبوم به جوانی و دراماتیک می‌نگرد، اما در این آلبوم، Rodrigo در ارائه ورس‌های او که مهارت واقعی او ظاهر می‌شود. او به طور وحشتن‌آور می‌خواند، "هر پسر که من دوستش دارم، همجنسگرا است،" در "Bad Idea Right؟"، یک صحنه تئاتر را ایجاد می‌کند که می‌تواند در بین خنده‌های یک فیلم جان هچ و رامبوکسیتی 90 ساله قرار بگیرد. "دل"، بنابراین، صحنه‌ای برای Rodrigo است تا نihilism نوجوانی را به طلا پاپ-پانک تبدیل کند.

ترک "Vampire" محکومیت Rodrigo است به صنعت که از استعدادهای تازه می‌خورد، با خطوطی که هم visceral و هم دراماتیک هستند: "در یک قلعه ساخته شده از مردم که شما به آنها علاقه دارید، زندگی می‌کنید." این ترانه با شدت احساساتی Rodrigo، برای پخش از بلندگوهای یک رقص خانگی عصبی، لحظه‌های نوسانی را درک می‌کند که Rodrigo به ستاره‌ای بزرگ می‌شود.

با سوابق تلویزیونی او، انتظار نمی‌رود Rodrigo با یک چهره دراماتیک عمل کند، و در عوض، دروازه کابینت Chevy را باز می‌کند تا آلام عصبی او را در "Making the Bed" نشان دهد، و در عین حال، با دقت تقریباً فلج‌کننده، از هزینه ستاره و یک عمیق ترسیم می‌کند. او در اینجا پارادوکس زندگی خود را تثبیت می‌کند، اهداف خود را به دست می‌آورد، اما با واقعیت‌های ترسناک آن روبرو می‌شود: "من به کسی که به او می‌گویم که من را دوست دارم، فقط به عنوان یک معجزه می‌گویم / آنها به من می‌گویند که آنها مرا دوست دارند، مانند یک جاذبه توریستی."

"دل" فقط بر روی ترانه‌های قدیمی Rodrigo نمی‌چرخد؛ بلکه آنها را از طریق چکیده و تجزیه و تحلیل می‌کند. در "Get Him Back!"، آلام او با چارچوب‌های عصبی یک راک محلی درهم می‌آورند. بین گیتار‌های پانک و سخره‌گرای نسل Z، او یک تیغه آسیب‌پذیری را نشان می‌دهد، especialmente وقتی که می‌خواند، "من دختر پدرم هستم، بنابراین شاید من او را بتوانم تعمیر کنم؟"

ضربات کمرنگ در ثبت یک رابطه منقرض نمی‌شود. "Pretty Isn't Pretty" به جنگ داخلی Rodrigo در داخل خود می‌رود، جایی که با خودآگاهی و خشم در مورد تصویر خود درگیر است. اعترافات او دلنشین و visceral هستند: "من تمام لباس‌هایی را که به من گفتند بخرم، خریده‌ام / من در زندگی خودم یک ایده ناکارآمدی را تعقیب کردم،" نشان می‌دهد که یک Commentary دقیق بر فشارهایی که در صنعت او وجود دارد.

در زیر این داستان‌های ناملایمات، humor سیاه Rodrigo درخشش می‌کند. "Ballad of a Homeschooled Girl"، با سخره‌های نسل Z، با پاتوسی و طنز وry از یک ستاره جوان که با عجیب و غریب Choreography Hollywood اجتماعی روبرو می‌شود، درخشش می‌کند. در اینجا مهارت Rodrigo به عنوان یک بازیگر و یک شاعر نازک، حتی در حالی که با یک Commentary متا که بسیار قابل مقایسه است، خنده‌ای را به وجود می‌آورد.

Rodrigo پردیس به پیشینیان خود را می‌گوید؛ "Teenage Dream" از سرابی از نостالژی را به پنداری Rodrigo در مورد بلوغ و پیشرفت بی‌رحمانه زمان تبدیل می‌کند. تأثیر Swift در DNA آهنگسازی Rodrigo مشهود است، که از یک طیف از تجربیات شخصی که به استخوان‌های پیام او را می‌کند، lyrics را می‌سازد، که با یک Echoing Chorus از عصبانیت نسل مشترک را در خود دارد. Katy Perry حسی از نوستالژی را به تفکرات صادقانه رودریگو در مورد بلوغ و پیشروی بی‌رحمانه زمان تبدیل می‌کند. تأثیر سوئیفت در دی‌ان‌ای نویسندگی رودریگو rõ است، شعرهایی از تجربیات شخصی که به骨 و هسته پیام او خلاصه می‌شود، با کوروس 共ی از نگرانی‌های مشترک نسل در حال共鳴 است.

آلبوم یک ترانه را برای هر تغییر حال نوجوانی می‌سازد. با Dan Nigro در رانندگی تولید، صدا‌ها یک چرخه نقره‌ای از ژانرها را تشکیل می‌دهند، از اتمسفریک‌های Dreamy shoegaze تا emo-core که درهم می‌آورند، هر ترانه را با هویت موسیقی خود به خوبی مسلح می‌کنند.

با اینکه "دل" با ترانه آخر "Teenage Dream" به اوج می‌رسد، Rodrigo با سنگینی یک نوجوانی که در جهان در حال غرق شدن است، نفس می‌کشد، و در حالی که در falsetto ملایم می‌پرسد، "وقتی من شروع به بودن باهوش‌تر از سن خود می‌کنم و فقط شروع به بودن باهوش می‌کنم؟" این است که آسیب‌پذیری او، بررسی بی‌وقفه خود و آسیب‌پذیری او که با قدرت یک کomet، هویت او را به عنوان دختر زمان حال با تمایل به داستان‌های سایتی را در خود دارد.

در طول "Guts,", Olivia Rodrigo در این مسیر عاطفی، با پنجره‌های باز و قلب روی رادیو، او همچنان در حال رانندگی است. این یک مکان است که ما همه می‌توانیم در آن غمگین شویم، با او راک و خمیده باشیم، و این آلبوم را به عنوان یک اثر هنری برای تئاتر راک و در لیست پخش هر نوجوانی جا دهیم. این او را در یک آینه عقب‌مانده از زمان نشان می‌دهد - کمی خونین اما سرافراز، و با یک تنacity که بر پدیده‌های هنری او افزوده است و در حالی که سایهٔ سرنوشت او را به شکلی حماسی می‌کشد.