Το πρώτο πλήρες άλμπουμ του Σκοτ Τσ. Παρκ, Crossing the Line, είναι ένα αληθινό, βαθύτατο έργο που
φτάνει με ήρεμη αυτοπεποίθηση και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Ο Σκοτ επέτρεψε σε αυτό το άλμπουμ να αναπτυχθεί οργανικά, δημιουργώντας ένα εκλεκτικό αλλά συγκεντρωμένο indie rock άλμπουμ,
απελευθερωμένο από προκαταλήψεις είδους. Υπάρχει θερμότητα και ελευθερία εδώ - σκέφτεστε το Wilco's Yankee
Hotel Foxtrot και τα πρώτα Pavement, αλλά με μια μελωδική ευαισθησία που προέρχεται από το Nirvana και τα πρώτα
Sheryl Crow.

Κάθε κομμάτι φαίνεται να ζει, εκτελείται με τη συμφωνία μιας καλά λαβωμένης ζωντανής μπάντας και όχι με μια πολυσύνθετη στούντιο μηχανή. Και ενώ ο Σκοτ αναφέρει επιρροές που κυμαίνονται από τον John Frusciante μέχρι την Courtney Barnett,
το άλμπουμ φαίνεται να είναι αποκλειστικά δικό του, με βάση προσωπικές ιστορίες και σχηματισμό από την πρόθυμη του διάθεση να ακολουθήσει
μουσικά ένστικτα παρά τάσεις.
Το τίτλος του άλμπουμ Crossing the Line carries πολλαπλές στρώσεις, κάθε μια εξερευνάται με λυρική λεπτομέρεια. Η πρώτη

μεταξύ του άλμπουμ ασχολείται με την πρακτική σκληρότητα της καθημερινής ζωής και την ανθρώπινη εμπειρία, διασχίζοντας την γραμμή
από την νεότητα στην ενηλικίωση, ενώ η δεύτερη polovή ασχολείται με την μετάβαση από την πίστη στην αμφιβολία. Είναι
απάνθρωπη, αλλά ο Σκοτ τις αναπαραστάσεις του είναι συγκεκριμένες αλλά ευρέως αντανακλαστικές.
Μια από τις πιο ποιητικές ίχνη προέρχεται από την οικογενειακή ναυτική παράδοση του. «Διασχίζοντας την γραμμή» αναφέρεται όχι μόνο στα προσωπικά όρια,

αλλά και σε μια παλιά ναυτική τελετή για ναυτικούς που διασχίζουν τον ισημερινό, όπου οι ρόλοι ανταλλάσσονται και οι παραδόσεις τιμώνται.
Το ανοικτό και τελευταίο σινγκλ «Rose Pink Sky», είναι μια μελέτη για τις ψυχοτραυματικές ρουτίνας της ενηλικίωσης,

εργασία σε μια καθημερινή δουλειά, αναζήτηση χρηματοδότησης, διατήρηση δημιουργικών στόχων μέσα από το σάπιο του Exhaustion. Τα
λεξιλόγια είναι γεμάτα με σατισμό (ένα τεράστιο «Don't Stop Believin'» στο δεύτερο στίχο) και το κιθαρίσμα είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Σκοτ,
«όπως ένα ρολόι-πυροβολητή», εξατμίζοντας, εκρηκτικό και βαθιά ικανοποιητικό.
Το “like a slingshot rollercoaster launch” αντιμετωπίζει πιο συγκινητικά την απώλεια της πίστης του Σκοτ και γίνεται το
θέμα του άλμπουμ: ««με όλους τους Χριστιανούς να παρακολουθούν, ο ουρανός να hangs από μια ίνα / έδωσα τη ζωή μου στον Ιησού και επέστρεψε άψυγη».
Αυτό που κάνει το Crossing the Line ιδιαίτερο είναι η αίσθηση ότι είναι ανεπίτηδες. Ο Σκοτ Τσ. Παρκ δεν προσπαθεί να σας εντυπωσιάσει
με στούντιο μαγεία ή ποίηση. Είναι απλά να λέει την ιστορία του, αν είναι για την απώλεια της πίστης, την απελευθέρωση της άνεσης ή την προσπάθεια να γράψει ένα κιθαρίσμα που ακούγεται σαν να σφυρίζει στον άνεμο των Χεβριδών, και να σας προσκαλεί να βρείτε την αντανάκλασή σας σε αυτό.

Αυτό που κάνει το Crossing the Line ξεχωριστό είναι το πώς φαίνεται φυσικό, ο Scott C. Park δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει
Με την στούντιο μαγεία ή την ποιητική υπερβολή. Είναι απλά να λέει την ιστορία του, αν είναι για την απώλεια της πίστης, την απελευθέρωση από την άνεση ή την προσπάθεια να γράψει ένα κιθαρίστικο σόλο που μοιάζει με το κλάμα στον βόρειο άνεμο των Χερσονήσων και να σας προσκαλεί να βρείτε την αντανάκλαση σας σε αυτό.