6.9 - Drake Album Κριτική: Για Όλους Τους Κύκνους

Το "For All the Dogs" του Ντράκε δεν είναι μόνο ένα άλμπουμ, είναι ένα σημείο στο χρόνο, που καταγράφει έναν καλλιτέχνη στο βήμα μιας σημαντικής ζωτικής και καριέρας σταδίου. Όσο πλησιάζει τα 40, οι στόχοι είναι υψηλότεροι, τόσο για τον άνθρωπο όσο και για την εταιρεία που είναι ο Ντράκε. Το άλμπουμ ξεκινά με το "Virginia Beach", ένα κομμάτι που λειτουργεί ως μικρόκοσμος του Drake'Αναφέρεται στη γοητεία και τις παγίδες της φήμης, αλλά το υπόμνημα είναι σαφές: Είναι αυτός ο τρόπος ζωής βιώσιμος καθώς πλησιάζει τη μέση ηλικία;

Τα χαρακτηριστικά των φιλοξενούμενων στο άλμπουμ, ιδιαίτερα ο αντανακλαστικός στίχος του J. Cole στο "Mirror Image", χρησιμεύουν τόσο ως ένα highlight όσο και ως προειδοποιητική ιστορία. προσφέρουν μια ματιά σε αυτό που ο Drake θα μπορούσε να γίνει - ένας ηλικιωμένος πολιτικός hip-hop που μπορεί ακόμα να κρατήσει το δικό του μεταξύ της νεότερης γενιάς.

Μουσικά, το άλμπουμ είναι μια μικτή τσάντα, εμβληματική ενός καλλιτέχνη σε ροή. Το "First Person Shooter" είναι ένα υψηλό σημείο, μια τολμηρή δήλωση των φιλοδοξιών του Drake. Αλλά τότε υπάρχουν τραγούδια όπως το "Rich Baby Daddy" που αισθάνονται σαν μια αναπαραγωγή των θεμάτων που ο Drake έχει εξερευνήσει διαφημιστική ναυτία. Το μήκος του άλμπουμ - 23 κομμάτια - μόνο επιδεινώνει αυτή την αίσθηση της ασυνέπειας. Είναι σαν ο ίδιος ο Drake να μην είναι σίγουρος τι θέλει να πει, έτσι λέει τα πάντα, για καλύτερο ή χειρότερο.

Ωστόσο, παρά τις αδυναμίες του, το "For All the Dogs" έχει στιγμές που υποδηλώνουν έναν πιο ώριμο Drake. "Midnight Cruise" είναι ένα τέτοιο κομμάτι, μια συγκλονιστική μπαλάντα που υποδηλώνει την προθυμία να εξερευνήσει νέο συναισθηματικό και μουσικό έδαφος.

Συνθετικά, το άλμπουμ είναι μια αντανάκλαση του σημερινού κράτους της ψυχής του Ντρέικ—συντετριμμένος, περίπλοκος και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ανόητος. Στιγμές όπως "Είπε ότι ήταν βεγκαν, τρώει ένα καπάκι" από "Ημέρα φως" φαίνεται ότι ο Ντρέικ παίζει ασφαλή, αναλογιζόμενος στις δοκιμασμένες και αξιόπιστες συνθέσεις. Άλλες, όπως "Κουρέλες και δεσμευμένες όπως Αμερικανοί δούλοι" από "Σλίμ Γιου Όουτ", έχουν επικριθεί για την ανευθυνότητά τους, υποδεικνύοντας μια έλλειψη αυτοσυνειδησίας που είναι προβληματική για έναν καλλιτέχνη σε αυτή τη φάση της καριέρας του.

Αυτό το άλμπουμ μπορεί να είναι το τελευταίο του Ντρέικ πριν από την ηλικία των 40. Και τι αυτό το επόμενο κεφάλαιο θα μοιάζει είναιใครς γι' αυτό. Θα είναι ένας Ντρέικ που έχει εξελιχθεί, τόσο ως καλλιτέχνης όσο και ως άνθρωπος, αποδέχοντας τις phứcότητες και τις ευθύνες που συνοδεύουν την ηλικία; Ή θα είναι ένας Ντρέικ που είναι παγιδευμένος στο χρόνο, κλινώντας στις θεματικές και τις ήχους που τον έκαναν αστυνομικό αλλά που τον κάνουν ανεπιθύμητο;